Het beeld dat het publiek voorgeschoteld krijgt tijdens de concerten van De Toppers is er een van uitbundige vriendschap, glitter en gezamenlijk feestgedruis. Achter de coulissen lijkt die harmonie echter minder vanzelfsprekend dan men wellicht zou denken.
De schijn van verbondenheid op het podium blijkt te contrasteren met een onderliggende kilte en afstandelijkheid tussen de leden.
Jarenlang trok Gerard Joling volle zalen als een van de grootste publiekstrekkers van De Toppers. Toch groeide er achter de schermen een gevoel van onvrede en een groeiende afstand met zijn collega’s. Terwijl de show doorging, merkte Joling dat de sfeer en het contact binnen de groep steeds meer afkoelden.
Het moment waarop hij besloot zijn vertrek kenbaar te maken, bracht die onderliggende spanningen pijnlijk aan het licht.
Stilte na het afscheid
Toen Gerard begin deze week via de media zijn afscheid bij De Toppers bekendmaakte, bleef het opvallend stil vanuit het kamp van zijn collega’s. “Ik heb van niemand meer iets gehoord. Een paar appjes kreeg ik van Jeroen, maar die gingen ergens anders over.
Jan heb ik niet gesproken, René niet,” vertelt hij openhartig. Dit gebrek aan persoonlijke reacties na zijn aankondiging viel hem zwaar en zegt volgens hem veel over de onderlinge verhoudingen binnen de groep.
Voor Joling is het duidelijk: “Het laat zien dat De Toppers vier solisten zijn die eens in het jaar met elkaar iets groots en moois doen. En dat is het dan.” Het gevoel van verbondenheid bleef hiermee beperkt tot het podium, terwijl daarbuiten ieder zijn eigen weg leek te gaan.
Onbeantwoorde signalen
Nadat de laatste concertreeks achter de rug was, duurde het slechts twee weken voordat het management van Joling aan de organisatie liet weten dat hij in 2027 niet meer wilde meedoen. Men zou verwachten dat de organisatie alles op alles zou zetten om een bepalend lid als Joling binnenboord te houden. De realiteit bleek anders: er kwam eenvoudigweg geen enkele reactie.
“Ze zeiden dat ze erop terug zouden komen. Maar het werd zomer en de zomer ging ook weer voorbij en we hoorden helemaal níets. Dat vonden we wel raar,” aldus Gerard.
Zijn manager Wino Omtzigt sluit zich daarbij aan: “Als een van je Toppers dit aangeeft, dan spring je toch meteen in je auto om hem te behouden?” Maar zelfs een handgeschreven aangetekende afscheidsbrief, verstuurd door Gerard, bleef onbeantwoord.
De brief keerde zelfs retour, omdat niemand hem bij de organisatie had opgehaald. “Drie secretaresses hebben ze daar. Dan pik je die brief toch even op als je bericht krijgt dat er een aangetekende brief voor je ligt? Niks,” aldus Joling.
Ook toen het management de brief en het postbewijs digitaal nastuurde, bleef een reactie uit. Pas na Jolings publieke bekendmaking van zijn vertrek, kwam er voor het eerst een reactie vanuit de organisatie. “Pas daarop kwam de reactie: ‘Dat hadden we anders moeten doen.’ Ja, dat vinden wij dus ook.”
Een steeds kleinere rol
In de afgelopen jaren kreeg Gerard steeds meer het gevoel dat zijn aandeel binnen De Toppers kleiner werd. Het was zijn broer Willem die het als eerste benoemde: “Wat sta je toch weinig op het podium.
Het lijkt of je rol steeds kleiner wordt.” Ook fans gaven geregeld per mail aan zich af te vragen waarom Joling zo weinig te zien was tijdens de shows.
Het dieptepunt voor Gerard kwam toen hij tijdens de concerten bijna een half uur onder het podium moest wachten zonder ook maar één noot te zingen. “Op een zeker moment zat ik tijdens de shows 29 minuten onder het podium te wachten, zonder dat ik een noot hoefde te zingen.
