Het begint als een nogal onschuldig weekendmoment: even langs de snoepwinkel, schepje erbij, nostalgie aan. Precies zo’n uitstapje dat je zonder nadenken doet, tot je ineens bij de kassa staat en je portemonnee een lichte paniekaanval krijgt.
Bart Ettekoven, bekend gezicht bij Shownieuws, overkwam het in een Jamin-filiaal. Hij had zichzelf volgens eigen zeggen flink laten gaan met drop—en dat voelde eerst als een kleine guilty pleasure. Pas aan het einde kwam de klap.
Een zakje drop met een prijskaartje dat blijft hangen
Bart schepte onder meer bielzendrop en Engelse drop. Niets wereldschokkends, gewoon classics waar veel mensen precies voor naar een snoepketen als Jamin gaan. Alleen: het bedrag dat hij uiteindelijk moest afrekenen, voelde voor hem als pure overdrijving.
Op Instagram gooide hij het eruit, zoals dat tegenwoordig gaat als iets je echt dwarszit. Bart noemde de prijs “bizar” en trok daar meteen een grotere conclusie aan vast: dit soort bedragen maken het volgens hem begrijpelijk als een keten op termijn in de problemen komt.
‘De wereld is gek geworden’ volgens Ettekoven
In zijn bericht windt Bart er geen doekjes om. Hij stelt dat hij geen medelijden zou hebben als de leiding van Jamin straks met tranen op tv zou uitleggen dat een faillissement ‘onbegrijpelijk’ is. Voor hem is het juist heel begrijpelijk.
De kern van zijn frustratie: 18 euro voor een zakje drop. Hij sluit het af met een cynische groet, maar de boodschap is duidelijk. Dit gaat voor zijn gevoel niet meer over ‘iets duurder dan de supermarkt’—dit is volgens hem gewoon buiten proportie.
Jamin en failliet: die angst was er eerder al eens
Toch is het niet zo dat Jamin nu wankelt. Sterker nog: het bedrijf heeft juist een periode gehad waarin het rond 2010 kantje boord was, maar sindsdien is de koers omgegooid en gaat het weer een stuk beter met de keten.
En dat is precies waarom de ophef interessant is: Bart kijkt als klant naar het prijskaartje, Jamin kijkt als merk naar positionering. Die twee botsen soms hard, zeker als consumentenprijzen overal al gevoelig liggen door duurdere boodschappen.
Geen snoepwinkel, maar ‘een soort snoepjuwelier’
Mede-eigenaar Maarten Steinkamp legde eerder uit dat Jamin bewust een andere richting koos. Niet meer de klassieke snoepwinkel waar je voor een paar euro klaar bent, maar een zaak met producten die uniek zijn en soms dus ook duurder uitvallen.
Zijn redenering: mensen moeten binnenlopen en meteen iets zien waarvan ze denken: dat wil ik hebben. Dat werkt beter als je assortiment onderscheidend is. En die ‘snoepjuwelier’-aanpak betekent automatisch dat prijs minder leidend is dan beleving.
95 winkels en vooral niet eindeloos doorgroeien
Jamin heeft inmiddels 95 filialen. Volgens Steinkamp zit er niet onbeperkt groei meer in, en dat hoeft ook niet. De winkels draaien goed en het maximale plafond zou rond de 100 winkels liggen—niet omdat het niet kan, maar omdat het niet nodig is.
Die strategie past bij het idee van schaarste en selectie: liever goedlopende locaties met een sterk profiel, dan een keten die op iedere straathoek zit. Dat maakt Jamin minder vergelijkbaar met de supermarkt, maar ook gevoeliger voor kritiek op prijzen.
Trends najagen, voordat de grootmachten volgen
Een ander punt dat Jamin volgens de eigenaren helpt, is het sneller meebewegen met trends. Nieuwe smaken, bijzondere importproducten, opvallende snoepconcepten: Jamin wil vaak vroeg zijn. Het probleem is alleen dat succes ook kopieergedrag uitlokt.
Steinkamp stelt dat supermarkten als Albert Heijn en Jumbo trends geregeld maanden later oppakken en vervolgens veel groter inkopen. Dan kan Jamin er minder goed tegenop. Dus moet de keten steeds opnieuw iets nieuws bedenken om uniek te blijven.
De echte vraag: wat is snoep je waard?
De discussie die Bart aanwakkert gaat eigenlijk over iets groters dan drop. Voor de één is een zak schepsnoep vooral een simpele traktatie, iets dat niet te duur mag worden. Voor de ander is het een belevingsaankoop: jezelf verwennen, ook al kost het meer.
En daar zit de wrijving: zolang mensen bereid blijven om die hogere prijs te betalen, werkt het model. Maar zodra genoeg klanten afhaken of schrikken bij de kassa, kan het sentiment snel omslaan—zeker als het viral gaat via bekende namen.
Hoe kijk jij ernaar?
Koop jij wel eens drop bij Jamin, omdat het net even anders is dan in de supermarkt? Of vind je het inmiddels echt geldverspilling en loop je liever door? Het is typisch zo’n onderwerp waar iedereen een eigen grens heeft.
Laat vooral weten wat jij maximaal zou betalen voor een zak schepdrop, en of je het ‘snoepjuwelier’-idee logisch vindt. Reageer ook gerust op onze socials: we zijn benieuwd hoe jullie hiernaar kijken.
Bron: mediacourant.nl
