Freek Rikkerink, de ene helft van Suzan & Freek, heeft zondagmiddag via Instagram een update gedeeld die vooral voelt als een warme ansichtkaart uit hun nieuwe leven. Geen groot drama, geen show: gewoon Freek, Suzan en baby Sef, inmiddels twaalf weken oud.
Wat opvalt: hij houdt het klein en dichtbij. Een foto die Suzan van hem maakt met Sef in zijn armen zegt eigenlijk al genoeg. En toch zijn het juist die simpele woorden erbij die bij veel ouders meteen iets raken.
Een mijlpaal van twaalf weken
De twaalf weken-grens is zo’n moment waarop je ineens denkt: wauw, we zijn echt al een eind onderweg. Freek blikt terug op die allereerste autorit vanaf het ziekenhuis naar huis, die voor veel ouders voelt als een mini-expeditie.
Hij schrijft dat ze met “10 km/u” reden, met Suzan en “kleine Seffie” op de achterbank. Zelf remde hij voor elke drempel. Het is herkenbaar: vanaf dat eerste moment dat je je kind vasthoudt, verandert verantwoordelijkheid ineens van idee naar gevoel.
Leven in het nu met een ‘klein guppie’
Freek omschrijft de afgelopen drie maanden als vooral heel fijn, juist omdat ze de tijd hadden om samen te zijn. Een baby in huis trekt je vanzelf het moment in. Minder denken aan straks, meer bezig zijn met nu.
Sef noemt hij liefkozend een “klein guppie”. Luchtig, maar ook veelzeggend: zo’n kleintje bepaalt het ritme en je past je eraan aan. De wereld wordt kleiner, maar daardoor ook overzichtelijker—en soms precies dat wat je nodig hebt.
De vaderrol: soms zoeken, vaak genieten
Ook als het over zijn eigen plek gaat, is Freek opvallend eerlijk. Hij geeft toe dat het soms nog wennen is en dat je je als vader wel eens “het vijfde wiel aan de wagen” kunt voelen, zeker in die eerste periode.
Tegelijkertijd spat het plezier eraf als hij het heeft over zijn favoriete momenten. Sef die “slaapdronken van de melk” op zijn schouder hangt terwijl hij wacht op een boertje. Het soort klein geluk dat je niet plant, maar wel onthoudt.
Suzan als moeder en een nieuwe wereld in huis
Freek schrijft ook hoe bijzonder hij het vindt om Suzan in haar moederrol te zien groeien. Hij noemt het “zo mooi” om te zien hoe ze geniet van de borstvoeding en hoe ze samen opgaan in die dagelijkse, intieme routine.
Voor het stel voelt het alsof ze een nieuwe wereld zijn binnengewandeld, eentje met een compleet eigen woordenboek. Freek noemt termen als hydrofiele doeken, tummy time, contrastkaarten en sprongetjes—woorden die eerst nergens over gingen en nu alles bepalen.
Tranen bij een eerste glimlach
Naast de praktische kant is er ook veel emotie. Freek vertelt dat ze tranen in hun ogen hadden bij Sefs allereerste glimlach. Zo’n moment duurt maar even, maar komt hard binnen, juist omdat het zo onverwacht groot voelt.
Het is ook de charme van deze update: geen gelikte hoogtepunten, maar kleine, echte gebeurtenissen die het ouderschap tekenen. En daarin herkennen mensen zich vaak sneller dan in een perfecte familiefoto met een zorgvuldig geschreven tekst.
Zwaaien op straat en een stille gemeenschap
Een grappig detail dat Freek deelt: ze zwaaien op straat naar andere ouders met wandelwagens. Een beetje zoals motorrijders dat doen, schrijft hij. Het is zo’n observatie waar je om lacht, maar die ook klopt.
Je rolt vanzelf een soort club in waar je niet om gevraagd hebt, maar waar je ineens lid van bent. Je herkent elkaar aan de kinderwagen, de blik, misschien ook een gebroken nacht. En toch is er vooral dat gedeelde gevoel: dit is groot.
Trots krijgt een andere betekenis
Freek sluit af met een gedachte die veel ouders zullen beamen: het woord “trots” krijgt ineens een andere lading. Niet alleen bij grote mijlpalen, maar ook bij dingen die voor buitenstaanders klein lijken.
Want hun grootste trotse moment van de week? Sef die voor het eerst een nacht doorsliep. Met een knipoog, maar ook met volle overtuiging. En zo eindigt hij liefdevol “van ons drietjes”—simpel, warm en opvallend menselijk.
LEES OOK:Nieuwe waarschuwing rond betaalautomaten: deze truc is bijna niet te zien
Wat vind jij van deze update?
In een tijd waarin bekende Nederlanders vaak alleen de highlights delen, voelt dit juist prettig normaal: een mix van humor, eerlijkheid en veel liefde. Geen perfecte plaatjes, maar momenten die je bijna kunt horen en ruiken.
Raakte deze update jou ook, of herken je je vooral in de chaotische, grappige kanten van het ouderschap? Laat vooral een reactie achter via onze social media—vinden we leuk om te lezen.
Bron: menszine.nl
