Tijdens een recente uitzending van talkshow Renze liep de spanning onverwacht hoog op. Wat begon als een gesprek over televisie, eindigde in een scherpe confrontatie tussen mediacriticus Angela de Jong en presentator Ruben Nicolai. De aanleiding? Een column waarin Angela fel uithaalt naar een scène uit het programma Kopen Zonder Kijken – en Ruben zich geroepen voelt zijn collega’s te verdedigen.
De discussie ontstond naar aanleiding van een aflevering waarin het stel Kaj en Lieneke centraal stond. Zij verkeerden in grote onzekerheid over de gezondheid van hun kind. Toen ze tijdens de opnames te horen kregen dat er geen woning voor hen gevonden was, sloeg de emotie toe. Later bleek dit onderdeel van een opgezette grap. Bob Sikkes en Alex van Keulen, de experts in het programma, kwamen uiteindelijk alsnog met een huis op de proppen.
Voor Angela was deze opzet onacceptabel. In haar column schreef ze: “Martijn Krabbé had dit nooit zo ver laten komen. Denk als jullie de volgende keer een toneelstukje voorbereiden wél aan hem, aan wat hij zou doen. Dat is het minste wat je kunt doen met zijn erfenis.” Deze opmerking riep veel reacties op, waaronder die van Ruben Nicolai.
Ruben verdedigt zijn collega’s fel
Aan tafel bij Renze nam Ruben het op voor de makers van het programma. Hij vond Angela’s woorden oneerlijk en niet in verhouding. Volgens hem hoort spanningsopbouw nu eenmaal bij het maken van televisie. “Ze maken ook gewoon televisie. Anders moet je het hele oeuvre van Robert ten Brink ook in de prullenbak schuiven. Dan moet je gewoon aanbellen en zeggen: ‘Er staat iemand uit Australië op de hoek!’ Dat stelt hij ook uit.”
Hoewel Ruben erkende dat het moment ongelukkig overkwam, vond hij dat de intentie belangrijker is dan de uitvoering. Voor hem gaat het erom dat de makers met goede bedoelingen werkten, zelfs als het resultaat vragen oproept. Ook wees hij erop dat de afwezigheid van Martijn Krabbé een praktische oorzaak had, en dat zijn collega’s simpelweg hun best deden om het programma draaiende te houden.
De erfenis van Martijn Krabbé als twistpunt
De echte wrijving ontstond toen Angela sprak over de “erfenis” van Martijn Krabbé. Ruben reageerde fel: “Die man leeft nog!” Angela probeerde haar uitspraak te nuanceren en legde uit dat ze doelde op zijn professionele nalatenschap. In haar ogen ademt het programma nog altijd zijn stijl, en die moet volgens haar met zorg worden bewaakt.
Voor Ruben kwam dit over als een onnodige aanval op zijn collega’s. Angela bleef echter bij haar punt: “Het is lief dat je het voor je RTL-collega’s opneemt, maar dit ging echt alle grenzen te buiten.” Ze maakte duidelijk dat het voor haar niet draait om loze kritiek, maar om de menselijke waardigheid van de deelnemers.
Morele grenzen in televisie onder de loep
Wat deze woordenwisseling extra kracht gaf, is dat beide kanten spraken vanuit een diepgewortelde overtuiging. Ruben verdedigde het creatieve proces en het recht om emotie en verrassing te gebruiken in televisie. Angela legde de nadruk op ethische grenzen en vroeg zich hardop af of de makers die in dit geval niet hadden overschreden.
De discussie raakte aan een dieper liggend thema: hoe ver mag je gaan in het creëren van emotie voor het scherm? Wanneer wordt betrokkenheid uitgemolken voor kijkcijfers, en wanneer gaat het echt om het verhaal van de deelnemers?
Een botsing van visies
De uitwisseling tussen Angela en Ruben maakte één ding duidelijk: er bestaat een fundamenteel verschil in visie op wat televisie moet zijn. Angela wil dat programma’s met respect omgaan met kwetsbare situaties. Ruben ziet in televisie vooral een kunstvorm die mag verrassen en raken. Beiden houden vast aan hun standpunt, en juist daarom zorgde het gesprek voor zoveel rumoer.
De kwestie rond Kopen Zonder Kijken is daarmee meer dan een eenmalige botsing. Het laat zien hoe gevoelig de balans is tussen storytelling en ethiek. De kijker werd even niet alleen toeschouwer van een talkshow, maar van een scherp maatschappelijk debat.
