Terwijl jij misschien dacht dat de liefde tussen André Hazes en Noa Braaf helemaal stabiel was, vertelt André nu iets heel anders. In de gloednieuwe podcast die hij samen met zijn zus Roxeanne heeft gelanceerd, ADHAZES, spreekt hij open over zijn bindingsangst en de impact daarvan op zijn relaties. Hij geeft toe dat hij zelfs serieus overwoog om het uit te maken met Noa, terwijl hij stapelgek op haar is. Juist die eerlijkheid maakt het gesprek rauw, kwetsbaar en herkenbaar.
Bindingsangst als rode draad in zijn liefdesleven
In de podcast legt André uit dat hij zich de laatste tijd intens heeft verdiept in bindingsangst. Hij merkte dat zijn relaties steeds opnieuw stukliepen op hetzelfde patroon. Zodra het serieus werd, stak bij hem een onrustig gevoel de kop op. Hij herkende dat niet meteen als bindingsangst, maar zag vooral dat hij steeds wilde vluchten.
Tijdens dat proces kwam Noa weer in zijn leven. Hij beschrijft haar als iemand op wie hij echt gek is. Toch merkte hij na een paar maanden datzelfde oude patroon. “En toen kwam ik weer op een punt bij ons in de relatie, na een paar maanden, dat ik dacht: ik voel weer dat onrustige. Ik voel weer dat ik het uit wil maken. Daar ben ik heel eerlijk in”, vertelt hij aan Roxeanne. Je hoort dat hij baalt van zichzelf, maar ook begrijpt wat er gebeurt.
Van vluchtgedrag naar bewust doorgaan
Het grote verschil met eerdere relaties is dat André nu weet wat er achter zijn gevoelens zit. Hij herkent het als bindingsangst in plaats van “het zal wel niet goed zitten”. Dat besef zorgde voor een andere reactie. In plaats van direct de stekker eruit te trekken, besloot hij deze keer te blijven. “Dus ik dacht: ga eens doorzetten! En nu is ze mijn alles”, zegt hij op een rustige, bijna opgeluchte toon.
Hij legt uit dat die bindingsangst hem onrustig maakte. “Ik vond het helemaal niet meer chill. Niet meer fijn. Zij kan mij pijn gaan doen. Ik vond het helemaal niet meer relaxed.” Dat is een gedachte die veel mensen met bindingsangst zullen herkennen: hoe closer je wordt, hoe groter de angst om gekwetst te raken. Door te blijven, samen met die angst te dealen en de relatie echt te beleven, kwamen ze er toch samen doorheen. “En nu is ze gewoon mijn hartje”, glimlacht André. Roxeanne reageert liefdevol: “En ook die van mij!”
Serendipity als symbool voor hun liefde
Dat André en Noa hun relatie serieus nemen, lieten ze vorige maand al op een bijzondere manier zien. Tijdens een gezamenlijke verjaardagstrip naar New York besloten ze hun liefde letterlijk op hun huid vast te leggen. Ze lieten een matchende tattoo zetten met het woord ‘serendipity’ op hun handen. Dat woord staat voor het toevallig vinden van iets waardevols, terwijl je daar eigenlijk niet naar zocht.
Die keuze lijkt perfect te passen bij hun verhaal. Hun pad kruiste elkaar al eerder, zonder dat het toen echt het juiste moment was. Dat het nu wél klikt, voelt voor hen als een vorm van serendipiteit. Voor jou als buitenstaander is het een romantisch detail dat laat zien hoeveel betekenis zij aan deze relatie geven. De tattoo is daarmee meer dan inkt; het is een symbool van een bewuste keuze om voor elkaar te gaan.
De eerste ontmoeting toen Noa nog minderjarig was
In een eerder interview met Evert Santegoeds vertelde André al dat hij Noa leerde kennen toen zij zeventien was en hij zelf 24. Er werd die avond gezoend, maar er kwam al snel een einde aan. De vader van Noa gaf duidelijk aan dat hij “hier wel een stokje voor ging steken”, omdat zijn dochter nog minderjarig was. Dat zette een dikke punt achter dat eerste contact.
André benadrukte dat hij in die periode niet samen was met Monique. Er was dus geen sprake van vreemdgaan tegenover zijn ex. Na die avond volgde een lange radiostilte. De twee leefden hun eigen leven, los van elkaar. Pas recent vonden ze elkaar opnieuw, dit keer op een moment dat de omstandigheden anders waren en Noa volwassen is. Het maakt hun huidige relatie extra geladen, omdat er een geschiedenis onder ligt.
Werken aan jezelf en aan de relatie
Wat deze podcast zo interessant maakt, is dat André zijn eigen rol niet uit de weg gaat. Hij wijst niet naar Noa of naar zijn verleden, maar naar zijn eigen patronen. Hij erkent dat bindingsangst hem jarenlang in de weg heeft gezeten. Dat hij nu kiest om te blijven en te werken aan die onrust, is een duidelijke stap in zijn persoonlijke groei.
Voor jou als luisteraar laat dit zien hoe ingewikkeld liefde kan zijn als je met angst en onzekerheid worstelt. Toch biedt zijn verhaal ook hoop. Door te begrijpen wat er in je hoofd gebeurt, kun je andere keuzes maken dan je vroeger deed. André laat zien dat vluchten niet de enige optie is, zelfs als je reflex dat wel roept. Zijn relatie met Noa is daarmee niet alleen een liefdesverhaal, maar ook een verhaal over zelfinzicht.
Toekomstplannen en familiebanden
In ADHAZES is de dynamiek tussen André en Roxeanne een belangrijk onderdeel van het geheel. Zij kent hem als geen ander en prikt door zijn stoere praat heen. Dat maakt het makkelijker voor hem om eerlijk te zijn. Haar liefdevolle afsluiter, “En ook die van mij!”, over Noa, laat zien dat zijn familie haar inmiddels ook in het hart heeft gesloten.
Voor André lijkt dit het begin van een nieuwe fase. Een fase waarin hij zijn verleden niet ontkent, maar er wel anders mee omgaat. Hij speelt open kaart over zijn twijfels en angsten, en kiest er toch voor om te blijven. De matchende tattoo, de open gesprekken en de steun van zijn zus schetsen het beeld van iemand die nu echt wil bouwen aan iets blijvends.
