Een paar dagen geleden kwam Lily op bezoek en ze was duidelijk van streek. Toen mijn zoon even naar de winkel was, vroeg ik haar of alles goed ging. Ze vertelde dat ze niet wist wat ze moest doen en zich afvroeg waarom mijn zoon zo weinig ambitie had en zo lui was. Ik vertelde haar dat ik niet verwachtte dat dit snel zou veranderen; toen ze vroeg wat ik in haar situatie zou doen, adviseerde ik haar om zichzelf op de eerste plaats te zetten en te doen wat voor haar het beste is. Lily bedankte me en zei dat ze erover na zou denken.
Conflicten en beslissingen
Vandaag kwam mijn zoon woedend naar beneden en vertelde me dat Lily het via een sms had uitgemaakt. Hij zei dat haar bericht verwees naar “gesprekken met je moeder” die haar hadden doen nadenken over hun relatie. Mijn zoon was woest dat ik me ermee bemoeid had en zei dat ik mijn boekje te buiten was gegaan. Ik legde uit dat ik Lily niet had aangeraden om bij hem weg te gaan, maar dat ze haar eigen keuzes moest maken en moest beslissen wat het beste voor haar was.
Mijn zoon praat nu niet meer met me en mijn man is geïrriteerd omdat hij gelooft dat het vertrek van Lily mijn zoon nog langer in zijn sleur zal houden. Ik mis Lily ook. Het zet me aan het denken over de invloed die ik als ouder heb op de beslissingen van jongvolwassenen en de complexiteit van relaties. Heb ik de juiste keuze gemaakt door eerlijk te zijn tegen Lily, of had ik terughoudender moeten zijn om mijn zoon en zijn relatie niet te beïnvloeden? Het is een moeilijke situatie, waarbij de grens tussen het bieden van steun en het ongevraagd geven van advies dun is.
