Wie wel eens met taal, drukwerk of vertalingen heeft gewerkt, weet: één klein detail kan een compleet project laten ontsporen. En precies dat overkwam de familie Rieu, rond het kinderboek Kleine André en het geheim van de schim. Wat een vrolijke uitbreiding naar een nieuwe doelgroep moest worden, eindigde in een pijnlijke, maar ook opvallend menselijke misser.
Het boek is al langer verkrijgbaar in meerdere talen en het team achter de uitgave wilde daar nog een versie aan toevoegen. Op papier klonk het simpel: dezelfde winterse avonturen, maar dan in het Arabisch. Alleen bleek bij binnenkomst van de oplage dat er iets fundamenteels niet klopte.
Een zevende taal die anders uitpakt
De kinderboeken rondom Kleine André deden het al in zes talen, en Arabisch zou nummer zeven worden. Een logische stap, zeker voor een familie die door internationale concerten al jaren een wereldwijd publiek aanspreekt.
Toch liep het plan al snel spaak. André Rieu en zijn zoon Pierre vertelden aan Shownieuws dat er een blunder is gemaakt tijdens het productieproces. Pierre probeert het nog luchtig te brengen en grapt dat zijn Arabisch “niet zo goed” is.
Wat er precies misging bij het drukken
Het probleem zit in iets waar je in het dagelijks leven bijna nooit bij stilstaat: de leesrichting. Arabisch lees je van rechts naar links. In de Arabische editie stonden de zinnen echter van links naar rechts.
Daardoor ontstond een bizarre situatie: het boek oogt in de basis als een Arabische uitgave, met een opmaak die aansluit bij rechts-naar-links bladerlogica, maar de daadwerkelijke tekst loopt precies de verkeerde kant op. Het gevolg: ongeveer duizend exemplaren die niet bruikbaar zijn voor de normale verkoop.
“Heel dom geweest”: de reactie van André en Pierre
De familie draait er niet omheen en kiest ervoor om het ook gewoon toe te geven. André en Pierre noemen het richting Shownieuws een domme fout. En juist die eerlijkheid maakt het verhaal herkenbaar.
Pierre blijft er zichtbaar mee zitten. Hij legt uit dat je het boek in zekere zin nog wel “van achteren naar voren” kunt lezen, maar dat dit de kern niet oplost. De leesrichting van de zinnen blijft verkeerd, en daarmee blijft het een dure les.
Is de oplage nog ergens goed voor?
Toch is het niet alléén maar pech. Volgens André is er ook een praktische uitweg, omdat de fout beperkt is tot de richting waarin de zinnen lopen. De rest van de opmaak en paginavolgorde is wél afgestemd op Arabisch lezen.
Er zouden inmiddels positieve reacties binnen zijn gekomen van scholen waar kinderen Arabisch leren. Voor onderwijsdoeleinden kan zo’n ‘verkeerde’ oplage alsnog interessant zijn, bijvoorbeeld om te oefenen met letters en woorden, of om het verschil in leesrichting uit te leggen.
Waarom zo’n detail zo groot kan worden
Bij kinderboeken is vorm net zo belangrijk als inhoud. De bladspiegel, de plek van illustraties en de stroom van tekst: het moet kloppen, anders raakt een kind sneller de draad kwijt. Zeker bij een taal met een andere leesrichting.
Bij vertalingen komt bovendien meer kijken dan alleen woorden omzetten. Je hebt redacteuren nodig die de taal goed beheersen, proeflezers die letten op typografie, en iemand die controleert of het boek technisch correct is opgebouwd voor die specifieke taal.
De familie Rieu werkt vaker samen en staat vaak in de spotlights
De samenwerking tussen André en Pierre is al langer zichtbaar. Pierre is regelmatig betrokken bij projecten rondom zijn vader, zowel achter de schermen als in communicatie met fans. Dat maakt dat dit soort nieuws ook snel wordt opgepikt.
Vorige maand dook Pierre bovendien op in een video waarin hij zich voordeed als André Rieu, bedoeld als waarschuwing voor oplichters die fans via sociale media benaderen. Het laat zien hoe bewust de familie omgaat met hun achterban en reputatie.
Een blunder die ook iets menselijks laat zien
Hoewel duizend misdrukken geen kleinigheid zijn, laat de situatie ook zien dat zelfs grote namen tegen praktische fouten kunnen aanlopen. Juist omdat het om een kinderboek gaat, voelt het extra wrang: het is bedoeld om te lezen, niet om in dozen te blijven.
Tegelijk klinkt er bij André en Pierre geen paniek, maar vooral schaamte en een wil om er iets van te maken. Als scholen de oplage inderdaad kunnen gebruiken, krijgt de misser alsnog een nuttige bestemming.
Wat vind jij: pech of nalatigheid?
De grote vraag is natuurlijk hoe dit door de controle heen kon glippen. Was het een miscommunicatie met de drukker, te weinig proefcontrole, of simpelweg een moment waarop iedereen aannam dat het “wel goed zou zitten”?
Laat het ons weten: hoe kijk jij naar deze fout, en vind je het sterk dat ze het zo open toegeven? Praat mee op onze sociale media en geef je mening in de reacties.
Bron: shownieuws.nl
