Reality-tv leeft van herkenning, irritatie en het gevoel dat je stiekem bij iemand naar binnen kijkt. Soms schuurt dat een beetje, en soms schuurt het zó hard dat kijkers zich gaan afvragen: voor wie doen we dit eigenlijk? Dat gesprek laait nu opnieuw op rond De Hansler-soap op SBS 6.
Het programma draait om Monique Hansler en haar gezin, en roept al vanaf het begin stevige reacties op. Niet alleen op sociale media, maar ook aan talkshowtafels. En dit keer komt de kritiek uit een hoek die je niet zomaar wegwuift: Catherine Keyl.
Een imago dat aan haar blijft plakken
Monique Hansler is in korte tijd uitgegroeid tot een van de meest besproken realitygezichten van het moment. De Telegraaf plakte haar zelfs het etiket ‘schoonloeder’ op: een schoonmoeder waar je als schoondochter of schoonzoon nachtmerries van zou krijgen.
Opvallend genoeg lijkt precies dát het format motorisch te laten draaien. Want hoe groter de weerstand, hoe groter de nieuwsgierigheid. Het eerste seizoen was voor SBS 6 dan ook een succes, en het vervolg wordt alweer aangeboden.
Catherine Keyl ziet vooral risico’s
In Shownieuws liet Catherine Keyl weten dat ze twijfelt of het wel verantwoord is om de familie nog langer op deze manier te blijven volgen. Ze onderstreept dat ze niet houdt van mensen afzeiken op tv, maar het gevoel bekruipt haar dat dit te ver gaat.
Volgens Keyl kan het gedrag van Monique in de dynamiek van het gezin en de omgeving veel schade aanrichten. Haar grootste zorg: dat de betrokkenen over een paar jaar terugkijken en beseffen hoeveel het mentaal heeft gekost.
‘Je maakt mensen kapot’
Keyl spaarde Monique niet in haar analyse. Ze noemde haar in feite een nachtmerrieschoonmoeder en stelde dat Monique “alles precies fout” doet. In haar ogen breekt ze de persoonlijkheden om haar heen af, al dan niet bewust.
Het harde woord ‘trauma’ viel ook. Keyl denkt dat de familie over vijf jaar gekneusd en getraumatiseerd terug kan kijken op deze periode. Een realityshow is tijdelijk, maar de effecten kunnen veel langer blijven hangen.
Ronald Molendijk: ‘Ik zou veel drugs nodig hebben’
Aan tafel zat ook Ronald Molendijk, die de weerstand die Monique oproept goed begrijpt. Hij maakte het in typische Molendijk-stijl plastisch: als dit zijn schoonmoeder zou zijn, zou hij “heel veel drugs nodig hebben” om de dag door te komen.
De opmerking was duidelijk als grap verpakt, maar de boodschap eronder is helder: Monique komt op kijkers en collega’s over als extreem aanwezig, dominant en vermoeiend. En dat gevoel hoor je vaker terug bij het publiek.
Tooske Ragas houdt de deur op een kier
Tooske Ragas probeerde juist wat ruimte te creëren in het oordeel. Ze opperde dat Monique misschien iets geleerd heeft van het eerste seizoen en dat er mogelijk verandering zichtbaar wordt. Dat is natuurlijk ook een bekende realitybelofte: groei en inzicht.
Maar de vraag is of de kijker daar nog in gelooft. Want bij uitgesproken realityfiguren ontstaat al snel een typecasting: je bent ‘de boze’, ‘de drukke’ of ‘de manipulatieve’. Uit dat hokje kom je zelden nog makkelijk.
Evert Santegoeds relativeert met een steek
Privé-hoofdredacteur Evert Santegoeds gooide er zoals vaker een relativerende grap in. Hij moest denken aan het Belgische woord voor schoonmoeder: ‘trouwma’. Een woordspeling die suggereert dat het huwelijk er meteen een portie ellende bij krijgt.
Ronald Molendijk maakte het rijtje af met één woord: “De hel.” Waar Tooske nog nuance zocht, zette dit duo vooral de spotlights op het entertainmentgehalte van de irritatie die Monique oproept.
De grotere vraag: wanneer wordt reality een risico?
De discussie gaat uiteindelijk niet alleen over Monique, maar over het mechanisme van reality-tv. Succesvolle formats leunen op conflict, spanning en uitgesproken types. Maar wie voortdurend als ‘de slechterik’ wordt neergezet, kan daar buiten de uitzendingen last van krijgen.
Daarnaast is er de vraag wat het doet met relaties binnen een gezin als camera’s meedraaien en de buitenwereld zich ermee bemoeit. Kijkers kiezen partij, mensen krijgen haatberichten, en elk ruzietje kan ineens ‘bewijs’ worden van iemands karakter.
Vrije keuze of slimme val?
Tegenover Keyls zorgen staat het meest gehoorde tegenargument: het zijn volwassen mensen. Ze tekenen contracten, krijgen een vergoeding, en weten dat ze bekeken en beoordeeld worden. Niemand wordt gedwongen om zijn privéleven op zender te zetten.
Toch is het niet altijd zo simpel. Reality-tv verkoopt een droom van aandacht, invloed en inkomsten, maar de prijs is grillig. Het publiek kan je optillen, maar ook keihard laten vallen. En dat gebeurt vaak sneller dan mensen verwachten.
Wat betekent dit voor SBS 6?
Voor SBS 6 is een succesvolle familiesoap aantrekkelijk: het is herkenbaar, relatief goedkoop te produceren en het levert veel online gesprek op. Maar met groeiende kritiek komt ook de vraag hoe ver een zender wil gaan voor kijkcijfers.
Als er straks echt sprake is van langdurige schade of heftige escalaties, kan het sentiment omslaan. Dan wordt de zender niet meer gezien als aanbieder van guilty pleasure, maar als partij die mensen ‘uitmelkt’. Precies die vrees proef je bij Keyl.
En u: heeft Catherine Keyl een punt?
De meningen blijven verdeeld. Sommigen vinden dat Monique tegen zichzelf in bescherming moet worden genomen, omdat reality-tv hard kan zijn en de gevolgen onderschat worden. Anderen zeggen: eigen keuze, eigen verantwoordelijkheid.
Wat denkt u: is dit onschuldige televisie waar iedereen bewust aan meedoet, of wordt hier een gezin op een gevaarlijke manier in een rol geduwd? Praat mee onder onze post op Facebook en Instagram: we zijn benieuwd naar uw visie.
Bron: mediacourant.nl
