Terwijl hij langzaam toeleeft naar zijn negentigste verjaardag, spreekt Bas van Toor – bekend als Bassie van het iconische duo Bassie & Adriaan – openhartig over het zware verlies dat zijn leven de afgelopen jaren tekende. Te midden van lichamelijke strijd, een verwoestende ziekenhuiservaring en het dagelijks leven in een rolstoel, deelt hij nu voor het eerst publiekelijk het verlies van zijn dochter Ilona. Zij overleed twee jaar geleden onverwacht aan nierfalen. Het is een wond die nooit zal helen.
Een lach die stil werd
Hij bracht generaties aan het lachen, maar die lach is nu zeldzamer geworden. Bas leeft teruggetrokken met zijn vrouw Coby, die al bijna 63 jaar aan zijn zijde staat. De dagen zijn rustig, omgeven door familie, herinneringen en zorg. Ondanks alles blijft hij hoopvol en zegt hij glimlachend: “Als het aan mij ligt, dan haal ik de honderd.”
Zijn dankbaarheid voor de liefde van zijn dierbaren klinkt door in elk woord. “De liefde die ik hen heb gegeven, krijg ik nu terug,” vertelt hij. Die wederzijdse zorg is zijn houvast, zeker nu het leven hem niet zachtzinnig heeft behandeld.
Een medische ingreep met blijvende gevolgen
Negen jaar geleden ging Bas voor een relatief kleine ingreep naar het ziekenhuis. Wat volgde, veranderde zijn leven voorgoed. Tijdens zijn verblijf op de intensive care ging het gruwelijk mis. Een zwelling in zijn hals kneep zijn luchtpijp en slokdarm af, waardoor hij bijna stikte in zijn eigen slijm. De noodbel werkte niet.
Zijn dochter Liesbeth herinnert zich de paniek nog scherp. “Hij kreeg een hartstilstand en werd gereanimeerd. Daarbovenop kreeg hij ook nog een beroerte.” Het is een wonder dat hij het overleefde. Liesbeth gelooft dat zijn oude circuslichaam en discipline hem hebben gered. Toch werd snel duidelijk dat hij nooit meer zou lopen of zelfstandig functioneren.
Vertrouwen in het ziekenhuis raakte beschadigd
Ondanks de dramatische gebeurtenis weigert Bas het ziekenhuispersoneel te verwijten te maken. “Ik verwijt de verpleging niks,” zegt hij. Wat hem wel blijft bezighouden, is het gebrek aan duidelijkheid over wat er precies fout ging. Liesbeth is minder mild: “Hij is te lief. Hij accepteerde zijn lot zonder verzet.”
Sindsdien woont Bas thuis, dankzij de onafgebroken zorg van zijn vrouw en kinderen. Hij wordt drie keer per dag geholpen met wassen, aankleden en eten. ’s Nachts is het Coby die voor hem zorgt. Ze zegt daarover: “Een verzorgingstehuis zou zijn dood zijn geweest.” Behandelingen zijn beperkt tot het hoogstnoodzakelijke. “We willen genieten van wat we nog hebben,” zegt ze vastberaden.
Het verlies dat altijd blijft schrijnen
Wat het zwaarst op de familie drukt, is het verlies van dochter Ilona. Twee jaar geleden overleed ze op 45-jarige leeftijd aan nierfalen. Voor het eerst spreken Bas en zijn gezin hierover in het openbaar. Liesbeth vertelt met emotie: “We hebben dit altijd binnen de familie gehouden. Het is nog steeds moeilijk om erover te praten.”
Toch voelt het voor de familie nu als het juiste moment. Het verlies van Ilona is onlosmakelijk verbonden met Bas’ huidige situatie. Dat verdriet maakt deel uit van hun dagelijks leven. Het is rauw, tastbaar en altijd aanwezig.
Een familie die blijft vechten
Ondanks alles houden Bas en Coby stand. Hun kinderen noemen hen ongelooflijk sterk. De kracht om verder te gaan zit diep in hun karakter verankerd. Waar anderen zouden breken, blijven zij overeind. En dat terwijl elke dag gekenmerkt wordt door herinneringen, rouw en fysieke beperkingen.
Op 17 september hoopt Bas zijn negentigste verjaardag te vieren, omringd door Coby, zijn dochters Liesbeth en Cindy, vijf kleinkinderen en twee achterkleinkinderen. Zijn lichaam werkt niet meer mee, maar zijn geest reist nog steeds. “In mijn hoofd maak ik nog steeds reizen,” zegt hij met een glimlach die herinnert aan zijn clownspak.
Hoe kijk jij naar de veerkracht van Bas en zijn familie? Laat het ons weten in de reacties op Facebook.
