Het draait al weken om hetzelfde spanningsveld: hoe openbaar wil (of móét) je zijn als je naam toch al door de media rolt? Bij Marco Borsato komt daar nu een extra laag bij, omdat het niet alleen gaat om reputatie en rust, maar ook om geld. Veel geld.
Na zijn vrijspraak in december in de zedenzaak die tegen hem liep, is er een nieuwe stap gezet. Niet opnieuw een inhoudelijke rechtszaak over de beschuldigingen, maar een verzoek om vergoeding van de kosten die hij maakte om zichzelf te verdedigen. En precies daarover ontstaat nu discussie.
Verzoek om kostenvergoeding na vrijspraak
Via zijn advocaten Geert-Jan en Carry Knoops heeft Borsato een verzoek ingediend om zijn advocaatkosten terug te krijgen. Dat kan in Nederland als je wordt vrijgesproken: de staat kan worden gevraagd om (een deel van) de kosten te vergoeden.
Op papier klinkt dat als een gebruikelijke stap. In de praktijk is de grote vraag: gaat de rechtbank hierin mee, en zo ja, voor welk bedrag? De uiteindelijke toets is of de kosten ‘redelijk en billijk’ worden gevonden.
Waarom dit nu zoveel aandacht trekt
Het terugvragen van kosten is op zichzelf niet bijzonder. Wat deze aanvraag wel opvallend maakt, is dat Borsato zich liet bijstaan door een van de bekendste en duurste strafpleitersduo’s van Nederland: het echtpaar Knoops.
En als je dure advocaten inhuurt, worden de facturen navenant. Het is dus niet alleen een juridisch dossier, maar óók een dossier dat makkelijk het publieke debat inrolt: moet de belastingbetaler meebetalen aan topuurtarieven?
Schriftelijk afhandelen of toch een zitting
Volgens de uitleg die bij Shownieuws voorbij kwam, hopen de advocaten het verzoek schriftelijk te kunnen afhandelen. Dat is een route waarbij de rechtbank op basis van stukken beslist, zonder dat iedereen fysiek naar een zittingszaal hoeft.
Maar er kan ook een mondelinge behandeling komen, waarbij partijen hun standpunt toelichten. Dan kan er uitgebreider worden doorgevraagd, en dat maakt meteen duidelijk waarom de openbaarheid ineens zo’n heet hangijzer is.
De wens: behandeling achter gesloten deuren
Carry Knoops gaf aan dat, áls er een zitting komt, zij de rechtbank heeft gevraagd om die achter gesloten deuren te laten plaatsvinden. Niet in een openbare zitting dus, maar besloten, zonder publiek en zonder pers.
De reden die daarbij wordt genoemd: dit zou vooral in het belang van Borsato zijn. Het idee is dat hij dan niet opnieuw “door de hoos van het journaille” hoeft, oftewel weer in een mediastorm terechtkomt, terwijl de zaak inhoudelijk al is afgerond.
Waar gaat de vergoeding precies over?
Geert-Jan Knoops benadrukte dat het niet draait om schadevergoeding, maar om het vergoeden van kosten. Het gaat dan om de kosten van advocaten en ook om kosten van deskundigen, die in dit soort zaken kunnen worden ingeschakeld.
Dat is in de basis inderdaad normaal binnen het systeem: wie vrijgesproken is, kan proberen kosten terug te krijgen. Alleen blijft de vraag hoeveel de rechtbank redelijk vindt, zeker bij een verdediging op het hoogste tariefniveau.
Bram Moszkowicz en de discussie over tarieven
Oud-strafpleiter Bram Moszkowicz schoof aan bij de tv-desk en zette het gesprek op scherp. Volgens hem ligt het uurtarief van Geert-Jan Knoops in de orde van 500 tot 600 euro per uur, vergelijkbaar met wat hij zelf rekende.
Hij merkte er ook bij op dat Carry Knoops “wat minder” zou kosten dan haar man. Die opmerking was niet zozeer het nieuws, maar het vormde wel de opstap naar de grotere vraag: waarom zou je dit allemaal liever niet openbaar bespreken?
Niet alleen in het belang van Borsato?
Moszkowicz stelde dat het verzoek om een besloten behandeling in elk geval niet alléén in Borsato’s belang hoeft te zijn. Dat zinnetje zorgde meteen voor gefronste wenkbrauwen aan tafel en leverde een kleine woordenwisseling op.
Presentatrice Dyantha Brooks vroeg door of Moszkowicz dan bedoelde dat het ook in het belang van het echtpaar Knoops zou zijn. Zijn antwoord: “Dat zou zomaar kunnen.” Daarmee lag de suggestie ineens op tafel.
Gaat het dan om ‘te hoog declareren’?
Brooks legde de vervolgvraag neer die veel kijkers ook dachten: of er misschien te hoog zou zijn ingezet. Moszkowicz zei niet te weten of dat zo is, en hij trok ook geen harde conclusie over te veel declareren.
Privé-hoofdredacteur Evert Santegoeds reageerde fel op het idee dat er gesuggereerd werd dat er te veel gedeclareerd zou zijn. Moszkowicz nuanceerde: hij suggereert dat niet, maar blijft erbij dat openbaarheid óók voor de advocaten gevoelig kan zijn.
‘Niet in de boekhouding laten kijken’
Bij Shownieuws werd het uiteindelijk concreter gemaakt. Santegoeds verwoordde wat er volgens hem onder de tafel rondzong: dat advocatenkantoren niet graag publiekelijk in hun boekhouding laten kijken, zeker niet als bedragen kunnen schokken.
Moszkowicz was het daarmee eens: precies dat publieke meekijken zou een reden kunnen zijn om een zitting liever besloten te houden. Niet per se vanwege onregelmatigheden, maar simpelweg vanwege de gevoeligheid van bedragen en details.
Wordt het uiteindelijk toch openbaar?
Ook aan tafel kwam de tegenwerping: als de rechtbank een vergoeding toekent, komt er dan niet automatisch alsnog informatie naar buiten? Sandra Schuurhof vond het daarom wat zinloos om te proberen de boel af te schermen.
Dat is ook de crux: er bestaat een spanning tussen de wens om privacy te bewaren en de realiteit van rechtspraak, waarin beslissingen meestal openbaar zijn. Hoeveel details in zo’n besluit terechtkomen, verschilt per geval.
De vraag die blijft hangen: wie betaalt de rekening?
Los van alle juridische techniek raakt dit onderwerp een gevoelige snaar. Een vrijspraak betekent dat iemand volgens de rechter niet schuldig is bevonden, en dan voelt kostenvergoeding voor veel mensen logisch.
Tegelijkertijd schuurt het als het om extreem hoge bedragen gaat. De discussie wordt dan snel: had iemand met een bekend gezicht niet ook voor minder kostbare verdediging kunnen kiezen, als de samenleving mogelijk meebetaalt?
Wat vind jij?
De rechtbank moet nog bepalen of de kosten in dit geval redelijk en billijk zijn. Tot die tijd blijft het vooral een spel van belangen: rust versus openbaarheid, privacy versus publieke controle, en recht versus gevoel.
Hoe kijk jij hiernaar: is het vanzelfsprekend dat de staat (een deel van) deze kosten vergoedt na vrijspraak, ook bij topadvocaten? Laat je mening vooral achter op onze sociale media.
Bron: mediacourant.nl
