Het begon als zo’n buikpijn die je wegwuift met: vast iets verkeerds gegeten, even afwachten. Maar bij Hélène Hendriks liep het een paar jaar geleden anders. De presentatrice kreeg zóveel pijn dat ze dacht: dit gaat niet vanzelf over, ik moet naar het ziekenhuis. Alleen: vlak voordat ze vertrok, maakte ze nog een snelle tussenstop in huiselijke ‘ehbo’.
Want ergens in een kastje lagen pijnstillers die haar vriend ooit uit het buitenland had meegenomen. Handig voor noodgevallen, dacht ze toen. Eén pil, en dan hopelijk met iets minder ellende richting de spoed. Dat leek een logische zet, zeker omdat ze later die dag óók nog gewoon moest werken bij een voetbalwedstrijd.
Een snelle oplossing voor ze de deur uitging
In HNM de Podcast vertelt Hendriks dat ze op dat moment vooral baalde. Niet alleen van de pijn, maar ook van het gedoe eromheen. Het laatste wat je wil als je agenda al vol zit, is een ziekenhuisbezoek dat alles overhoop gooit.
Dus nam ze nog snel die pijnstiller, in de hoop dat het wat zou dempen. Achteraf bleek dat juist het begin van een gekke wending te zijn: de pillen deden namelijk véél meer dan alleen de scherpe randjes eraf halen.
In het ziekenhuis ineens weer praatjes
Toen ze eenmaal in het ziekenhuis arriveerde, veranderde haar toestand opvallend snel. Waar ze eerst krom van de buikpijn zat, voelde ze zich daar ineens een stuk beter. Zo goed zelfs dat ze naar eigen zeggen haar ‘praatjes’ vrij snel weer terug had.
Het moment werd extra opvallend toen een arts haar vroeg of ze al iets tegen de pijn had genomen. Hendriks antwoordde doodleuk ‘nee’. Niet per se omdat ze wilde liegen, maar omdat ze het simpelweg even vergeten was.
De vergeten pil bleek een hele stevige
Pas een fractie later viel het kwartje: o ja, die pillen uit het buitenland. En toen werd ook meteen duidelijk waarom ze zich plots zo prima voelde. De pijnstiller die ze had genomen, bleek namelijk een stuk zwaarder dan ze zelf doorhad.
Hendriks noemt het in de podcast zelfs een illegale pijnstiller. Haar conclusie is glashelder: het middel was zó sterk dat je blijkbaar even helemaal geen last meer hebt. Dat klinkt praktisch, maar het is natuurlijk allesbehalve onschuldig.
De diagnose: blindedarmontsteking
Hoe goed ze zich op dat moment ook voelde, de oorzaak van de buikpijn was niet verdwenen. In het ziekenhuis werd vastgesteld dat ze een blindedarmontsteking had. En dat is geen kwaaltje dat je met een sterke pil kunt ‘wegdrukken’ en daarna weer doorgaat met je dag.
De conclusie was duidelijk: ze moest geopereerd worden. Een blindedarmontsteking kan gevaarlijk worden als je te lang wacht, omdat de blinde darm kan gaan lekken. Dan kan de ontsteking zich uitbreiden in je buik, met veel grotere risico’s.
Ze wilde eigenlijk alweer naar huis
Het gekke is: omdat de pijn door de pillen zo goed als weg was, kreeg Hendriks even de neiging om te denken dat het allemaal wel meeviel. Ze vertelt dat ze eigenlijk weer weg wilde gaan uit het ziekenhuis. Gewoon, omdat ze zich weer oké voelde.
Alleen: het ziekenhuis keek natuurlijk niet naar hoe gezellig ze kon kletsen, maar naar wat er medisch aan de hand was. En die operatie ging dus gewoon door. Pijnstilling verandert een diagnose niet, hoe overtuigend het ook voelt.
Lopend de operatiekamer in
Een van de meest opvallende details uit haar verhaal: ze is uiteindelijk lopend de operatiekamer binnengegaan. Hendriks vertelt het lachend, en noemt het zelf vrij uitzonderlijk. Meestal word je bij dit soort klachten eerder met wat meer voorzichtigheid begeleid.
Bij haar was dat anders, omdat de pijnstiller haar zo ‘stabiel’ liet lijken. Het laat zien hoe misleidend een sterk middel kan zijn: je lichaam kan een serieus probleem hebben, terwijl jij zelf denkt dat je alweer bijna aan het werk kunt.
Waarom dit verhaal ook een waarschuwing is
Hendriks zegt eerlijk dat ze er op dat moment profijt van had: het deed wat het moest doen, namelijk pijn wegnemen. Maar ze benadrukt net zo duidelijk dat luisteraars dit vooral níet moeten zien als iets om na te doen.
Het slikken van zware, onbekende pijnstillers kan levensgevaarlijk zijn. Niet alleen omdat je bijwerkingen kunt krijgen, maar ook omdat je alarmbellen uitzet. En die alarmbellen heb je soms juist nodig om op tijd hulp te zoeken.
Van ‘even doorbijten’ naar toch luisteren naar je lijf
Wat in dit verhaal ook meespeelt, is iets wat veel mensen herkennen: door willen gaan. Zeker als je werk hebt, afspraken, verplichtingen. Dan is de verleiding groot om klachten snel weg te drukken, zodat je ‘gewoon’ kunt functioneren.
Maar juist bij plotselinge, heftige buikpijn kan het serieus zijn. Het verschil tussen een rotdag en een medisch probleem zit soms in uren. Een pijnstiller kan je tijdelijk redden van het gevoel, maar niet van de oorzaak.
Wat vind jij: herkennen veel mensen dit ‘even snel iets nemen en doorgaan’, of zijn we daar inmiddels voorzichtiger in geworden? Laat het weten in de reacties op onze sociale media.
Bron: shownieuws.nl
