In de reclameblokken van de Ster is er de laatste tijd een opvallende verschuiving te horen: minder brommen, meer volume. Jumbo heeft na jaren een bekend gezicht ingeruild voor een nieuw geluid, en dat zorgt meteen voor gesprekstof aan de koffietafel.
Want als een supermarktketen van dit formaat een nieuwe ‘stem’ kiest, gaat het zelden alleen over een paar commercials. Het zegt ook iets over imago, herkenbaarheid en—niet onbelangrijk—over geld. En precies daar begint het te gonzen.
Een nieuw gezicht in de Jumbo-spotjes
Frank Lammers was dertien jaar lang het vaste (en voor veel kijkers vertrouwde) Jumbo-uithangbord. Zijn rol was bijna onderdeel van het merk geworden: nuchter, gezellig en met die herkenbare ondertoon van “kom maar binnen”.
Nu is het Rob Kemps die de kar trekt in de nieuwe spotjes. De zanger en presentator, bekend van Snollebollekes en tv-programma’s, brengt een totaal andere energie mee: enthousiaster, luider en duidelijk meer ‘aan’.
Waarom juist Rob Kemps?
Kemps zelf snapt de keuze wel. In een gesprek bij Shownieuws gaf hij aan dat hij de link met Jumbo logisch vindt: een merk dat positiviteit wil uitstralen, en iemand zoekt die dat ook uit zichzelf meebrengt.
Volgens Rob was het geen automatische ‘ja’. Hij zegt dat hij er echt over heeft nagedacht. Maar wie hem een beetje kent, weet ook: Kemps is iemand die graag entertaint. En dat past natuurlijk perfect in reclameland.
De 25.000-euro-vraag
Dan het bedrag waar iedereen op aanslaat. In het item bij Shownieuws werd hardop genoemd dat Rob naar verluidt 25.000 euro per spotje zou krijgen. En precies dat zette de verslaggeefster op het spoor.
Rob probeerde het luchtig weg te lachen. Hij reageerde met een grap in de trant van: als hij op alles moet reageren wat geroepen wordt, komt hij nergens meer aan toe. Een ontkenning was het niet, maar een bevestiging ook niet.
Doorvragen levert ongemak op
De verslaggeefster liet het er niet bij zitten en vroeg door: “Zit ik in de buurt?” Dat soort vragen is op televisie altijd nét iets spannender, omdat iedereen weet waar het over gaat, maar niemand het hardop wil vastpinnen.
Rob bleef ontwijkend. Hij maakte er opnieuw een grap van en schoof het weg met opmerkingen over ‘roepers’. Het leverde een wat ongemakkelijke, maar ook typisch Nederlandse scène op: iedereen begrijpt het, maar niemand krijgt het rond.
Timing: einde Snollebollekes in het Gelredome
De deal komt voor Rob op een moment dat er sowieso veranderingen spelen. Hij gaf aan dat hij een punt zet achter zijn Snollebollekes-shows in het Gelredome. Niet omdat hij het zat is, maar omdat zijn agenda anders is geworden.
Hij vertelde dat hij ooit fulltime met Snollebollekes bezig was, maar dat het leven verschuift: andere projecten, andere verantwoordelijkheden. De energie die vroeger in één ding ging, moet nu verdeeld worden over meerdere dingen.
Jan Smit en de vraag: komt hij nog?
Ook kwam de naam van Jan Smit voorbij, die als gastartiest bij de shows betrokken kan zijn. Door zijn privésituatie—zijn scheiding kwam recent in het nieuws—vroegen sommigen zich af of dat invloed zou hebben.
Rob hield het nuchter en menselijk: natuurlijk komt Jan gewoon. Iedereen heeft wel eens iets, zei hij, en toch gaat het werk door. Net zoals de bakker brood bakt en de stratenmaker straten maakt.
Wat levert zo’n campagne écht op?
Aan de Shownieuws-desk zat toevallig ook Dries Roelvink, die zelf eveneens een samenwerking met Jumbo heeft. Hij schatte het bedrag per spotje ook op 25.000 euro. Daarmee werd het gerucht nog net iets tastbaarder.
Privé-baas Evert Santegoeds ging nog een stap verder en verwees naar het totaalplaatje: niet alleen commercials, maar ook advertenties, inzet van je gezicht en je naam. Volgens hem kan dat oplopen tot ongeveer vijf ton per jaar.
De ‘exclusiviteit’: mag je nog wel ergens anders winkelen?
Een detail dat vaak meespeelt bij dit soort contracten is exclusiviteit. Anders gezegd: als je hét gezicht van een supermarkt bent, is het wat onhandig als je in beeld verschijnt met een tas van de concurrent.
In het item werd daarom ook gegrapt dat je dan “alleen nog maar” naar die supermarkt mag. Er werd zelfs opgemerkt dat er in Best—waar Rob woont—niet eens een Jumbo zou zitten, dus hij misschien naar een dorp verder moet.
En Frank Lammers dan?
Voor Frank Lammers is het vooral opvallend omdat hij zo lang verbonden was aan Jumbo. Dertien jaar is in reclameland bijna een huwelijk. Dat je dan wordt vervangen, voelt al snel als een flinke koerswijziging.
Tegelijk is dit ook hoe merken werken: ze willen af en toe een frisse uitstraling, een nieuwe toon, een ander gevoel. Dat betekent niet dat Lammers ‘niet goed’ was—maar wel dat Jumbo nu iets anders wil vertellen.
Hoe kijkt het publiek naar Rob als nieuwe Jumbo-man?
De reacties zullen waarschijnlijk gemengd zijn. De één vindt Rob’s energie aanstekelijk en past dat bij aanbiedingen schreeuwen. De ander mist juist de rustige, vertrouwde vibe die Frank Lammers jarenlang neerzette.
Maar één ding is zeker: Jumbo heeft in elk geval weer een talking point. En in advertentiewereld is dat vaak het halve werk. Wat vind jij: goede keuze, of had Jumbo beter bij het oude gezicht kunnen blijven?
Laat vooral je mening achter op onze sociale media—ben je team Rob, team Frank, of maakt het je eigenlijk helemaal niets uit zolang de aanbiedingen maar kloppen?
Bron: mediacourant.nl
