Voormalig voetbalster Lieke Martens (33) heeft zich dit weekeinde openhartig uitgesproken over een ingrijpende gebeurtenis die haar gezin dit voorjaar trof. In een interview vertelt ze hoe een periode vol verwachting plots omsloeg in rouw.
De voormalig Oranje-international deelt haar verhaal met zichtbare kwetsbaarheid, maar ook met een opvallende helderheid. Ze laat zien hoe dun de lijn soms is tussen plannen maken en loslaten, en waarom ze daar nu anders naar kijkt.
Een gezin dat net in een nieuwe fase zat
Martens heeft sinds 2018 een relatie met oud-profvoetballer Benjamin van Leer (34). Het stel trouwde in 2023 en mocht in februari 2025 hun eerste kindje verwelkomen: zoontje Lowen Erbe.
Na die eerste maanden als kersverse ouders leek er opnieuw een mooie stap aan te komen. Martens raakte weer zwanger en het koppel deelde eerder met hun volgers dat er een tweede zoontje op komst was.
Het moment waarop alles veranderde
In maart ging het mis. De zwangerschap verliep niet goed en het kindje werd na 24 weken te vroeg geboren. De baby overleed kort daarna, iets wat Martens en Van Leer destijds via Instagram met hun omgeving deelden.
Ze schreven toen dat het verlies hen “enorm diep” raakte en dat ze als gezin tijd en ruimte nodig hadden om dit te verwerken. Ook bedankten ze iedereen voor het begrip en de steun in die periode.
De naam Eden en het afscheid dat bleef hangen
Het kindje kreeg de naam Eden. In gesprek met Zinzi World vertelt Martens nu uitgebreider wat er gebeurde en hoe het voor hen voelde. Ze beschrijft hoe ze Eden al voelde bewegen en hoe alles aanvankelijk “goed leek te gaan”.
Toen kwam het slechte nieuws dat de zwangerschap niet goed was verlopen. Omdat ze al 24 weken zwanger was, moest ze bevallen. Na de geboorte volgde het afscheid. Eden is gecremeerd en is nu bij hen thuis.
“Hij hoort bij ons gezin”
Martens benadrukt dat Eden altijd hun tweede kindje blijft. Ze zegt dat ze hem niet “wegstoppen” en hem nooit zullen vergeten. Volgens haar hoort hij bij hun gezin, en is hij elke dag in hun gedachten.
Die woorden zijn eenvoudig, maar dragen veel gewicht. Het laat zien hoe rouw niet alleen om het moment van verlies draait, maar ook om alles wat je in je hoofd al had opgebouwd: een nieuw ritme, toekomstbeelden en kleine dagelijkse dromen.
Rouw en de mentale houding uit de topsport
Het verdriet is groot, vertelt Martens. Het beeld van een gezin van vier viel ineens weg. Tegelijkertijd zoeken zij en Van Leer, stap voor stap, naar een manier om verder te gaan zonder net te doen alsof het niet is gebeurd.
Martens koppelt dat deels aan hun achtergrond in de topsport. In sport leer je omgaan met teleurstellingen, zegt ze, maar niet door ze weg te drukken. Juist door ze onder ogen te zien en een plek te geven, hoe moeilijk dat ook is.
Waarom “doorgaan” iets anders is dan vergeten
Martens maakt duidelijk dat doorgaan niet hetzelfde is als afsluiten. Ze zitten naar eigen zeggen nog midden in het rouwproces, maar ze weten ook dat stil blijven staan hen niet helpt. Het gaat om bewegen, zonder het verlies uit te wissen.
Dat is een nuance die veel mensen herkennen: rouwen is niet lineair. Sommige dagen zijn draaglijker, andere slaan onverwacht weer om. En juist daarom kan vasthouden aan routine of kleine doelen soms voelen als een reddingslijn.
Een andere kijk op plannen, kinderen krijgen en geluk
Door wat er is gebeurd, kijkt Martens anders naar het leven. Je kunt niets plannen, zegt ze, en dat geldt óók voor kinderen krijgen. Ze wijst op hoe vaak mensen vanzelfsprekend praten over later “zoveel kinderen”, terwijl het leven zich niet laat regisseren.
Ze noemt het een wonder dat er zoveel gezonde kinderen worden geboren. Sinds Eden beseft ze meer dan ooit dat liefde, gezondheid en geluk het belangrijkst zijn, en dat materiële dingen voor haar minder betekenis hebben dan vroeger.
Een verhaal dat binnenkomt, juist door de eenvoud
De kracht van Martens’ verhaal zit niet in grote woorden, maar in hoe direct ze vertelt wat er is gebeurd en wat het met hen doet. Het is een herinnering aan iets wat je pas echt begrijpt als je het dichtbij ziet: hoe breekbaar geluk kan zijn.
Tegelijk voelt het als een vorm van erkenning voor ouders die ook verlies hebben meegemaakt. Niet iedereen praat erover, en zeker niet publiekelijk. Maar soms helpt het al dat iemand zegt: we denken elke dag aan hem, hij hoort erbij.
Steun, stilte en de ruimte om te helen
Sinds het bericht in maart zijn Martens en Van Leer relatief stil geweest op sociale media. Dat past bij wat ze toen al aangaven: tijd nemen, ruimte maken, en het verlies op hun eigen tempo verwerken.
Voor bekende Nederlanders komt daar nog iets bij: het verdriet is persoonlijk, maar het nieuws wordt snel publiek. Juist daarom is het belangrijk dat er grenzen mogen zijn, en dat steun ook kan betekenen: even niets hoeven.
Praat mee: wat vind jij van haar openheid?
Het interview van Lieke Martens laat zien hoe rouw en liefde naast elkaar kunnen bestaan. Niet als een afgerond verhaal, maar als iets dat je meedraagt en verweeft in je gezin, je dagen en je toekomst.
Wat doet dit verhaal met jou? Laat het ons weten op onze sociale media: reageer respectvol, deel je gedachten, en vertel gerust wat jij belangrijk vindt als iemand in het openbaar zoiets persoonlijks deelt.
Bron: socialnieuws.nl
