Joop van den Ende staat al decennia bekend als de man die nooit stilstaat. Nu laat hij een andere kant van zichzelf zien. De televisiemagnaat vertelt open over de zenuwziekte neuropathie. Je merkt in zijn woorden hoe groot de impact is, maar ook hoe sterk hij zich blijft voelen.
Een bekend gezicht met een nieuw gevecht
Onlangs werd duidelijk dat Joop neuropathie heeft. Dat is een zenuwziekte die vooral zijn benen raakt. In een interview met Weekend legt hij uit wat dat met hem doet. Hij praat niet om te klagen. Je hoort vooral iemand die wil begrijpen wat er gebeurt.
Schaamte die eerst overheerst
Joop vertelt dat hij zich in het begin schaamde. Hij zegt: “Toen het zover was, schaamde ik me ervoor, net als vele anderen. Dat proces doe je in stapjes, nu schaam ik me er niet meer voor,” zegt Joop. Die schaamte kwam volgens hem door ijdelheid. Hij was altijd de sterke man op de vloer. Iemand die het tempo bepaalde.
Hij legt dat verder uit. “Ik ben altijd een sterke man geweest, ik sta altijd voor iedereen. Ik ben als eerste in de studio, ga als laatste weg. Ik had meer energie dan wie ook. En nu moet ik met een stok lopen. Dat is ijdelheid, ik kan er geen ander woord voor bedenken.” Voor iemand die altijd rende, voelt een stok als een breuk. Niet door zwakte. Maar door trots.
Hoofd en hart blijven overeind
Ondanks zijn lichaam, voelt Joop zich mentaal sterk. Hij zegt: “Ik ben gezegend met een goed stel hersenen. Mijn energie, mijn ideeën, mijn creativiteit zijn nog steeds aanwezig. Dit is het enige. Ik voel me hartstikke goed. Ik werk natuurlijk niet zo hard meer als vroeger, wat logisch is. Maar ik kan nog steeds doorpakken.” Je merkt dat hij weigert om te stoppen. Hij verschuift alleen het tempo.
Voor veel mensen klinkt dat herkenbaar. Een aandoening kan je fysieke grenzen verleggen. Toch bepaal jij hoe je ermee omgaat. Joop laat zien dat je identiteit niet verdwijnt door een diagnose. Hij blijft de maker. Alleen met andere voorwaarden.
Leven zonder angst voor het einde
Over de eindigheid van het leven maakt hij zich niet druk. Hij zegt: “Nee, ook niet. Ik denk er gewoon niet aan, ik duw het weg. Ik heb dat geleerd toen Iris werd geboren.” Het klinkt alsof hij die houding al vroeg heeft aangeleerd. Niet als ontkenning, maar als keuze. Hij wil zijn energie richten op wat nog wel kan.
Haptonomie als onverwachte sleutel
Joop verwijst naar haptonomie tijdens de bevalling van zijn dochter. Hij beschrijft een moment dat hem is bijgebleven. “Dat wil zeggen dat je als man – want je kunt verder niks doen, alleen vol bewondering kijken wat een vrouw daar doet – de pijn van de geboorte probeert zachtjes weg te halen. Ik moest in haar voeten knijpen op het moment dat de pijn te hevig voor haar werd.”
Het liep anders dan gedacht. Hij lacht erom: “Toen Iris was geboren, zei Janine: ‘Ik heb nergens pijn, behalve in mijn voeten.’ Haha! Zo hard had ik geknepen.” Je ziet hem bijna voor je. Een man die wil helpen. Soms onhandig. Maar altijd uit liefde.
Zijn eigen manier om pijn te verplaatsen
Die ervaring gebruikt hij nu opnieuw. Neuropathie brengt pijn en onzekerheid. Hij zoekt een techniek die hem helpt. Joop legt uit: “Nu ik last heb van mijn benen door neuropathie, wat echt niet leuk is, verplaats ik het door andere gedachten, door te concentreren op iets anders. Zodat ik het min of meer vergeet. Dat is mijn manier van omgaan met pijn en met dingen die niet leuk zijn.”
Het is een simpele, maar krachtige aanpak. Je focust je aandacht ergens anders op. Daardoor voelt de pijn minder aanwezig. Voor sommige mensen werkt dat beter dan welke medische behandeling ook. Zeker als het dagelijks terugkomt.
Sommigen zoeken steun in een specialistische kliniek. Anderen kijken naar een privé zorgverzekering voor extra hulp. Joop kiest vooral voor mentale controle. Niet omdat hij niets anders wil. Maar omdat hij die knop kent.
Niet alleen bezig met zichzelf
Ondanks zijn ziekte blijft Joop betrokken bij het publieke debat. In oktober sprak hij zich nog uit tegen bezuinigingen op de publieke omroep. Eerder riep hij de politiek op om Nederlandse media te beschermen. Hij wees op de invloed van Amerikaanse techbedrijven. Dat laat zien dat hij verder kijkt dan zijn eigen situatie.
Zijn fysieke wereld is kleiner geworden. Zijn maatschappelijke blik niet. Je ziet hoe iemand met beperkingen nog steeds impact kan hebben. Hij kiest zijn momenten. Maar hij kiest ze scherp.
Een boodschap die blijft hangen
Joop van den Ende laat je in dit verhaal voelen dat kwetsbaarheid geen zwakte is. Schaamte hoort soms bij een nieuwe werkelijkheid. Toch kun je daar doorheen groeien. Hij laat zien hoe je spirit overeind blijft als je lichaam protesteert. En hoe pijn soms draaglijker wordt door aandacht te verplaatsen.
