Investeren in de toekomst, niet verspillen
Eva’s lening was niet voor extravaganties; ze financierde haar opleiding, studiebenodigdheden, woonruimte en reserveerde een beetje voor onvoorziene uitgaven. Ze werkte naast haar studie om te voorzien in de extraatjes, zoals een biertje of een paar nieuwe schoenen.
Familie verstrikt in het systeem
De financiële situatie van Eva’s familie, belast door de verslaving van haar vader en de scheiding van haar ouders, liet geen ruimte voor ondersteuning van haar opleiding. Haar moeder, met spijt dat zij niet kon bijdragen, vertrouwde ook op de beloften van de overheid.
Bijbaan is niet genoeg
Ondanks dat de meerderheid van de studenten bijverdient, is het voor velen niet genoeg om de hoge huurkosten te dekken. Eva’s baan in een fastfoodrestaurant hielp haar net genoeg om te genieten van haar studententijd, maar een lening was onvermijdelijk.
De ‘pechgeneratie’ tussen wal en schip
De frustratie wordt groter als Eva kijkt naar de generaties voor en na haar die wel studiebeurzen kregen. De generatie die tussen deze regelingen valt, heeft gemiddeld hogere studieschulden en ziet nu de rente op hun leningen stijgen.
Een onzekere toekomst
De renteverhoging raakt vooral kinderen uit minder welvarende gezinnen het hardst, waardoor hun kans op een goede toekomst vermindert. Daarnaast maken grotere sociale en economische uitdagingen zoals de wooncrisis, inflatie en klimaatverandering, het leven van de jonge generaties onvoorspelbaar.
Meer dan pech: een generatie verwaarloosd door de politiek
Voor Eva staat ‘pech’ niet gelijk aan de situatie waarin haar generatie zich bevindt; ze voelt zich eerder in de steek gelaten door loze beloften van politici. De compensatie die de overheid biedt, lijkt meer op een doekje voor het bloeden dan oprecht berouw.
Een strijdbare toekomst tegemoet
Eva en haar generatie vragen niet om medelijden, maar om erkenning van hun recht op een toekomst zonder schuldenlast. Ze streven naar gelijke kansen op de arbeids- en woningmarkt, naar de vervulling van beloften, en naar een stukje financiële veiligheid.
Eva’s verhaal eindigt niet met een zucht, maar met een strijdkreet. Het gaat hier niet om gezeur, maar om een zoektocht naar gerechtigheid. Dit is het verhaal van een generatie die niet berust op ‘pech’, maar die vastberaden is om te vechten voor wat hen was beloofd. Ze willen niet alleen een excuus, maar een verandering die hen weer hoop geeft op een stabiele toekomst.
Wat vind je van de pechgeneratie? Is het hun eigen schuld of moeten ze wordne kwijtgescholden? Laat het ons weten door een reactie op Facebook te plaatsen.
