Toen ik aan mijn studie begon, had ik grootse dromen. Ik zag mezelf later een mooie carrière opbouwen, onafhankelijk zijn, en iets betekenen in de wereld. Maar nu, zes jaar verder, zit ik met een studieschuld van bijna een ton en dreigende langstudeerboetes die als een donkere wolk boven me hangen. De toekomst waar ik ooit naar uitkeek, voelt nu meer als een onbereikbare fantasie.
Vanaf het begin wist ik dat studeren geld zou kosten. Mijn ouders konden me niet financieel ondersteunen, dus ik moest lenen om mijn collegegeld, boeken en huur te betalen. Iedere maand werd het bedrag hoger. Ik dacht dat het wel goed zou komen – dat een diploma genoeg zou zijn om straks een goede baan te vinden en alles terug te betalen. Maar nu voelt die schuld als een onoverkomelijke last die me elke dag achtervolgt.
Wat het nog moeilijker maakt, is dat mijn studie vertraging heeft opgelopen. Tijdens de coronapandemie raakte ik mijn bijbaan kwijt, wat zorgde voor veel stress. Ik kreeg een burn-out en moest tijdelijk stoppen met mijn studie. Die pauze was nodig om weer op adem te komen, maar het heeft mijn planning volledig overhoop gegooid. En nu, met de mogelijke komst van langstudeerboetes, lijkt het alsof ik gestraft word voor iets waar ik geen controle over had.
Een boete bovenop mijn schuld zou mijn situatie alleen maar uitzichtlozer maken. Hoe kan ik ooit financieel onafhankelijk worden als ik steeds verder in de schulden raak? Het voelt alsof ik door een systeem word beoordeeld op cijfers en deadlines, zonder dat er rekening wordt gehouden met de persoonlijke omstandigheden die mijn studietijd hebben beïnvloed.
Wat me nog meer frustreert, is hoe weinig begrip er lijkt te zijn voor studenten zoals ik. Mensen zeggen vaak dat we “gewoon sneller moeten afstuderen” of “minder luxe moeten leven.” Maar hoe kun je bezuinigen op basisbehoeften zoals huur, verzekeringen en boodschappen? Zelfs met een bijbaan is het onmogelijk om alles zonder leningen te bekostigen. En dat terwijl je eigenlijk alle tijd en energie in je studie zou moeten steken.
Ik zie vrienden die een kleinere schuld hebben, en zij kunnen het makkelijker relativeren. Voor mij voelt het anders. Iedere maand word ik herinnerd aan de berg schuld die ik moet terugbetalen. Hoe ga ik ooit een huis kopen of sparen voor de toekomst? Zelfs solliciteren voelt intimiderend, omdat ik bang ben dat mijn financiële situatie een schaduw werpt op mijn kansen.
Wat me het meest raakt, is hoe het systeem lijkt te vergeten dat we mensen zijn. Studeren moet een investering in de toekomst zijn, niet een bron van constante angst. De langstudeerboetes maken het alleen maar erger. Het voelt alsof mijn waarde als student wordt gemeten in euro’s en studiejaren, zonder dat er oog is voor de uitdagingen die ik heb moeten overwinnen.
Ondanks alles probeer ik hoop te houden. Ik ben vastberaden om mijn studie af te maken en mijn dromen niet op te geven. Maar eerlijk gezegd weet ik niet hoe ik die langstudeerboetes moet opvangen als ze worden ingevoerd. Mijn focus zou op mijn opleiding moeten liggen, niet op de financiële zorgen die me iedere dag belasten.
Ik ben niet de enige die zich zo voelt. Er zijn zoveel studenten die in dezelfde situatie zitten, gevangen in een systeem dat weinig ruimte laat voor persoonlijke omstandigheden. Het is tijd dat onze stemmen worden gehoord en dat er een eerlijker systeem komt. Een systeem dat niet alleen kijkt naar cijfers, maar ook naar de realiteit waarin we leven.
LEES OOK:Gooi oude handdoeken vooral niet weg: hier komen ze verrassend goed van pas
Wat denk jij? Hoe kunnen we een eerlijker systeem creëren voor studenten zoals ik? Laat het mij weten in de reacties op Facebook.
