Je merkt dat sommige rechtszaken niet eindigen in de zaal. Ze kruipen daarna door in het dagelijks leven. Dat gevoel hangt nu sterk rond Nathalie Thielen. Zij is de moeder van het meisje dat aangifte deed tegen Marco Borsato. In een uitgebreid gesprek met het AD vertelt ze hoe het proces haar heeft geraakt. Niet alleen als ouder, maar ook als mens die ineens in een publiek verhaal belandt. Ze probeert overeind te blijven, terwijl de zedenzaak steeds groter wordt.
Een moeder die zich bekeken voelt
Je leest in haar woorden dat de rechtszaak haar onzeker heeft gemaakt. Ze zegt dat ze bijna alles afweegt. Zelfs kleine dingen kunnen nu spanning oproepen. “Ik word tegenwoordig al nerveus als mijn bh bandje onder mijn hemdje uit piept, wat voor signaal ik daarmee afgeef, na al die verhalen in de rechtbank. Ik heb moeite met het beeld dat is ontstaan, al kan ik het nog enigszins van me afzetten. Maar mijn directe omgeving heeft er ook last van. Dat raakt me”, laat Nathalie aan de krant weten.
Die zin laat zien hoe diep het zit. Je gaat niet alleen met een zaak naar huis. Je neemt ook het oordeel van anderen mee. Elke blik voelt groter. Elk detail lijkt ineens een boodschap. Nathalie beschrijft hoe het beeld dat over haar is ontstaan, blijft hangen.
Het beeld dat tijdens de zedenzaak werd geschetst
Tijdens de zitting werd ze neergezet als iemand voor wie alles om seks draait. Dat beeld herkent ze niet op die manier. Ze zegt juist dat ze open is over hoe ze in het leven staat. Daarbij blijft ze eerlijk, ook als dat kwetsbaar voelt. “Ik héb ook een heel vrije manier van denken daarover. Ik vind seks heel leuk, mijn man ook. Ik maak van mijn hart geen moordkuil.”
Je ziet hoe ze het verschil probeert uit te leggen. Vrij denken is iets anders dan een karikatuur zijn. Ze vindt dat er losse momenten uit haar leven werden gepakt. Daardoor leek het ineens heel veel. Volgens haar ging het om een selectie uit een lange periode.
“Handjevol incidenten” in jaren tijd
Nathalie zegt dat er vooral is ingezoomd op een paar situaties. Ze benadrukt dat die gebeurtenissen over een periode van 25 jaar zijn verspreid. Daardoor kreeg het in de rechtszaal een groter gewicht. “Volgens Nathalie is er vooral sprake van het naar voren brengen van een “handjevol incidenten” in een periode van 25 jaar. “Dan lijkt het heel wat.””
Je voelt dat ze zich verdedigt tegen een label. Ze wil laten zien dat de context ontbreekt. Tegelijk laat ze merken dat het niet alleen om feiten gaat. Het gaat ook om hoe mensen haar bekijken.
Verdriet om een vriendschap die verdween
In het interview komt ook een zachtere toon. Je hoort dat er ooit een band was tussen haar gezin en Marco. Ze zegt dat hij lange tijd een vaste plek had in hun leven. Dat maakt het nog pijnlijker. Op de vraag of ze hem nog mist, antwoordt ze heel duidelijk. Ze mist hem nu niet meer. Maar dat was vroeger anders.
Ze zegt dat ze hem eerst wel miste. Niet als artiest, maar als vriend. Als iemand met wie je praat. Als een klankbord op moeilijke momenten. Ze noemt hem zelfs geen slecht mens. Dat is opvallend, juist omdat je weet hoe zwaar dit dossier is. “Nu niet meer. Maar de eerste paar jaren. Ja, dan mis je je beste vriend, je klankbord. Marco is geen slecht mens. Echt niet. Ik denk dat hij een goed mens is, die iets verkeerds heeft gedaan.”
Je voelt hoe dubbel dat klinkt. Ze scheidt de mens van de mogelijke fout. Dat maakt haar verhaal complex en menselijk.
De zaak en de eis van het OM
Marco stond eind oktober terecht voor ontucht met een minderjarige. Het zou zijn gebeurd rond eind 2014 en begin 2015. Het meisje was toen 15 jaar oud. Het Openbaar Ministerie heeft een celstraf van vijf maanden geëist. De rechtbank doet naar verwachting op 4 december uitspraak.
Je merkt dat Nathalie wacht op die datum, net als veel anderen. Toch laat ze in haar verhaal vooral zien wat er nu al is gebeurd. Ze leeft al jaren met de gevolgen. Het proces is een eindpunt op papier, maar voor haar voelt het als een hoofdstuk dat nog steeds open ligt.
Wat haar woorden losmaken
Je blijft achter met een beeld van een moeder die niet alleen voor haar kind vocht, maar ook voor haar naam. Ze laat zien hoe een zedenzaak niet alleen in een map zit. Het zit in je hoofd, je lichaam en je omgeving. Ze probeert eerlijk te blijven, ook als ze daardoor opnieuw wordt beoordeeld. Dat maakt haar verhaal rauw en dichtbij.
