Ik kan niet geloven dat mijn leven tot dit punt is gekomen. Ik probeer altijd anderen te helpen, maar wanneer ik zelf hulp nodig heb, lijkt niemand beschikbaar te zijn. Ik ben 36 jaar en ben bijna 10 jaar samen met mijn man, waarvan 7 jaar getrouwd. We hebben via een draagmoeder een kind gekregen, nu ruim twee jaar geleden, omdat ik na vier jaar vruchtbaarheidsbehandelingen erachter kwam dat ik geen kind kan dragen.
De droom om moeder te worden
Ik wilde altijd al moeder worden. Het woord “kapot” beschrijft niet eens hoe ik me voelde toen ik ontdekte dat ik een medische aandoening had waardoor ik geen kind kon dragen. Het werd nog erger toen ik een grote operatie moest ondergaan om baarmoedergroei te verwijderen, met de hoop mijn vruchtbaarheid te vergroten.
Complicaties tijdens de operatie leidden tot een gedeeltelijke hysterectomie, waarbij alleen mijn baarmoeder werd verwijderd. Omdat ik mijn eierstokken nog had, begonnen we naar de kosten van een draagmoeder te kijken.
Het was echt duur! Een goede vriendin van me, die al twee kinderen had, bood aan draagmoeder voor ons te zijn om kosten te besparen.
De bedrieglijke vreugde
Na twee mislukte IVF-pogingen werd mijn vriendin zwanger tijdens de derde poging en droeg ze een jongen voor ons. Ik was zo blij en druk na de geboorte, tussen moeder zijn en weer aan het werk gaan na een ouderschapsverlof van vier weken, dat ik geen waarschuwingssignalen opmerkte.
Ik had moeten zien dat er iets mis was, maar ik was te uitgeput van mijn stressvolle baan en twee parttime banen om de meeste rekeningen en verwachte medische en juridische kosten te betalen.
Verraad en ontdekking
Mijn vriendin en mijn man begonnen meer te praten en ik vond haar soms al in ons huis als ik thuiskwam van mijn weekendbaan. Ik dacht dat het goed was dat ze elkaar beter leerden kennen, aangezien zij onze draagmoeder was.
Maar het viel me op dat onze zoon bruine ogen had, terwijl wij beiden blauwe ogen hebben. Ik ontdekte dat dit mogelijk was vanwege de vele genen die de oogkleur bepalen.
Onlangs kwam alles tot een climax toen ik onze zoon meenam naar een doktersafspraak en een bloedtest liet doen. De test toonde aan dat hij een bloedtype had dat biologisch onmogelijk was als ik zijn moeder was (hij is B+, ik ben A+, mijn man is O+).
Ik dacht meteen dat de vruchtbaarheidskliniek een fout had gemaakt en begon juridische stappen te overwegen. Toen de DNA-testresultaten binnenkwamen, bleek dat ik niet de moeder was, maar mijn man wel de vader. Mijn man bekende dat hij tijdens ons IVF-proces meerdere keren met mijn vriendin had geslapen.
De nasleep
Ik voelde een driedubbel verraad: van mijn man, mijn vriendin en het besef dat mijn kind niet echt van mij was. In een vlaag van woede en verdriet verliet ik ons huis en verbleef een week in een hotel voordat ik bij mijn ouders introk.
Ik liet onze zoon bij mijn man achter. Nu ben ik bezig met de echtscheiding omdat mijn man me op de ergst mogelijke manier heeft bedrogen. Mijn vriendschap met de draagmoeder heb ik verbroken en ik ben bang om iemand anders te vertrouwen.
Mijn man en mijn vriendin geven toe dat ze fout zaten en blijven zich verontschuldigen, maar noemen me ook kinderachtig en harteloos omdat ik mijn zoon opgeef. Mijn ouders zeggen dat ik niet zomaar een kind kan opgeven waar ik zoveel moeite voor heb gedaan.
Toen ik hen vertelde dat ik liever zou adopteren met een betrouwbaardere partner, zeiden ze dat ik het mis heb en dat familie niet door bloed wordt gemaakt. Ze steunen mijn echtscheiding, maar vinden dat ik een fout maak door mijn ouderlijke rechten op te geven.
Een nieuwe start
Sommige vrienden steunen mijn beslissing, terwijl anderen zeggen dat ze niet groot genoeg zijn om voor een “affairekind” te zorgen of om dagelijks herinnerd te worden aan het verraad. Ik wil gewoon een schone lei en een frisse start. Ik overweeg zelfs om naar een andere staat te verhuizen.
Ben ik fout omdat ik mijn ouderlijke rechten wil opgeven in de scheiding, omdat het kind dat ik heb laten dragen door een draagmoeder biologisch niet van mij is, maar van mijn man en mijn “vriendin”? Laat het mij weten in de reacties op Facebook.
