De nieuwe documentaire over Ferry Doedens zorgt al voor opschudding voordat veel mensen hem volledig hebben gezien. In de trailer zie je confronterende momenten die direct vragen oproepen over verslaving, roem en verantwoordelijkheid. De 35-jarige oud acteur van Goede tijden, slechte tijden staat centraal in een verhaal dat rauw en ongemakkelijk aanvoelt. Wat je ziet, is geen opgepoetst portret, maar een inkijkje in een leven dat zichtbaar uit balans is.
Regisseur Sascha Visser volgde Ferry Doedens twee jaar lang. Die periode werd gekenmerkt door terugval, financiële problemen en persoonlijke onrust. In de documentaire Ferry lost zie je hoe oude patronen opnieuw de kop opsteken.
Je kijkt naar een man die ooit doorbrak als Lucas Sanders in Goede tijden, slechte tijden. Zijn leven lijkt inmiddels zelf op een soapserie. Drugsgebruik, gemiste afspraken en chaos in huis vormen een terugkerend beeld. Zijn voormalige manager stelt dat Doedens ongeveer 50.000 euro verloor door risicovolle investeringen in cryptocurrency.
Obsessie met crypto en bitcoin
Een opvallend element in de documentaire is zijn fixatie op bitcoin en andere cryptomunten. Je ziet hoe hij zich vastklampt aan de hoop om miljonair te worden. Volgens gedragsbioloog Patrick van Veen is dat gedrag vergelijkbaar met een gokverslaving.
Hij zegt: „Dit is een persoon die met enorme verslavingsproblematiek kampt. Het maakt niet uit wat hij doet, maar hij gaat altijd tot het uiterste. Het lijkt erop dat hij enorm gevoelig is voor dopamine (het stofje waardoor je je lekker voelt, red.).”
Van Veen vervolgt: „Ik zag een fragment over hoe hij obsessief met bitcoin bezig is en dat is niet veel anders dan een gokverslaving. Het is in en in triest en iets wat iemand niet onder controle kan hebben. Er ligt altijd een gevaar op de loer. En dan maakt het niet uit of je getalenteerd bent of niet.”
Het moment dat alles even goed voelt
In een andere scène krijgt Doedens te horen dat hij mag terugkeren voor een jubileumuitzending van GTST. Je ziet zijn gezicht veranderen. Volgens Van Veen is dat een duidelijk voorbeeld van hoe verslaving werkt.
„Je ziet letterlijk dat dopamine-shot dat hij krijgt, door de blik op zijn gezicht. Dan zie je dus ook precies waar de verslaving ’m in zit. Dat maakt op dat moment alle ellende even goed.”
Dat moment roept gemengde gevoelens op. Je ziet vreugde, maar ook kwetsbaarheid. Het toont hoe erkenning en aandacht tijdelijk alle problemen kunnen overschaduwen.
Is het verantwoord om dit te tonen
De documentaire leidt ook tot een bredere discussie. Is het verantwoord om iemand met verslavingsproblematiek zo openlijk te volgen? Verslavingsdeskundige Judith Blok, oprichter van safehouse Aurora, vermoedt dat Doedens zelf zijn verhaal wil delen.
„Zelf heb ik een boek geschreven, Mama is verslaafd, omdat ik het belangrijk vond het echte verhaal te delen en een inkijkje te geven in waar je als moeder tegenaan loopt”, zegt Blok. „Ik kan me in zijn geval voorstellen dat hij vastloopt met zijn bekendheid.”
Je ziet dat de makers niet alleen sensatie willen tonen. Er is ook ruimte voor reflectie en kwetsbaarheid.
Confrontatie en gemiste kansen
In de eerste aflevering toont Doedens zelfinzicht. Hij zegt: „Zonde dat hij (Lucas uit GTST, red.) eruit is, omdat ik het verneukt heb voor mezelf.”
Die uitspraak laat zien dat hij zich bewust is van wat hij heeft verloren. Tegelijkertijd worstelt hij zichtbaar met verandering. Een interventie van zijn voormalige manager eindigt zonder vertrek naar een afkickkliniek in Zuid Afrika. Hij weigert de vlucht, ondanks dat hij zegt open te staan voor hulp.
Volgens Blok kan dat betekenen dat de verslaving het overneemt. „Er zijn natuurlijk beweegredenen om een afkicktraject uit te stellen, maar het kan ook de verslaving zijn die praat. Sommige verslaafden zijn de realiteit een beetje kwijt.”
Ontkenning en sociale vergelijking
Van Veen wijst op een bekend patroon bij verslaving. „Voor heel veel mensen die verslaafd zijn, komt pas de grootste alarmfase als ze alles kwijtraken of niet meer sociaal mee kunnen doen. Zolang dat nog niet aan de hand is, blijft hij in de ontkenningsfase.”
De documentaire laat zien hoe dun de lijn is tussen hoop en zelfbedrog. Je ziet iemand die nog functioneert, maar steeds verder afglijdt.
Waarom kijken we hiernaar
Volgens Van Veen speelt menselijke nieuwsgierigheid een rol. „We zijn als mensen sociale wezens en hebben het nodig om te kijken hoe het met anderen gaat. We juichen graag mee als het goed gaat, maar willen ook graag de ellende van anderen zien. (…) Als mensen vergelijken we onszelf continu; dat is een heel simpel, natuurlijk mechanisme.”
Die verklaring maakt duidelijk waarom Ferry lost zoveel reacties oproept. Je kijkt niet alleen naar Ferry Doedens. Je kijkt ook naar je eigen grenzen, keuzes en kwetsbaarheden.
