De eerste verhuisdozen zijn weg, de slaapkamers zijn in gebruik en de agenda’s beginnen langzaam weer op hun plek te vallen. Toch is het bij de familie Blom niet zo dat een nieuwe voordeur automatisch als ‘thuis’ voelt. Daarvoor gebeurde er de afgelopen maanden simpelweg te veel tegelijk.
Kijkers van Een huis vol zagen al hoe vol het leven in een groot gezin kan zitten: schooltassen, wasmanden, eetmomenten en de logistiek die daarbij hoort. En juist in die drukte kwam er nóg een grote verandering bij, eentje die tijd nodig heeft om te landen.
Een nieuwe plek met meer ademruimte
De Bloms verhuisden van Bodegraven naar Waddinxveen, een stap die op papier vooral praktisch lijkt, maar in het dagelijks leven enorm doorwerkt. Het gezin ging van 103 naar ongeveer 170 vierkante meter en dat voel je meteen.
Maarten vertelt dat het nieuwe huis vooral goed aanvoelt door die extra ruimte. Meer plek voor de kinderen betekent minder opstoppingen in huis, meer rustmomenten en simpelweg nét wat minder het gevoel dat iedereen voortdurend langs elkaar heen leeft.
Het oude dorp blijft toch trekken
Hoewel de ontvangst in Waddinxveen warm is, is verhuizen zelden alleen maar leuk. Gerdine is er eerlijk over: er zit ook afscheid in zo’n stap. Niet alleen afscheid van een huis, maar van een omgeving die vertrouwd was.
In Bodegraven had het gezin routines, bekende gezichten en mensen die je even groet zonder na te denken. Heimwee komt soms onverwacht, juist op kleine momenten: wanneer je beseft dat ‘even terug’ niet meer vanzelfsprekend is.
Schakelen voor de kinderen op school
Voor vier van de kinderen betekende de verhuizing ook een nieuwe school. Nieuwe klassen, andere leerkrachten, onbekende regels en het opbouwen van vriendschappen: het zijn allemaal dingen die je niet in één week ‘oplost’.
Maarten geeft toe dat het best even aanpassen was, ook omdat veranderingen in een groot gezin zelden op zichzelf staan. Als één kind moet wennen, verschuift het ritme thuis mee. Alles hangt met elkaar samen.
Typisch Blom: veel tegelijk en vol gas
Dat de verhuizing kort na de geboorte van een kindje plaatsvond, klinkt voor buitenstaanders misschien pittig. Maarten snapt die reactie, maar zegt ook: dit past bij hun gezin. Bij de Bloms loopt het leven meestal in volle vaart door.
Gerdine herkent dat direct. Prioriteiten stellen is niet per se haar sterkste kant, vertelt ze met een knipoog. Ze zit sneller in de sfeer, kleuren en aankleding, terwijl de basis soms nog net aandacht nodig heeft.
Een taakverdeling die alles draaiende houdt
Binnen het gezin is de rolverdeling duidelijk: Gerdine bedenkt, Maarten maakt. Vanaf het moment dat ze in oktober de sleutel kregen, ging het tempo omhoog. Niet eerst rustig rondkijken, maar meteen plannen en aanpakken.
De timing was strak. In januari verhuisden ze al, terwijl er óók nog een aanbouw bij kwam. Maarten timmerde daarnaast acht slaapkamers, zodat het huis snel echt geschikt werd voor het grote gezin.
Negentig uur per week: een periode op wilskracht
Maarten vertelt open dat het een hectische tijd was, met weken waarin hij naar eigen zeggen soms 90 uur maakte. En dat terwijl hij naast de verbouwing ook zijn werk als pastoor had, plus natuurlijk het gezinsleven.
Zo’n tempo is niet eindeloos vol te houden, maar het moest gebeuren. Het huis moest functioneel zijn, met ruimte voor iedereen en genoeg kamers om de dagelijkse dynamiek leefbaar te maken. Pas daarna kon de rest volgen.
Nu komt er langzaamaan weer rust
Inmiddels is het mei en begint er voorzichtig ruimte te ontstaan: in het huis, maar ook in het hoofd. Ze slapen weer beter, de grootste klussen zijn afgerond en het gezin heeft eindelijk wat tijd om bij te komen.
De komende periode draait vooral om verder wennen: nieuwe routes, nieuwe gewoontes, nieuwe gezichten. Stap voor stap wordt het huis steeds meer hún plek. Wat denk jij: herkenbaar, zo’n gevoel na een verhuizing? Laat het weten op onze sociale media.
Bron: streamzine.nl