Boven je hoofd stonden dan andere Toppers, of gastartiesten, terwijl ik daar maar zat en toch ook weleens hoorde dat mensen echt voor mij een kaartje kochten!”
Zelfs bij zijn veertigjarig artiestenjubileum werd geen aandacht besteed aan zijn grote hit “Ticket to the tropics”. “Er kwam een tropical-editie, maar voor mijn grote hit was geen plek.” Dat deed hem pijn en liet hem met vragen achter.
“Soms dacht ik: wat is dat nou? Het zal toch geen jaloezie zijn?”
Onbegrip over gastartiesten en organisatie
De keuzes rondom gastartiesten riep eveneens vraagtekens bij Joling op. Hij hoorde soms pas via omwegen wie er zouden optreden, en merkte op dat bepaalde artiesten drie jaar op rij werden geboekt, omdat ze volgens hem toevallig bij hetzelfde management zaten.
“Dezelfde artiest voor het derde jaar op rij. Heel goed, hoor. Maar drie jaar achter elkaar, omdat ze toevallig bij hetzelfde management zitten?”
Toen Gerard voor zijn eigen concerten in Ahoy mensen inhuurde die ook voor De Toppers werken, viel dat niet goed binnen de organisatie. “Die hebben te horen gekregen dat het niet wordt gewaardeerd dat er mensen bij zijn die ook voor de Toppers werken.
Ik vond het enorm jammer dit te moeten vernemen. Dat heeft ook meegespeeld in mijn beslissing.”
René Froger grijpt niet in
Wat betreft René Froger, volgens Gerard de grote baas van het gezelschap, is er weinig sturing geweest. “Die heeft genoeg aan zichzelf op dit moment, heb ik het idee. Hij heeft in elk geval niet ingegrepen en moet op zoek naar nieuwe Toppers.”
Joling geeft zelfs aan dat hij bereid was nog één keer voor René op te treden, juist om hem niet met een groot probleem achter te laten. “Want ik zadel hem wel met een enorm probleem op.
Maar als hij nu eens had overlegd en verteld wat er met hem aan de hand was, voordat hij met zíjn video kwam, dan was het misschien anders gegaan. Want dit had eigenlijk niet zo gehoeven.”
Financiële consequenties en gemiste waardering
Het vertrek bij De Toppers betekent voor Gerard ook financieel een aderlating. “Het was een aantrekkelijke bijverdienste, maar ik heb me nooit laten leiden door geld,” stelt hij. Wat hem vooral dwarszat, was het gebrek aan waardering en persoonlijk contact na jarenlang trouw dienst doen bij het populaire gezelschap.
Het contrast is opvallend: waar De Toppers op het podium saamhorigheid en feest uitstralen, voelde een van hun grootste sterren zich jarenlang aan de kant geschoven. Zelfs een simpel telefoontje na zijn afscheid bleef uit, na 21 jaar trouwe dienst.
Reacties uit de muziekwereld
Ook buiten de groep wordt de gang van zaken met verbazing gevolgd. Muziekkenner Ronald Molendijk gaf in Shownieuws zijn visie: “Je wil eigenlijk naar De Toppers kijken en denken: die gasten hebben het héle jaar lol en af en toe mogen wij er ook bij zijn!
Nu kijken we een beetje achter de schermen en dan is het gewoon lelijk. Ze moeten met een verdomd iets uit de startblokken terugkomen nu…”
Het verhaal van Gerard Joling onthult dat het feestelijke imago van De Toppers slechts een façade is voor een kille, zakelijke realiteit achter de schermen. Waar op het podium de sterren samen zingen over feest en vriendschap, blijken persoonlijke gevoelens van jaloezie, miskenning en zakelijke belangen de boventoon te voeren zodra de spotlights doven.
