Acht maanden geleden verloor ik mijn vrouw in een tragisch auto-ongeluk, wat mij en onze driejarige dochter in diepe rouw achterliet. Mijn verdriet was zo overweldigend dat ik amper in staat was om voor mijn dochter te zorgen. Haar tweelingzus, mijn schoonzus, nam de rol op zich om ons te helpen en trok bij ons in. Tijdens een van onze gezamenlijke momenten van verdriet, werden we meegesleept door onze emoties en eindigden we intiem met elkaar. Na die eerste keer worstelden we beide met schuldgevoelens, maar merkten al snel dat deze connectie ons hielp bij de verwerking van ons verdriet.
Een dubbelzinnige troost
De gelijkenis met mijn overleden vrouw maakte dat ik, in de momenten samen met haar zus, de harde realiteit van het verlies even kon vergeten. Dit bood een tijdelijke, maar niettemin noodzakelijke verlichting. Zij begon te geloven dat ze iets goeds deed door mij te helpen met de verwerking en me daardoor een betere vader voor onze dochter te laten zijn. Onze relatie is sindsdien een regelmatige gebeurtenis geworden.
Lees verder op de volgende pagina!
