In Den Haag gaat het normaal over stikstof, koopkracht en asiel. Toch dook er deze week ineens een vraag op die je eerder bij de koffieautomaat verwacht dan in de Tweede Kamer: hoe leeft de scheiding van Jan Smit en Liza Plat in Volendam?
Het was journalistiek toeval, maar ook een beetje logisch: Kamerlid Mona Keijzer, zelf afkomstig uit Volendam, werd erdoor een verslaggever op aangesproken. En hoewel ze beleefd bleef, was haar boodschap vooral duidelijk: hier gaat ze niet aan meedoen.
Een vraag die politiek binnenwandelt
Keijzer (onafhankelijk, eerder BBB) werd door een journalist van De Telegraaf aangesproken met een vraag over ‘hoe het er in Volendam aan toegaat’. Ze hoorde direct waar het gesprek naartoe ging en zette meteen de rem erop.
Ze gaf aan dat ze zich daar “politiek gesproken” liever niet over uitlaat. Geen geïrriteerde uithaal, geen wegduwen van de pers, maar een nette poging om het onderwerp af te sluiten voordat het echt ging schuiven richting roddel.
Geen kampjes, wel een duidelijke grens
Toch werd er doorgevraagd. De interviewer wilde weten of Keijzer ‘team Jan’ of ‘team Liza’ is. Het is zo’n vraag die makkelijk een quote oplevert, maar ook olie op het vuur kan gooien—zeker in een dorp waar iedereen elkaar kent.
Keijzer trapte er niet in en antwoordde kort: ze is “team liefde”. Daarmee weigerde ze mee te gaan in kampjesdenken én liet ze doorschemeren dat het hier vooral om mensen gaat, niet om een wedstrijdje gelijk krijgen.
“Ze lachen me hier allemaal uit”
Terwijl Keijzer wegloopt en meerdere keren aangeeft dat ze het onderwerp liever laat liggen, komt er nog een vervolgvraag: of het in Volendam “de hele tijd” hierover gaat. Ze erkent dat het leeft, maar zet het meteen in perspectief.
Ze zegt dat ze in Den Haag is voor haar werk en dat mensen haar daar “allemaal uitlachen” omdat dit onderwerp haar steeds achtervolgt. Tegelijk noemt ze dat ze van Jan en Liza houdt, en benoemt ze ook hun drie kinderen.
Volendam praat door, zegt ook de showbizzwereld
Dat het nieuws in Volendam veel losmaakt, klonk ook in de podcast Strikt Privé. Hoofdredacteur Evert Santegoeds schetste hoe zo’n dorp werkt: mensen zien elkaar na het weekend gewoon weer op werk, in de winkel en langs het voetbalveld.
Volgens hem is de scheiding daardoor niet iets wat ‘op afstand’ blijft, maar iets dat overal tussendoor sijpelt. In kleine gemeenschappen gaat nieuws nu eenmaal sneller rond—en blijft het soms ook langer hangen.
Jan Smit houdt de deur dicht
Santegoeds vertelde dat Jan Smit zelf relatief rustig oogt onder de situatie. Hij zou vooral thuis zijn; zijn auto zou op de oprit staan en hij wordt weinig gezien. Er was wel een optreden, maar zonder toelichting over de breuk.
Ook in media waar Jan normaal gesproken zich makkelijk laat horen, bleef het stil. In zijn radioprogramma op SterrenNL zou hij het gesprek hebben laten lopen, en ook rond de 538 Ochtendrun kwam er volgens de berichtgeving geen uitleg.
Radiostilte als bewuste keuze
Die stilte kan natuurlijk van alles betekenen, maar één ding is duidelijk: Jan lijkt geen behoefte te hebben aan een publiek ‘verhaal’. Dat is opvallend in een tijd waarin BN’ers vaak juist wél via Instagram of een statement de regie proberen te pakken.
In plaats daarvan lijkt er gekozen voor afstand en rust. En eerlijk is eerlijk: bij een scheiding, zeker met kinderen, is dat voor veel mensen de meest herkenbare reflex. Eerst orde op zaken, dan pas woorden.
Een zware periode voor het gezin
Santegoeds noemde het in de podcast een “hele zware tijd” voor Jan, voor Liza en voor de kinderen. En dat is het punt waarop het gossipgehalte eigenlijk automatisch minder interessant wordt, omdat er een gezin achter schuilgaat.
Hoe bekend iemand ook is, scheiden blijft een ingrijpende gebeurtenis. Zeker als je leven zich deels in het openbaar afspeelt en ieder gerucht meteen een eigen leven kan gaan leiden—van appgroep tot headline.
Wie krijgt de schuld in het dorp?
Opvallend is wat Santegoeds zegt te hebben opgevangen in Volendam: “iedereen” zou de schuld bij Liza leggen. Hij noemt dat merkwaardig, omdat er tegelijkertijd óók rondgaat dat Jan een ander zou hebben.
En dan komt de klassieke domino: als er geruchten zijn over vreemdgaan, volgt er direct de vraag waarom. Alsof er altijd een eenvoudige dader en een eenvoudige reden moeten zijn—terwijl relaties vaak ingewikkelder eindigen dan mensen willen toegeven.
Geruchtenmolen en de rol van influencers
In hetzelfde circuit wordt ook influencer Yvonne Coldeweijer genoemd, die beweert dat zowel Jan als Liza vreemd zou zijn gegaan. Zulke claims worden gretig gedeeld, maar zijn lastig te controleren en zorgen vaak vooral voor extra verdeeldheid.
Het gevolg is dat het verhaal steeds minder over feiten gaat en steeds meer over aannames. En hoe vaker iets herhaald wordt, hoe sneller het voelt alsof het waar is—ook als niemand het echt hard kan maken.
Het verhaal over de schoonmoeder en de Toyota
Alsof de scheiding zelf nog niet genoeg gespreksstof oplevert, circuleert er volgens Santegoeds nóg een verhaal in het dorp. De schoonmoeder zou de afgelopen jaren een grote rol in het huishouden hebben gespeeld en veel hebben overgenomen.
Die hulp zou volgens geruchten zijn ‘beloond’ met een auto: een Toyota, cadeau gedaan door Jan. Santegoeds zegt dat Jan zich gegeneerd zou hebben gevoeld dat de schoonouders zo vaak moesten inspringen, en daarom zijn portemonnee trok.
Tussen nieuwsgierigheid en menselijkheid
Wat deze situatie vooral laat zien, is hoe snel privéleed publieke brandstof wordt. Van Volendam tot Den Haag: iedereen kent iemand die weer iets gehoord heeft, en iedereen wil net één detail meer om het plaatje ‘kloppend’ te krijgen.
Mona Keijzer liet in elk geval zien dat je ook anders kunt reageren: geen kamp, geen oordeel, wel een grens. Wat vind jij: moeten bekende Nederlanders hier iets over uitleggen, of verdient privacy altijd de ruimte? Laat het weten via een reactie op onze sociale media.
Bron: mamasenomas.nl
