Je ziet haar lachen op Instagram, trots naast een poster aan de muur. Toch voel je direct dat er meer schuilgaat achter het beeld. Monique Westenberg deelt dat ze is uitgeroepen tot ‘Solo mom of the year’, maar achter die ogenschijnlijk feestelijke titel zit een verhaal dat veel complexer is dan één mooie foto.
Monique laat haar volgers zien dat ze de titel met opgeheven hoofd draagt. De poster hangt zichtbaar in huis en ze deelt het moment openlijk. Toch weet je dat deze erkenning niet voortkomt uit een droom die ze ooit had. Alleenstaande moeder worden was nooit haar plan.
In eerdere interviews liet ze al doorschemeren dat dit niet het toekomstbeeld was dat ze voor ogen had. De woorden ‘Solo mom of the year’ klinken krachtig. Ze staan voor zelfstandigheid en doorzettingsvermogen. Tegelijkertijd herinneren ze aan een relatie die definitief voorbij is.
De breuk met André Hazes als kantelpunt
De relatie tussen Monique Westenberg en André Hazes kende jaren vol pieken en dalen. Je zag ze samen stralen, maar ook worstelen. Meerdere keren vonden ze elkaar terug. Even vaak gingen ze weer uit elkaar.
Inmiddels is duidelijk dat ze ieder hun eigen weg gaan. De knoop is definitief doorgehakt. Samen blijven ze verantwoordelijk voor hun zoon. Toch ligt het grootste deel van de dagelijkse zorg bij Monique.
Dat maakt de titel ‘Solo mom of the year’ extra beladen. Ze staat er in de praktijk vaak alleen voor. Niet uit vrije keuze, maar door omstandigheden.
Openheid op social media
Monique deelt haar leven regelmatig via social media. Haar Instagram vormt een inkijk in haar dagelijkse realiteit. Je ziet momenten van rust, liefde en trots. Maar ook kwetsbaarheid ontbreekt niet.
Met het delen van de titel laat ze zien dat ze haar situatie accepteert. Ze lijkt te zeggen dat ze sterker is geworden door alles wat ze meemaakte. Toch blijft de vraag hangen of dit een overwinning is die ze echt wilde behalen.
Moederschap in de schijnwerpers
Alleenstaand moederschap is een onderwerp dat veel mensen raakt. Zeker wanneer het gaat om bekende Nederlanders. Het publiek kijkt mee en vormt snel een oordeel.
Monique staat onder een vergrootglas. Elke stap wordt besproken. Iedere beslissing wordt geanalyseerd. Dat maakt haar positie zwaarder dan die van veel andere alleenstaande moeders.
Toch blijft ze zichtbaar toegewijd aan haar zoon. Ze benadrukt vaak hoe belangrijk stabiliteit en liefde zijn binnen het gezin. Dat vormt de basis van haar keuzes.
Co ouderschap en dagelijkse realiteit
Hoewel Monique en André samen verantwoordelijk blijven, ligt de dagelijkse opvoeding grotendeels bij haar. Dat vraagt organisatie, geduld en emotionele veerkracht. Het combineren van moederschap en publieke aandacht is geen eenvoudige taak.
Co ouderschap klinkt op papier evenwichtig. In de praktijk blijkt het vaak complexer. Je moet afspraken maken, communiceren en belangen afwegen. Zeker wanneer er media aandacht bij komt kijken.
Monique lijkt zich bewust van die balans. Ze kiest zorgvuldig wat ze deelt en wat ze privé houdt. Dat geeft haar controle in een situatie die ooit instabiel voelde.
De kracht achter het beeld
De titel ‘Solo mom of the year’ is niet zomaar een decoratie aan de muur. Het symboliseert een fase in haar leven. Een periode waarin ze zichzelf opnieuw moest uitvinden.
Ze heeft moeten accepteren dat haar relatie met André Hazes niet het eindstation was. Dat vraagt verwerking. Tegelijkertijd toont ze veerkracht en zelfstandigheid.
Voor veel volgers is ze daarmee een voorbeeld. Niet omdat alles perfect verloopt, maar juist omdat ze open is over de uitdagingen.
Publieke perceptie versus persoonlijke waarheid
Wat voor buitenstaanders klinkt als een eretitel, kan intern anders voelen. Misschien zie je vooral kracht. Misschien voelt zij vooral gemis.
De werkelijkheid ligt waarschijnlijk ergens in het midden. Trots en verdriet kunnen naast elkaar bestaan. Je kunt blij zijn met erkenning en tegelijk rouwen om wat er niet meer is.
Monique lijkt beide kanten te omarmen. Ze verbergt haar verleden niet, maar laat zich er ook niet door definiëren.
Een hoofdstuk dat niet gepland was
Niemand schrijft zijn levensverhaal volledig zelf. Soms dwingt de realiteit je tot nieuwe rollen. Voor Monique betekende dat een bestaan als alleenstaande moeder in de spotlights.
Ze koos die titel niet bewust. Toch draagt ze hem nu zichtbaar. Met rechte schouders en een glimlach.
Of het een overwinning is, hangt af van hoe je ernaar kijkt. Wat vaststaat is dat ze haar situatie niet ontloopt. Ze omarmt wat er is en bouwt verder.
En misschien zit daarin de echte betekenis van de titel. Niet in het woord solo, maar in het woord kracht.
