Hoe meer ik nadacht over zijn opmerking, hoe meer het me stoorde, vooral omdat hij me in die tijd nooit echt ‘bloedmooi’ of ‘aantrekkelijk’ had genoemd. Zijn specifieke keuze voor het woord ‘aantrekkelijk’ in verband met een oude foto van mij, in plaats van de gebruikelijke ‘schattige’ complimenten, zette me aan het denken en wakkerde onzekerheden aan over mijn uiterlijk tijdens mijn middelbareschooljaren, een tijd waarin ik al worstelde met zelfacceptatie.
De volgende ochtend bespraken we de situatie. Hij legde uit dat zijn opmerking voortkwam uit het feit dat ik op die foto een spijkerbroek droeg, iets waar hij naar eigen zeggen een bijzondere voorkeur voor heeft. Hij heeft me in het verleden spijkerbroekjes gekocht en aangemoedigd ze te dragen, maar omdat ik me er niet prettig in voel, heb ik dat zelden gedaan. Zijn voorliefde voor spijkerbroekjes was nieuw voor mij; ik wist niet dat dit voor hem zo’n aantrekkingskracht had.
Hij verzekerde me dat zijn compliment niet gerelateerd was aan mijn leeftijd op de foto, maar aan mijn uiterlijk dat vergelijkbaar is met nu, gecombineerd met de spijkerbroekjes die hij aantrekkelijk vindt. Het was voor hem de eerste keer dat hij me in spijkerbroekjes zag, een kledingstuk dat hij blijkbaar erg aantrekkelijk vindt. Toen ik vroeg waarom hij spijkerbroekjes zo aantrekkelijk vindt, vertelde hij dat in zijn jongere jaren de ‘aantrekkelijke meisjes’ vaak spijkerbroekjes droegen, waardoor hij een bepaalde voorkeur ontwikkelde. Misschien wordt het tijd dat ik zijn voorkeur voor spijkerbroekjes een kans geef en kijk of dit leidt tot meer openlijke complimenten van zijn kant.
