Het overlijden van Joke Bruijs, slechts enkele dagen na dat van haar ex-man en boezemvriend Gerard Cox, laat een leegte achter die moeilijk te bevatten is. Waar Gerard zich in zijn laatste dagen terugtrok, koos Joke juist voor nabijheid. Ze nam bewust afscheid van haar dierbaren, keek hen nog één keer diep in de ogen en liet zo zien hoeveel liefde ze tot het einde omringde.
Drie weken geleden sprak Joke voor het laatst openlijk met Privé. Ze zei toen: “Ik ben zo blij dat ik al die liefde nog mag voelen.” In tegenstelling tot Gerard, die zijn laatste weken grotendeels in afzondering doorbracht, wilde zij juist iedereen de kans geven om afscheid te nemen. Voor haarzelf betekende dat rust, voor haar vrienden en familie gaf het ruimte om hun dankbaarheid en liefde nog te uiten.
Een multitalent met een lange carrière
Joke Bruijs werd geboren in 1952 en groeide uit tot een multitalent. Ze stond in musicals, speelde in films, schitterde op televisie en bracht cd’s uit. In oktober 2022 kondigde ze haar pensioen aan. Ze zei toen dat haar bucketlist leeg was, omdat ze werkelijk alles had gedaan waarvan ze ooit droomde. “Musicals, films, concerten, cd’s en televisieseries. Mijn laatste film Casa Coco, samen met Gerard, was een heel mooie afsluiter van mijn carrière. De kerst op de taart.”
De strijd tegen ziekte
Vier jaar geleden werd bij Joke de ziekte van Parkinson vastgesteld. De eerste klachten begonnen in het voorjaar van 2021. Ze moest stoppen met autorijden en sporten, activiteiten die altijd deel uitmaakten van haar energieke levensstijl. “Er waren tijden dat ik vijf keer per week naar de sportschool ging. Maar dat gaat nu niet meer,” verzuchtte ze. Toch bleef ze nuchter en lichtvoetig. Ze benadrukte dat ze nooit aanleg had gehad om aan te komen en kon genieten van alles wat de keuken bood, van spruitjes en snoep tot Thais en Indonesisch eten.
Het belang van verbondenheid
Joke investeerde haar leven lang in haar sociale kring en dat betaalde zich nu uit. “Heel veel vrienden en familie om mij heen bekommeren zich om mij. Dat ik al die liefde mag voelen,” zei ze vlak voor haar overlijden. Haar partner, vibrafonist Frits Landesbergen, met wie ze sinds 2004 samen was, vulde aan: “Joke heeft haar contacten altijd heel goed onderhouden. Daardoor werd ze omringd door warmte.”
De herinnering aan haar vader
De ziekte van haar vader Kees maakte al op jonge leeftijd diepe indruk. Hij overleed in 1970, op slechts 48-jarige leeftijd. Joke vertelde dat zijn laatste levensfase haar volwassen maakte en levenslessen opleverde die ze nooit is vergeten. De gesprekken die ze met hem voerde tijdens wandelingen waren voor haar van onschatbare waarde.
De steun van haar ouders
Joke’s ouders speelden een cruciale rol in haar carrière. Haar moeder hielp haar zelfs om te jong deel te nemen aan een talentenjacht, waar ze ondanks diskwalificatie een platencontract aan overhield. Omdat er vaak weinig geld was, betaalden moeder en dochter de terugreis vanuit Hilversum van de vergoeding die Joke na een optreden contant kreeg. Die beginjaren legden de basis voor een lange loopbaan, die ze later met trots vierde tijdens haar vijftigjarig jubileum in theater De Doelen.
LEES OOK:Nieuwe foto’s Jutta Leerdam maken tongen los: ‘Wat is er met haar gebeurd?’
Persoonlijke kracht en veerkracht
Naast Parkinson kreeg Joke ook te maken met borstkanker, die ze tweemaal wist te overwinnen. Ze bleef positief, omdat er geen uitzaaiingen waren en ze een borstsparende operatie kon ondergaan. Dat veerkrachtige karakter kenmerkte haar hele leven. Ze liet zich nooit volledig uit het veld slaan, zelfs niet toen haar gezondheid steeds verder achteruitging.
Een bijzondere band met Gerard Cox
Met Gerard Cox deelde ze een huwelijk van tien jaar en een levenslange vriendschap. Hun samenwerking werd vaak geprezen, omdat ze samen een unieke energie wisten neer te zetten. Joke zei eens: “Solo wilde ik nog wel eens twijfelen of ik iets aankon, maar met Gerard erbij heb ik nooit zenuwen gehad. Dan wist ik: het komt wel goed.”
Een nalatenschap vol liefde
Joke overleed dinsdag op 73-jarige leeftijd aan de gevolgen van Parkinson en een cognitieve aandoening die haar spraak en geheugen aantastte. Ze stelde haar lichaam ter beschikking aan de wetenschap, waardoor er geen uitvaart zal plaatsvinden. Wat blijft, is een erfenis van warmte, muziek, film en vriendschap. Een vrouw die altijd direct en nuchter bleef, en tot het laatste moment koos voor verbondenheid.
