Een schrijnende zaak rond twee jonge pleegkinderen uit Noord Nederland laat je opnieuw stilstaan bij de kwetsbare positie van kinderen die afhankelijk zijn van professionele zorg. De kinderen vertrouwden op veilige opvang maar kwamen terecht in een situatie vol geweld, angst en verwaarlozing. Het verhaal dat nu naar buiten komt roept veel emoties op, omdat het niet gaat om losse incidenten maar om structurele mishandeling die zich over meerdere jaren heeft afgespeeld. Het laat zien hoe makkelijk kinderen kunnen verdwijnen in een gesloten systeem en hoe moeilijk het soms blijkt om hen op tijd te beschermen.
Pijnlijke onthullingen over mishandeling
De twee kinderen van tien en negen jaar oud stonden onder voogdij van de William Schrikker Stichting. De organisatie ligt opnieuw onder vuur, omdat zij eerder betrokken waren bij het Vlaardingse pleegmeisje dat met hersenletsel en meerdere botbreuken in het ziekenhuis belandde. Deze nieuwe zaak wordt binnen de sector omschreven als afschuwelijk. Beide kinderen verklaren dat de mishandeling al binnen een maand na plaatsing begon.
Ze vertellen dat ze stelselmatig zijn geslagen. Soms met een vuist. Soms met een vlakke hand. De gezinshuismoeder en haar partner besloten zelf wanneer de kinderen in hun ogen iets verkeerd deden. De kinderen kregen harde rukken aan hun oren. Ze leefden voortdurend in spanning en wisten nooit wanneer de volgende klap zou komen. Je voelt hoe heftig dit moet zijn geweest voor twee jonge kinderen die juist stabiliteit nodig hadden.
Kinderen moesten zwaar werk verrichten
De kinderen werden niet alleen mishandeld maar ook gedwongen om zwaar werk te verrichten op de boerderij waar zij verbleven. Zij moesten dode dieren opruimen. Zij moesten hokken schoonmaken en mest wegwerken. Zij moesten stallen onderhouden en het erf reinigen. Volgens de rechter is geen enkele uitleg mogelijk die dit soort huishoudelijke taken rechtvaardigt. De rechter noemt het ontoelaatbare kinderarbeid.
Als de taken niet op tijd klaar waren, kregen de kinderen geen maaltijd. De straf was direct en hard. Je leest deze details en begrijpt meteen dat het hier niet gaat om normale bijdragen aan het gezinsleven. Het was dwang die weinig verschilt van misbruik.
Schokkende bijtwonden door een hond
De zaak kwam aan het licht toen het negenjarige meisje met een onbehandelde bijtwond op school verscheen. Een hond op de boerderij had haar gebeten. Het schoolhoofd schrok toen zij vertelde dat de hond hen vaker mocht bijten. Ook het andere kind was gebeten. De kinderen mochten met deze verwondingen niet naar de huisarts. Er mocht niet over de hondenbeten worden gesproken. Dat verbod maakte de angst groter. Het meisje durfde haar geheim pas te delen toen de wond zichtbaar werd.
Volgens mensen die de kinderen volgden waren er al langere tijd ernstige zorgen over hun veiligheid. De kinderen zagen er onverzorgd uit. Ze droegen kleding die niet paste en hun haar was vettig. De twijfels over de gezinshuismoeder namen toe. Zij leek niet in staat om aan te sluiten bij de beschadigde ontwikkeling van de kinderen.
Rechter grijpt hard in
De kinderrechter heeft besloten dat de kinderen direct moesten worden weggehaald van de zorgboerderij. De verklaringen van de kinderen worden gezien als betrouwbaar. Zij vertelden hun verhaal spontaan en met veel details. Volgens de rechter zijn deze details onmogelijk door anderen verzonnen. Ook is er geen aanwijzing dat de kinderen zijn beïnvloed.
De twee kinderen stonden onder toezicht van de William Schrikker Stichting. Die organisatie kreeg eerder stevige kritiek van de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd. De inspectie concludeerde dat de stichting ernstig tekort was geschoten bij de hulp aan het Vlaardingse pleegmeisje. Zij werd onvoldoende gehoord en gezien waardoor een zeer onveilige situatie ontstond.
Reactie van de stichting
De stichting heeft melding gedaan bij de inspectie en doet aangifte tegen de gezinshuisouders. Bestuurder Pim van Uchelen zegt dat er geleerd is van eerdere fouten. Hij benadrukt dat nu bij de eerste signalen van stelselmatige mishandeling direct is ingegrepen. Hij zegt: “Bij de eerste signalen van stelselmatige mishandeling hebben we deze kinderen meteen in veiligheid gebracht. Het is afschuwelijk wat ze is overkomen en het heeft veel te lang geduurd.” Hij kan niet verklaren hoe het zo lang ongezien kon blijven maar zegt dat er anders is gehandeld dan in de zaak in Vlaardingen. “Maar terwijl we in Vlaardingen in de aarzeling zijn geschoten, hebben we nu meteen actie ondernomen.”
Je hoopt dat dit een omslagpunt wordt. Een moment waarop toezichthouders en organisaties betere systemen ontwikkelen die kwetsbare kinderen beschermen voordat het misgaat. Het vertrouwen van het publiek hangt steeds meer af van de vraag of deze beloftes ook in de praktijk worden waargemaakt.
