Danny de Munk had zichzelf een paar jaar geleden niet direct op een vrolijk RTL-avontuur zien afstappen. Na een zware periode waarin hij ineens werd geconfronteerd met ernstige beschuldigingen, had hij vooral behoefte aan rust en veiligheid. Toch liet hij zich overhalen voor Het perfecte plaatje VIPS. Eén ander RTL-programma? Daar wil hij nog steeds niets van weten.
In een interview vertelt Danny openhartig waarom hij destijds twijfelde om überhaupt nog aan televisie mee te doen. De klap van de situatie waarin hij belandde, werkte lang door. Niet alleen voor hem, maar ook voor zijn gezin, dat plotseling midden in een storm stond.
Waarom tv even niet meer vanzelfsprekend was
Toen de beschuldigingen aan het adres van Danny de Munk naar buiten kwamen, zette RTL hem direct op non-actief. Hoewel dat voor de buitenwereld misschien klonk als een logische stap ‘om alles te onderzoeken’, voelde het voor Danny als een harde dreun: ineens stond hij buitenspel.
Later bleek dat de zaak geen stand hield: de aanklacht werd geseponeerd. Maar daarmee was de schade niet zomaar weg. Danny moest zich verdedigen tegen iets wat volgens hem nooit gebeurd is. En juist dat gevoel, zeggen dat je onschuldig bent en toch door moet, maakte dat hij de televisie even niet meer vertrouwde.
De drempel voor het perfecte plaatje vips
In Story blikt Danny terug op het moment dat hij benaderd werd voor Het perfecte plaatje VIPS. Hij zegt dat hij eigenlijk geen enkele behoefte voelde om zich opnieuw tussen een groep tv-mensen te begeven, terwijl hij net bezig was om zijn leven weer ‘normaal’ te krijgen.
Volgens Danny zat hij nog midden in de nasleep van alle onrust. De energie om ‘gezellig’ mee te draaien in een format waarin je met een groep onbekenden opdrachten doet en beoordeeld wordt, was er simpelweg niet. Hij had het gevoel dat hij van ver kwam.
De rol van jenny in zijn beslissing
Uiteindelijk kwam de doorslag niet van RTL, niet van het programma, en zelfs niet van nieuwsgierigheid. Het was Jenny, zijn partner, die hem aanspoorde om er toch voor te gaan. Zij dacht dat zo’n positieve plek juist kon helpen om zijn hoofd weer open te zetten.
Danny vertelt dat Jenny vaker zo’n vooruitziende blik had. Hij haalt ook 2012 aan, toen zij vond dat hij de rol van Jezus in The Passion moest spelen. Ook toen twijfelde hij, ook toen wilde hij eigenlijk nee zeggen, en ook toen bleek het uiteindelijk goed uit te pakken.
Een ervaring die hem juist goed deed
Waar Danny vooraf vooral spanning voelde, viel het achteraf op een andere manier. Hij geeft aan dat Het perfecte plaatje VIPS precies was wat hij nodig had. Niet per se vanwege fotografie, maar door het ritme, de focus en het feit dat hij weer iets nieuws durfde.
Het programma werkte voor hem als een soort reset: even uit de verdedigingsstand, even niet bezig zijn met alles wat er gebeurd was. Soms helpt het juist om een omgeving te hebben waarin je moet presteren op iets kleins en praktisch, in plaats van emotioneel zwaar.
Dit rtl-programma wijst hij keihard af
Toch is niet alles bespreekbaar. Danny is heel duidelijk over één klus waar je hem niet voor hoeft te bellen: Expeditie Robinson. Hij noemt het een fantastisch programma, maar zegt er meteen achteraan dat het simpelweg niet bij hem past.
De reden zit niet alleen in het fysieke afzien, maar vooral in het sociale aspect. Danny geeft aan dat hij het niet fijn vindt om terecht te komen in een groep mensen die hij niet kent. Dat soort dynamiek werkt voor hem niet, en daar wil hij zich niet toe zetten.
Grenzen trekken na een turbulente periode
Wat opvalt aan Danny’s verhaal is dat hij, na alles wat er gebeurd is, duidelijker lijkt te kiezen voor wat wel en niet goed voelt. Hij deed uiteindelijk mee aan iets dat hem hielp, maar trekt net zo makkelijk een lijn bij iets waar hij onrust van krijgt.
En misschien is dat ook de les die eruit spreekt: televisie is leuk, maar niet als het je welzijn ondermijnt. Danny’s ‘nee’ tegen Expeditie Robinson klinkt niet als angst, maar als zelfkennis. Hij lijkt te weten waar zijn grenzen liggen.
Wat vind jij: slim of zonde?
Voor kijkers is het makkelijk om te roepen dat iemand ‘gewoon moet gaan’ en dat het goed is voor je carrière. Maar als je je niet op je plek voelt tussen onbekenden, op een eiland vol stress en groepsdruk, dan kan het ook juist averechts werken.
Ben jij het met Danny eens dat niet elk programma bij iedereen past, of vind je het juist jammer dat hij deze uitdaging laat schieten? Laat het ons weten en praat mee via onze social media: we zijn benieuwd naar jouw reactie.
Bron: mediacourant.nl
