Ik ben een 31-jarige vrouw met een prachtige 11-jarige zoon uit mijn vorige huwelijk, dat tien jaar geleden eindigde. Ik deel de voogdij met mijn ex en heb mijn zoon elk tweede weekend. Mijn huidige partner, 36, en ik hadden besloten samen te gaan wonen in zijn huis, samen met zijn twee kinderen (een dochter van 6 en een zoon van 8). Ik ben momenteel langzaam aan het verhuizen wanneer ik tijd heb, dus ik woon nog niet volledig bij hem.
Tijdens een gesprek, toen ik mijn zoon terugbracht naar het huis van zijn vader, kwam aan het licht dat mijn ex soms gewelddadig is geweest tegen mijn zoon. Ik was ontzettend van streek. Ik begon met het maken van een plan om hem daar weg te halen (mijn ex en ik hebben geen gerechtelijke bevelen). Toen ik terugkwam bij mijn partner en hem over de situatie vertelde en dat ik misschien de hoofdvoogdij zou moeten krijgen, reageerde hij teleurstellend. Hij leek minder bezorgd over het incident, meer over hoe ik zou blijven werken (ik begin de meeste dagen om 5 uur ’s ochtends) en zei dingen als “wat met mijn carrière”, “Ik wist dat hij misschien bij ons zou komen wonen, maar niet zo snel”, “Ik had hier niet echt over nagedacht”, enz. Ik was ontsteld door zijn reactie.
Lees verder op de volgende pagina!
