Steven Brunswijk heeft zich de afgelopen dagen gemengd in een discussie die al volop speelde in radioland. Onder een Instagram-video over Ruud de Wild deelt de cabaretier een persoonlijke herinnering die hij naar eigen zeggen lang voor zich hield.
In zijn reactie schetst Brunswijk een moment van jaren geleden, dat nu opnieuw relevant voelt door de recente ophef rond De Wild. Wat hem betreft is dit precies het soort verhaal dat niet in stilte moet blijven liggen.
Een herinnering die ineens weer naar boven komt
Volgens Brunswijk gaat het om een voorval waarbij zijn broer betrokken was. Die broer zou destijds muziek hebben gemaakt met Herman Brood. Het nummer heette Papa komt vanavond niet thuis en moest via de radio extra aandacht krijgen.
Het plan was simpel: aanschuiven in een radioshow, vertellen wat de bedoeling van het lied was en zo het nummer promoten. Maar vlak voor de uitzending, vertelt Brunswijk, liep het contact met presentator Ruud de Wild volledig mis.
Wat er volgens Brunswijk gebeurde vlak voor de uitzending
Brunswijk schrijft dat zijn broer zich, zoals gebruikelijk, even wilde voorstellen aan De Wild. Hij stak zijn hand uit voor een handdruk. Op dat moment zou De Wild volgens Brunswijk hebben gezegd: “Ik geef zwarte mensen geen hand.”
Daarna zou De Wild zijn weggelopen. Brunswijk benadrukt dat zijn broer er niet alleen stond: hij was samen met een witte vriend. Volgens Brunswijk keken ze elkaar verbijsterd aan, omdat niemand dit zag aankomen.
Waarom Steven Brunswijk het nu pas deelt
Opvallend is dat Brunswijk erbij zegt dat hij dit verhaal niet eerder publiek heeft gemaakt. Niet omdat het hem niets deed, maar omdat het vroeger blijkbaar makkelijker was om zulke situaties weg te stoppen en door te gaan.
Dat hij het nu wél naar buiten brengt, koppelt hij aan de huidige aandacht rond De Wild. Brunswijk vindt dat, nu De Wild opnieuw in de media ligt en er discussie is over grenzen en omgangsvormen, deze ervaring niet onbesproken kan blijven.
De discussie begon met een radio-interview dat verkeerd viel
De aanleiding voor de recente onrust is een interview met maker Julie Ng. Zij schoof aan om te praten over haar documentaire Meer dan Babi Pangang, waarin ze de culturele identiteit van Chinese Nederlanders onderzoekt.
De uitzending begon met een Chinees muziekje en de introductie ‘Het China Journaal’. Tijdens het gesprek werden er grappen gemaakt over onder meer loempia’s en babi pangang-saus. Dat schoot bij luisteraars én bij Ng zelf in het verkeerde keelgat.
Julie Ng voelde zich niet serieus genomen
Na klachten werd Ng later teruggebeld voor aanvullende vragen, maar ook dat tweede gesprek stelde haar teleur. Ze gaf aan geschrokken te zijn van het niveau en de insteek van het interview, omdat het volgens haar te veel leunde op stereotypen.
Uiteindelijk diende Ng samen met producenten een klacht in bij onder meer de NPO. In hun toelichting spraken zij van een “institutionele, systematische en culturele bias” die bij Aziaten kan leiden tot normalisering van racisme.
Ook de ombudsman was kritisch over de uitzending
De Ombudsman voor de publieke omroepen mengde zich eveneens in de zaak. Die sprak over “platte vooroordelen” en noemde de aanpak “op zijn minst slordig en te betreuren”. Daarmee kreeg de kritiek een officieel en zwaarder karakter.
De commotie die daarop volgde, bleef niet beperkt tot inhoudelijke reacties. De Wild kreeg volgens eigen woorden een stortvloed aan berichten, waarvan een deel ver over de grens ging.
De Wild: bedreigingen en verwensingen liepen uit de hand
In zijn radioprogramma vertelde De Wild dat de reacties snel escaleerden. Hij sprak over scheldpartijen, verwensingen en mensen die hoopten dat hij opnieuw kanker zou krijgen. Ook zou zijn moeder in reacties zijn betrokken.
Daarnaast noemde hij doodsbedreigingen. Volgens De Wild was dit geen standaard ‘gedoe op internet’ dat na een paar dagen wegebt. Dit keer voelde het voor hem grimmiger en persoonlijker dan hij gewend was.
Verantwoordelijkheid nemen, maar racisme ontkennen
Tegelijkertijd erkende De Wild dat het interview niet goed was. Hij noemde het zelf een slecht interview en zei daarvoor volledige verantwoordelijkheid te nemen. Zeker na 35 jaar radio op hoog niveau mocht er meer worden verwacht.
Maar op het punt van racisme trok hij een duidelijke lijn. De Wild stelde dat hij geen racist is en dat hij zich dat ook niet laat aanpraten. Met de woorden “Genoeg is genoeg” zette hij zichtbaar de hakken in het zand.
Voortijdig vertrek uit de studio
De situatie liep verder op toen ook zijn kinderen in reacties werden betrokken. De druk nam toe, zowel in de publieke discussie als in de persoonlijke sfeer, al is niet duidelijk wat er achter de schermen exact is besproken.
Kort na zijn uitspraken verliet De Wild de studio voortijdig. Dat moment werd door sommigen gezien als een teken van emotie en overbelasting, door anderen juist als een vlucht uit het gesprek dat op dat moment woedde.
Wat Brunswijks verhaal nu losmaakt
Door Brunswijks Instagram-reactie krijgt de discussie een extra laag. Het gaat dan niet alleen meer over één interview, maar ook over de vraag of er sprake is van een patroon, en hoe mensen in de media met kleur en afkomst omgaan.
Belangrijk daarbij is: het blijft een persoonlijke getuigenis van Brunswijk over een voorval uit het verleden. Maar juist omdat het aansluit op een actuele rel, zorgt het ervoor dat veel mensen het nu opnieuw willen hebben over wat ‘grap’ is, wat stereotypering is en waar respect begint.
En nu: hoe moet het verder?
De komende tijd zal moeten blijken wat de klachtprocedures opleveren en of er binnen de NPO of bij betrokken programma’s consequenties volgen. Ook zal duidelijk worden of De Wild zelf nog uitgebreider reageert op de nieuwste beschuldigingen.
Wat vaststaat: de combinatie van het interview met Julie Ng en het verhaal van Steven Brunswijk maakt dat de discussie niet zomaar wegwaait. Wat vind jij: moet dit gesprek anders gevoerd worden op radio en tv? Laat het weten via onze socials.
