De afgelopen maanden heb ik tijd doorgebracht met een man en het ging goed tussen ons. We vermaakten ons en waren op de meeste vlakken compatibel. Onlangs hadden we het echter over onze langetermijndoelen en waar we onszelf over 5 jaar zagen.
Hij uitte zijn wens om binnen enkele jaren getrouwd te zijn, een paar kinderen te hebben, en een huisvrouw te willen. Hij vertelde dat hij zich als man mislukt zou voelen als zijn vrouw zou werken. Ik bracht naar voren dat veel vrouwen dromen en doelen hebben en zijn toekomstige vrouw misschien geen huisvrouw wil zijn. Ik gaf aan dat ik dat zeker niet wilde en al helemaal geen fulltime thuisblijfmoeder zou willen zijn.
Hij probeerde me te overtuigen waarom het voor mij zo’n goed idee zou zijn om mijn baan op te zeggen en te ‘ontspannen’, gezien ik sinds mijn 16e heb gewerkt en altijd op mezelf aangewezen was. Ik legde uit dat het zijn als een thuisblijfmoeder of huisvrouw niet “ontspannend” is, tenzij je partner een miljonair is die hulp inhuurt. Huishoudelijke taken en/of kinderopvang zijn geen bezigheden waarbij je de hele dag kunt luieren.
Ik zei dat ik het zou overwegen als hij zoveel zou verdienen dat mijn salaris in het niet valt. Ik vertelde hem dat ik, hoewel ik deze eigenschap van mezelf niet bewonder, iemand ben die comfort en gemak waardeert. Ik heb lang een zeer goed betaalde baan gehad en ben gewend geraakt aan een goed leven. Ik ga mijn levensstandaard niet verlagen alleen maar om thuis te kunnen blijven en geen baan te hebben.
We wonen in het VK. Ik werk voor een buitenlands bedrijf, dus ik verdien veel meer dan het standaardsalaris hier, maar hij verdient ongeveer £35k per jaar. Hij gelooft dat hij comfortabel een huisvrouw kan onderhouden met dat salaris. Ik zei dat het misschien mogelijk is, maar die huisvrouw zal niet ik zijn. We zouden geen goed leven kunnen leiden met alleen zijn salaris en ik zou niet gelukkig zijn. Als we beiden zouden werken en onze inkomens zouden combineren, konden we in plaats daarvan een echt goed leven leiden.
Na dat gesprek sprak hij enkele dagen nauwelijks met mij, wat ik begreep. Hij had waarschijnlijk niet gedacht dat we zo compatibel waren. Echter, hij belde me gisteren en uitte gedurende 15 minuten zijn frustraties over hoe ik hem naar zijn gevoel waardeloos had gemaakt door aan te geven dat ik meer verdiende dan hij en dat ik geen huisvrouw op zijn salaris zou willen zijn.
Ik benadrukte dat ik eerlijk was over wat ik wilde en dat ik niet over zulke zaken zou moeten liegen. We zouden beide blij moeten zijn dat we dit gesprek hebben gehad en beseft hebben dat we niet zo compatibel zijn als we dachten, om zo elkaars tijd niet te verspillen. Hij noemde me oppervlakkig en onbeleefd. Ik denk niet dat ik iets buitensporigs heb gezegd, maar soms kan mijn directheid overkomen als onbeleefd en gemeen. Was ik hier de onredelijke persoon?
