Op het podium oogt Jamai Loman energiek en scherp, alsof er nooit een wolkje aan de lucht is. Toch speelt er achter de schermen al jaren iets mee dat je niet ziet, maar dat wel elke dag aanwezig kan zijn.
In een openhartig gesprek vertelt hij dat succes en gezondheid voor hem niet los van elkaar staan. Hij heeft geleerd om te genieten van wat er wél kan, juist omdat hij weet hoe snel alles kan kantelen.
Een periode die alles veranderde
Wie Jamai tegenwoordig volgt, ziet een artiest die volop meedraait in het entertainmentnieuws. Maar een flinke tijd geleden stond zijn leven er heel anders voor. Zijn gezondheid ging hard achteruit en dat maakte alles onzeker.
Rond 2018 werd duidelijk hoe serieus het was: zijn nieren functioneerden nog maar voor een klein deel. Plannen maken, werken, zelfs gewone dagen doorkomen—het kreeg ineens een andere lading en een heel andere urgentie.
Een nier van dichtbij, en een dankbaarheid die blijft
De oplossing kwam uit een onverwacht dichtbij hoek: zijn zwager Andy bleek geschikt als donor en stond een nier af. Die ingreep redde Jamai’s leven, maar bracht ook een nieuw ritme met zich mee: leven met controles.
Bijna acht jaar later is die dankbaarheid nog steeds groot. Tegelijk is het niet iets wat je “afvinkt”. Jamai moet elke vier maanden terug voor check-ups en slikt dagelijks medicatie om afstoting te voorkomen.
Kwetsbaar, ook als je je goed voelt
Jamai voelt zich naar eigen zeggen nu goed, maar hij weet ook: bij hem kan het snel omslaan. Een simpel griepje is zelden “gewoon even vervelend”. Het kan hem veel harder raken dan bij anderen.
Als hij ziek wordt, duurt het bij hem vaak twee tot drie keer zo lang voor hij weer opknapt. Griep kan hardnekkig zijn, en dat is niet alleen lastig—het bepaalt soms ook of hij wel of niet kan werken.
Toen werk even niet meer ging
Dat die kwetsbaarheid echt gevolgen heeft, merkte hij vorig jaar tijdens opnames van Stars on Stage. Hij werd ziek en moest op een moment verstek laten gaan. Juist op set, waar alles doorloopt.
Voor kijkers is zo’n afwezigheid soms een detail, maar voor iemand met een transplantatie is het vaak een signaal om serieus te nemen. Rust nemen is dan geen luxe, maar simpelweg noodzakelijk.
Liefde zonder groot vertoon
Privé is Jamai al zestien jaar samen met Michael Muller. Hun relatie lijkt stevig en rustig, zonder dat ze er voortdurend ruchtbaarheid aan geven. En trouwen? Dat is nooit echt een groot gespreksonderwerp geweest.
Als ze het al zouden doen, ziet Jamai het vooral klein en praktisch: een snel jawoord op een maandagochtend en ’s avonds een etentje met familie. Geen groot spektakel, liever iets dat bij hen past.
Een verrassingshuwelijk, maar met een kanttekening
Er is wel een scenario waar hij om kan glimlachen: op zijn vijftigste een groot verjaardagsfeest geven en dan, als verrassing, trouwen. Het past bij zijn gevoel voor timing én bij hoe hij dingen luchtig wil houden.
Alleen hangt daar een zin achter die alles weer even serieus maakt: “tenminste, als ik vijftig mág worden.” Het laat zien dat die angst niet dramatisch bedoeld is, maar wel echt onderdeel is van zijn realiteit.
Ouder worden voelt voor hem juist als winst
Veel mensen klagen weleens dat ouder worden confronterend is. Jamai heeft juist het tegenovergestelde: hij wil het graag. Omdat hij op jonge leeftijd al merkte hoe het is als je gezondheid je inhaalt.
Voor hem betekent ouder worden iets hoopvols: dat zijn donornier het volhoudt, dat hij tijd krijgt. Mét ongemakken, zegt hij, want die horen er dan blijkbaar bij. En dat is op zichzelf al iets om blij van te worden.
Leven in het nu, met een gezonde focus
De grootste angst blijft dat het ooit misgaat met de donornier. Daarom probeert Jamai zo veel mogelijk in het hier en nu te leven. Niet naïef, maar bewust: vandaag telt, en vandaag kun je keuzes maken.
Daar hoort ook zo gezond mogelijk leven bij, binnen wat haalbaar is. Medicatie, controles, luisteren naar zijn lichaam—het is een hele lijst. Maar het alternatief is geen optie, dus houdt hij vast aan structuur.
En ondertussen ook gewoon winnen
Dat Jamai ondanks alles niet stilzit, bleek onlangs nog. Hij was te zien in een sterk seizoen van Maestro en wist uiteindelijk zelfs te winnen. Een prestatie die niet alleen talent, maar ook uithoudingsvermogen vraagt.
Het contrast is opvallend: aan de ene kant de spanning over gezondheid, aan de andere kant het volle licht van televisie. Misschien is dat precies waarom zijn verhaal blijft hangen—het gaat over doorgaan, maar wel met open ogen.
Wat vind jij?
Jamai’s openheid maakt duidelijk dat een transplantatie geen “happy end” is, maar een nieuw hoofdstuk met eigen zorgen en routines. Tegelijk laat hij zien dat er ook ruimte is voor liefde, plannen en ambitie.
Hoe kijk jij naar zijn verhaal: herken je dat leven met gezondheid altijd in je achterhoofd kan blijven meereizen? Laat het ons weten op onze sociale media—reageer vooral, we lezen alles.
Bron: shownieuws.nl
