Wie de Nijmeegse Vierdaagse weleens van dichtbij heeft meegemaakt, weet: het is veel meer dan een paar dagen wandelen. Het is een mix van spierpijn, saamhorigheid, feest langs de route en persoonlijke verhalen die zich vanzelf aandienen tussen start en finish.
Voor Dionne Stax (41) kreeg de start van de Vierdaagse dit jaar een extra laag. Ze liep de eerste etappe uit, maar deed dat met een gevoel dat niet alleen uit adrenaline en trots bestond.
Een start met een randje
Dinsdag begon de eerste etappe van de Nijmeegse Vierdaagse, en Dionne stond vroeg op om haar tocht van veertig kilometer te starten. Ze deelde via Instagram Stories dat ze de eerste wandeldag inmiddels had voltooid.
Normaal is het voor haar een vaste traditie om samen met haar moeder mee te doen. Dit keer is dat anders. Vorige maand overleed haar moeder Bets, en juist door die lege plek voelt dit jaar voor Dionne dubbel.
De Vierdaagse als traditie
De Vierdaagse is voor veel deelnemers een jaarlijks ankerpunt: trainen, aftellen, en dan vier dagen lang alles geven. Voor Dionne hoorde daar ook iets heel persoonlijks bij, omdat ze het de afgelopen jaren juist samen met haar moeder beleefde.
Wie ooit met een ouder, kind of vriend(in) zo’n ritueel heeft opgebouwd, herkent het: je loopt niet alleen voor jezelf. Je loopt ook voor herinneringen, voor grapjes onderweg en voor het simpele feit dat iemand naast je blijft lopen.
Een klein gebaar onderweg
Om haar moeder toch dichtbij te houden tijdens deze editie, nam Dionne iets mee dat klein is, maar veel zegt: een naamplaatje van haar moeder. In haar Stories liet ze er een foto van zien, als stille manier om haar mee te laten wandelen.
Het is zo’n detail dat de Vierdaagse ineens heel intiem maakt. Tussen al die duizenden stappen en mensen langs de weg, bestaat er óók een persoonlijke route: die van gemis, maar ook van verbondenheid.
Hoe ging het op dag één?
In een video-update vertelde Dionne hoe de eerste dag haar afging. Het liep, letterlijk en figuurlijk, best goed: ze had nog geen blaren. Wel merkte ze dat haar bovenbenen pijn begonnen te doen, iets wat veel wandelaars zullen herkennen.
Volgens haar voelde ze die spierpijn vooral toen ze ’s ochtends uit bed stapte. En, zo zei ze nuchter, waarschijnlijk zou dat later opnieuw opspelen: zodra je gaat rusten en daarna weer moet opstarten, komt het vaak extra binnen.
Rouw die meeloopt
Dat ze juist nu aan de start staat, maakt het moment extra beladen. Het overlijden van haar moeder is nog maar kort geleden, en dan kan zo’n traditie ineens confronterend worden: je doet hetzelfde, maar alles voelt anders.
Kort na het overlijden deelde Dionne al een eerbetoon op Instagram met beelden van mooie gezamenlijke momenten. Daar zat ook een Vierdaagse-foto tussen, alsof ze wilde laten zien: dit was óns, en dat blijft het ook.
Wat de Vierdaagse voor veel mensen betekent
De kracht van de Vierdaagse zit niet alleen in de kilometers, maar in de verhalen. Mensen lopen voor een doel, voor een belofte, voor herstel, voor iemand die ze missen of juist om samen iets groots te doen.
Bij Dionne lijkt dat allemaal samen te komen: doorgaan, herdenken en toch ook genieten van het evenement. De route is hetzelfde, maar de betekenis verschuift. En misschien is dat precies hoe zulke tradities je kunnen dragen.
Op naar de volgende dagen
Met de eerste veertig kilometer in de benen is de toon gezet, maar de Vierdaagse bestaat natuurlijk uit vier dagen. Wie het ooit liep, weet: dag twee en drie kunnen mentaal zwaarder zijn, juist omdat het nieuwe er dan een beetje af is.
Toch helpt de sfeer in Nijmegen vaak enorm: muziek langs de kant, aanmoedigingen van wildvreemden en het idee dat je dit samen doet. Dionne’s updates laten zien dat ze stap voor stap haar weg vindt in deze editie.
Praat mee
De Vierdaagse roept bij veel mensen herinneringen op: je eigen deelname, iemand die je aanmoedigde, of juist iemand die je onderweg mist. Dat maakt dit soort verhalen herkenbaar, ook als je zelf niet meeloopt.
Wat betekent de Vierdaagse voor jou, of heb jij een traditie die ineens anders werd door verlies? Laat het ons weten en praat mee via onze social media—vinden we oprecht mooi om te lezen.
Bron: linda.nl
