Een zorgwekkend gebrek aan actie
Toen ze hem uiteindelijk naar mij bracht, bleek dat ze geen van de noodzakelijke stappen had ondernomen. Ze had zelfs geen ketonen getest, wat essentieel is om te controleren op DKA. Ze vertelde me dat ze de pomp de hele nacht had geprobeerd te ‘foppen’ om dubbele doses insuline toe te dienen, wat niet de juiste aanpak is.
Toen ik mijn zoon eindelijk bij mij had, nam ik meteen de noodzakelijke stappen: ik mat zijn bloedsuiker handmatig, gaf hem de juiste dosis insuline via de pen en belde het endocrinologieteam. Binnen twee uur was zijn bloedsuiker weer normaal en was hij weer gezond.
Toch raakte zijn moeder in paniek en eiste dat ik hem naar het ziekenhuis bracht, zelfs nadat hij weer gezond was. Hoewel de endocrinoloog bevestigde dat hij in orde was, bleef ze aandringen.
Uiteindelijk belde ze zelfs de politie en de brandweer. Beide diensten bevestigden dat onze zoon in goede gezondheid verkeerde. Toch, om haar gerust te stellen, bracht ik hem naar de spoedeisende hulp, waar hij drie uur lang tests en vloeistoffen kreeg toegediend voordat hij werd ontslagen met de boodschap dat hij inderdaad gezond was.
Een verstoorde samenwerking
Deze ervaring heeft me diep geraakt. Ondanks dat ik alle stappen volgde die ons waren geleerd en ervoor zorgde dat mijn zoon snel weer gezond werd, kreeg ik te maken met een ex-vrouw die leek te handelen uit trots en eigenwijsheid, in plaats van uit zorg voor ons kind.
De situatie heeft geleid tot een gedragsovereenkomst van het ziekenhuis waarin staat dat herhaling van dergelijke incidenten ertoe kan leiden dat mijn zoon niet langer als patiënt wordt geaccepteerd.
Nu vraag ik me af: Ben ik degene die onredelijk handelde? Had ik anders moeten reageren, of ligt het probleem bij mijn ex-vrouw die mijn zorgen en suggesties afwees? Ik overweeg om terug naar de rechtbank te gaan om de medische beslissingsbevoegdheid voor mijn zoon te herzien, maar ik wil eerst zeker weten dat ik niet deel van het probleem ben. Laat het mij weten in de reacties op Facebook.
