De vraag die alles veranderde
Al geruime tijd wist ik dat Stacy moeite had om zwanger te worden. Ze heeft één miskraam gehad en sindsdien heeft ze duizenden euros uitgegeven aan IVF en andere behandelingen zonder succes. Stacy wil heel graag een kind dat zowel haar als Jeffs DNA deelt en is niet geïnteresseerd in adoptie. Ongeveer drie weken geleden kwam ze bij me langs zoals ze vaak doet. We zaten gezellig te kletsen en tv te kijken, toen ze ineens zei dat ze me iets serieus wilde vragen. Ze leek nerveus, wat me wat angstig maakte.
Tot mijn verbazing vroeg Stacy me of ik haar draagmoeder wilde zijn. Ik was even sprakeloos en vroeg haar wat ze precies bedoelde. Ze legde uit dat ze hoopte dat ik haar baby zou dragen, omdat ze zelf niet in staat is om zwanger te worden.
Hoewel ik begrijp hoe moeilijk haar situatie is, heb ik nooit de wens gehad om zelf kinderen te krijgen. Misschien komt dat door de manier waarop we ter wereld zijn gekomen, maar ik heb gewoon nooit de aantrekkingskracht van het moederschap gevoeld.
Ik bood haar aan om mijn eicellen te doneren, zoveel als ze nodig had, maar ik kon niet instemmen met het dragen van haar kind. Stacy werd ontzettend boos. Ze beschuldigde me ervan jaloers en haatdragend te zijn omdat ik haar niet wilde helpen met wat zij beschouwde als een kleine gunst.
Ik durfde haar niet te vertellen dat ik me afvroeg of ze verwachtte dat ik dit elke keer zou doen, aangezien ze altijd zei dat ze meer dan vier kinderen wilde. Ze riep dat ik nooit haar zus kon noemen als ik haar niet wilde helpen, brak een foto van ons die op mijn schoorsteenmantel stond en stormde het huis uit.
De last van schuldgevoel en twijfel
Sindsdien heeft Stacy me alleen maar foto’s van haar oude dagboeken gestuurd, waarin ze haar visies op een gezin had opgeschreven. Ze beschuldigt me ervan haar droom van een gezin te dwarsbomen zonder goede reden.
Mijn vriend, Mike, weigert advies te geven omdat hij zegt dat het een te gevoelig onderwerp is om een kant te kiezen. Dit is de langste tijd dat ik geen contact heb gehad met mijn zus, en eerlijk gezegd sta ik op het punt om toe te geven, puur omdat het gevoel van disconnectie met haar ondraaglijk is.
Ik heb altijd geweten dat Stacy kinderen wilde, en ik begrijp haar pijn. Maar dit verzoek voelt als een enorme last. Het idee dat ik mijn lichaam moet gebruiken om een kind te dragen, terwijl ik dat zelf nooit heb gewild, voelt als een opoffering die ik niet kan maken, zelfs niet voor mijn zus.
De moeilijke realiteit en nieuwe inzichten
Het idee om haar gelukkig te maken, trekt nog steeds aan me, maar de realiteit van wat ze vraagt, blijft te groot om te negeren. Ik vraag me af of ik het ooit volledig goed kan maken met mezelf, ongeacht de beslissing die ik neem.
Waarom kan ik wel kinderen krijgen en Stacy niet? Het antwoord ligt in een auto-ongeluk dat we beiden jaren geleden meemaakten. Stacy zat voorin en kreeg de zwaarste klappen, wat haar vermogen om een kind te dragen ernstig beïnvloedde. Haar lichaam kan een zwangerschap simpelweg niet aan, en de complicaties met het oogsten van haar eicellen hebben haar opties nog verder beperkt.
Inmiddels heb ik geleerd dat ik medisch gezien waarschijnlijk niet eens draagmoeder kan worden, omdat ik zelf nog geen kinderen heb gehad. Dit is informatie die ik zeker tijdens ons volgende familie-etentje wil delen, als Stacy besluit om aanwezig te zijn.
Wat nu?
Ik sta voor een moeilijke keuze, en hoewel ik weet dat ik het recht heb om nee te zeggen, blijft de pijn van het verbreken van de band met mijn zus me achtervolgen. Ik hoop dat we samen een manier kunnen vinden om deze situatie te verwerken, zonder dat het onze relatie voorgoed schaadt. Maar op dit moment is de toekomst onzeker.
