Je voelt de spanning al voordat er één woord is gezegd. Marco Borsato komt donderdagochtend aan bij de rechtbank voor de uitspraak in zijn ontuchtzaak. Rond 9.25 uur stapt hij uit, met camera’s om hem heen en microfoons die direct naar voren schieten. Hij oogt moe en gesloten, maar kiest er toch voor om iets te zeggen. Daarmee laat hij zien dat hij deze dag niet wegduikt, hoe zwaar het ook voelt.
Een ochtend die alles bepaalt
Marco noemt het een spannende dag. Dat zegt hij niet als artiest, maar als man die al jaren in onzekerheid leeft. Hij vertelt eerlijk dat hij niet heeft geslapen. Zijn stem klinkt vlak, maar je hoort de nervositeit erdoorheen. Hij staat hier niet voor een optreden, maar voor een moment dat zijn leven kan kantelen. Na zes jaar wachten wil je niets liever dan duidelijkheid.
Zes jaar aan spanning in één zin
Over zijn verwachtingen is Marco voorzichtig. Hij zegt: “Het is heel moeilijk te zeggen. Deze zaak duurt voor mij al ruim 6 jaar, dus ik verlang wel naar een einde. Ik ben altijd strijdbaar geweest. Ik weet niet of ik mij op zoiets kan voorbereiden.” Je merkt hoe lang dit al op hem drukt. Strijdbaar zijn betekent soms doorgaan terwijl je niet meer weet hoe. Juist dat hoor je terug in zijn woorden.
Het persgeweld zag hij aankomen
De media staan massaal klaar bij de rechtbank. Marco kijkt er niet van op. Hij zegt: “Na de vorige keer zag ik dit gekkenhuis wel aankomen.” Je ziet hem tussen de flitsen door zoeken naar rust. Het is geen geheim dat deze zaak breed wordt gevolgd. Toch blijft het bizar om te zien hoe een mens op zo’n dag door een haag van camera’s moet lopen.
Zijn vertrouwen in de rechters
Marco benadrukt dat hij vertrouwen heeft in de rechtbank. Hij zegt dat hij het gevoel heeft dat er goed is geluisterd en dat het dossier grondig is gelezen. Dat vertrouwen is misschien wel het enige houvast dat je op zo’n ochtend kunt hebben. Hij wil niet speculeren over de uitkomst. Hij wil alleen dat de procedure eerlijk verloopt.
Nieuwe informatie zorgt voor frustratie
Er is ook iets dat hem zichtbaar stoort. Kort voor het proces is er nog een grote hoeveelheid informatie toegevoegd. Marco zegt daarover: “Dat er een week voor het proces er nog 500 uur aan taps is, dat vind ik gekkigheid. Het is voor mij de eerste keer dat ik zoiets meemaak, ik heb geen idee. Het is verder aan de rechtbank en ik wil er niet op vooruitlopen.” Je hoort verbazing en irritatie. Het voelt alsof de finishlijn steeds verschuift.
Thuis is het anders dan hier
Marco vertelt ook hoe zijn gezin dit beleeft. Zij volgen alles op afstand. Gisteren was zijn dochter jarig, dus ze zijn samen uit eten geweest. Dat vertelt hij met een zachte toon. Hij zegt: “Zij volgen dit op afstand. Gisteren was mijn dochter jarig dus zijn we uiteten geweest. Dit soort dagen hou je elkaar natuurlijk stevig vast, dus dat is fijn.” Je ziet dat hij zich aan dat soort momenten optrekt. Even normaal doen, terwijl niets normaal is.
Steun van Leontine betekent veel
Op dezelfde dag deelt zijn ex vrouw Leontine een klavertjevier op Instagram. Marco reageert daar dankbaar op. Hij zegt: “Dat Leontine op Insta heeft gezet voelt goed. Het is fijn dat we elkaar vast kunnen houden deze dagen.” Die zin laat veel zien. Je merkt dat hun band, ondanks alles, nog een steunpunt is. In dit soort situaties wordt familie vaak je laatste veilige plek.
Waarom hij er zelf wilde zijn
Marco legt uit waarom hij persoonlijk bij de uitspraak aanwezig is. Hij noemt het spannend, logisch ook. Hij wil dit niet via een advocaat of bericht horen. Hij zegt: “Ik vind dat het hoort bij de rechtspraak om bij de uitspraak aanwezig te zijn. Ik vind dat wel zo respectvol naar de rechtbank.” Daarmee zet hij zichzelf neer als iemand die dit proces serieus neemt. Je voelt dat hij de controle over zijn eigen verhaal terug wil pakken.
De vraag of er wel een vonnis komt
Toch hangt er nog een extra laag spanning boven deze dag. Het is namelijk niet zeker dat er nu al een uitspraak komt. Er ligt nog veel materiaal dat bekeken moet worden. Die 500 uur aan afgeluisterde gesprekken kan volgens sommigen ontlastend zijn. Als de rechtbank vindt dat dit eerst beoordeeld moet worden, kan het vonnis worden uitgesteld. Dat zou weer een nieuwe ronde wachten betekenen.
Een uitkomst die alle kanten op kan
De uitkomst kan volgens kenners breed variëren. Het kan een vrijspraak worden. Het kan ook een veroordeling worden. Je merkt hoe onvoorspelbaar dit moment is. Marco zelf wil er niet op vooruitlopen. Hij staat hier om te luisteren en het te dragen. Wat het ook wordt, dit is een dag die in zijn hoofd gegrift blijft.
De rol van een journalist in het dossier
Er speelt nog een gevoelig extra element. Marco verwijt misdaadjournalist John van den Heuvel dat hij de aangeefster zou hebben beïnvloed. John ontkent dat. Het maakt de zaak ingewikkelder en emotioneler. Je ziet hoe veel lagen er door elkaar lopen. Niet alleen juridisch, maar ook menselijk.
Een man tussen hoop en uitputting
Als je Marco zo ziet binnenkomen, zie je vooral een uitgeputte man. Iemand die al jaren met dit dossier leeft. Hij wil een einde, maar weet niet wat dat einde brengt. Hij houdt zich groot, maar zegt ook dat hij niet heeft geslapen. Dat ene detail maakt alles ineens heel dichtbij.
