Ferry Doedens zat eind 2025 een week vast in de gevangenis na een misgelopen taakstraf voor rijden onder invloed. De voormalige GTST-acteur blikt nu terug op die heftige periode. Hij deelt zijn verhaal met Privé en spreekt over machteloosheid, spijt en lessen voor de toekomst.
Een taakstraf die uitliep op detentie
Ferry werd een jaar geleden aangehouden voor rijden onder invloed. De rechter legde hem een taakstraf van zeventig uur op. Kort daarna volgde een zitting en werd zijn rijbewijs ingevorderd.
“Vrij snel na de aanhouding en het invorderen van mijn rijbewijs was er een zitting, waarbij werd bepaald dat ik een taakstraf van zeventig uur moet uitvoeren,” vertelt hij. Hij zag de brief van de reclassering over het hoofd. Ook twee telefoontjes miste hij. Het Openbaar Ministerie zette de straf om in detentie. Een arrestatiebevel volgde snel.
Plotselinge confrontatie met agenten
Op een dag stonden agenten voor zijn deur. “Toen die agenten voor mijn deur stonden, was dus al voor mij bepaald dat ik mee moest.” Begin december bracht justitie hem naar het Justitieel Complex Schiphol. Ferry kreeg een volle week cel.
Zijn advocaten regelden uiteindelijk zijn vrijlating. Toch bleef de ervaring bij hem hangen. “Ik wil die taakstraf heus wel doen. Dat is geen enkel probleem. Anders was ik wel naar het buitenland gevlucht.” Hij geeft toe dat hij zelf fout zat. “Ik heb gewoon de stomme fout gemaakt om mijn post niet te lezen. Iets waar ik natuurlijk zelf verantwoordelijk voor ben.”
De harde realiteit van gevangenschap
Ferry beschrijft vastzitten als een nachtmerrie. “Uit ervaring weet ik inmiddels: alles liever dan dat. Vastzitten is echt geen pretje, kan ik je vertellen.” Voor hem was het verlies van controle het ergst. “De grootste straf is dat je de controle kwijtraakt en je niet meer zomaar kunt gaan en staan waar je wilt.”
Hij dacht constant aan zijn domme keuzes. Negen jaar geleden werd hij al gepakt met alcohol achter het stuur. Nu ging het om verdovende middelen. “Dat is een dure les geweest en een duidelijke wake-up call.” Die herhaling maakte de straf extra zwaar.
Alleen op cel zonder contact
Ferry zocht bewust geen contact met medegedetineerden. Zijn bekendheid speelde mee. “Laten we eerlijk zijn; ik heb toch een bekende naam en voor je het weet heeft iedereen door dat ik daar zit. Ik wilde dus absoluut geen contact met andere gevangenen.”
Gelukkig kreeg hij een eigen cel. “Ik kreeg een cel, al noem ik het zelf liever een kamer, voor mezelf. Daardoor had ik alle tijd en ruimte om rustig na te denken over wat ik gedaan had. Het was vreselijk. Echt vreselijk.” Die eenzaamheid dwong hem tot zelfreflectie.
Een smerige cel als startpunt
De omstandigheden vielen tegen. “Een smerige kamer die overduidelijk al een tijdje geen bezem of schoonmaakmiddel had gezien.” Met veel tijd aan zijn handen maakte hij schoon. “Met alle tijd van de wereld heb ik er daarom eerst maar even een lap doorheen gehaald.”
Kleine handelingen zoals schoonmaken gaven hem iets van controle terug. Toch bleef de ervaring beklemmend. Voor een BN’er als Ferry, gewend aan spotlights, was afzondering extra confronterend.
Lessen uit een zware tijd
Ferry kijkt nu vooruit met meer verantwoordelijkheid. Zijn straf dwong hem zijn leven te herzien. Rijden onder invloed is een serieuze overtreding met zware gevolgen. Voor hem werd het een keerpunt.
Als ex-GTST-acteur kent hij de publieke druk. Toch kiest hij voor openheid. Zijn verhaal dient als waarschuwing. Controle over je leven verlies je snel door verkeerde keuzes. Ferry hoopt dat anderen zijn fouten mijden.
De toekomst ziet er positiever uit. Hij wil zijn carrière herpakken en laat deze episode achter zich. Toch blijft de week in Schiphol een litteken. Een herinnering aan hoe snel alles kan veranderen.
