Een televisieavond vol tranen, therapie en theekransjes zorgt voor flink wat ophef. De uitzending van Het Waren 2 Fantastische Dagen met Leontine Ruiters, Monique Westenberg en Frank Masmeijer werd breed besproken, maar niet iedereen was onder de indruk. Vooral Angela de Jong spaarde de dames niet in haar column, waarin ze de aflevering fileerde als ‘het meest slijmerige programma ooit’.
Een overdosis aan begrip en tranen
De setting leek simpel: drie bekende Nederlanders samen in een huis, met de bedoeling elkaar te helpen door open gesprekken en gedeelde trauma’s. Leontine en Monique lagen op de bank alsof ze al jaren elkaars steun en toeverlaat waren. Begripvol knikken, diep zuchten en zacht spreken wisselden elkaar af, alsof elke zin de sleutel tot verlossing was.
Frank Masmeijer zat erbij, maar bleef grotendeels op de achtergrond. De aandacht lag bij de twee exen van bekende zangers, die hun ervaringen met overspel en verdriet deelden alsof ze een langverwachte confrontatie met het verleden beleefden.
Leontine lijkt emotioneel afgestompt
Tijdens de uitzending vertelde Leontine dat ze niets meer voelt bij de foto’s van de vrouwen waarmee Marco haar bedrogen heeft. Zelfs de affaire met Iris Hond in 2009 laat haar koud. “Het kwam veel en veel later pas in de pers, dus toen het in de pers kwam, deed het me ook niet zo veel,” legde ze uit.
Monique leek verrast. “O, maar jij wist dat toen al?”
Leontine knikte. “Ja, ja, ja.”
De twee vrouwen bespraken ook hun gezamenlijke ervaringen met therapie. Leontine gaf aan dat veel van wat in de media geschreven is, niet overeenkomt met de werkelijkheid. “Ze weten de helft niet van wat ze schrijven.”
Angela de Jong haalt keihard uit
De column van Angela de Jong in het Algemeen Dagblad liet weinig ruimte voor twijfel: ze vond het tenenkrommend. “Het meest slijmerige, kwijlerige, walgelijke programma dat ik ooit heb gezien,” schreef ze. Volgens Angela was de uitzending een aaneenschakeling van zweverige uitspraken zoals ‘alles gebeurt met een reden’ en ‘demonen omarmen’.
Ze vond dat Monique en Leontine volledig opgingen in een soort emotionele theekrans waarbij de echte pijn plaatsmaakte voor spirituele clichés. “Dit programma zou vergezeld moeten gaan met een waarschuwing voor een overkill aan zweverige prietpraat.”
Misplaatste luchtigheid over zware zaken
Wat Angela vooral stoorde, was de manier waarop zware onderwerpen luchtig werden besproken. Zo werd het misdrijf van Frank Masmeijer gereduceerd tot een simpele misstap. “Oh ja, hij had in de gevangenis gezeten. Hij was ‘stout’ geweest,” klonk het tijdens de uitzending. Angela reageerde fel: “Ja, zo kun je 467 kilo coke verstopt in bananendozen ook noemen.”
Ook de zaak rondom Marco Borsato kwam ter sprake. Leontine verdedigde hem als een zorgzame man, ondanks de ernstige beschuldigingen tegen hem. Voor Angela was dit het breekpunt. “Dan heb je dringend een teiltje nodig.”
Een televisieformule die schuurt
Het concept van bekende Nederlanders die elkaars trauma’s analyseren, lijkt op papier misschien vernieuwend. In de praktijk riep het vooral plaatsvervangende schaamte op. De balans tussen kwetsbaarheid en sensatie lijkt zoek.
Voor jou als kijker voelt het wellicht ongemakkelijk om te zien hoe persoonlijke drama’s worden uitgesmeerd voor het oog van de camera, zonder nuance of journalistieke context. Het format nodigt uit tot openheid, maar dreigt te verzanden in amateuristische therapie met een entertainmentlaag.
Hoe echt is echt op televisie?
De vraag blijft wat je als kijker aan zo’n programma overhoudt. Word je geraakt, geïnspireerd of juist afgeschrikt door zoveel openheid? Leontine en Monique toonden moed door hun verhaal te delen, maar de manier waarop roept bij velen vooral irritatie op.
Als zelfs een doorgewinterde columnist als Angela de Jong geen weg meer weet met het sentiment op tv, dan is het misschien tijd om te heroverwegen hoe ver je als zender kunt gaan met persoonlijke verhalen.
