Bartina Koeman (65) kiest er niet voor om haar leven in stilte te laten bepalen door ziekenhuisbezoeken en behandelplannen. In een openhartig interview deelt ze hoe het nu écht met haar gaat, met alle schommelingen die daarbij horen.
De partner van bondscoach Ronald Koeman leeft al jaren met borstkanker. Wat ooit begon als een diagnose die hoop en angst tegelijk bracht, is inmiddels uitgegroeid tot een langdurige, intensieve strijd die het hele gezin raakt.
Een verhaal dat al jaren meeloopt
Bartina werd in 2010 gediagnosticeerd met borstkanker. Lange tijd leek behandeling perspectief te bieden, maar sinds 2018 is er sprake van uitzaaiingen. Daarmee is de ziekte ongeneeslijk geworden en draait het om zoveel mogelijk tijd en kwaliteit.
Toch klinkt er geen berusting in haar woorden, eerder een koppige levenslust. Ze zegt dat ze nog niet wil vertrekken en dat ze, zolang ze hier is, vooral wil voelen dat ze leeft. Dat klinkt simpel, maar het is allesbehalve dat.
Stabiel is voor haar geen saai woord
Als ze haar huidige situatie moet samenvatten, kiest Bartina voor één term: “stabiel”. Misschien niet het meest spectaculaire woord, maar voor haar betekent het rust in een periode die vaak allesbehalve rustig is.
De immunotherapie en chemokuren die ze op dit moment krijgt, lijken aan te slaan. In haar situatie is dat geen vanzelfsprekendheid, benadrukt ze. Juist daarom voelt “stabiel” voor haar als goud: niet perfect, wel hoopgevend.
De keerzijde van de behandelingen
Waar een behandeling effect heeft, komt bijna altijd een prijs om de hoek kijken. Bartina vertelt dat de bijwerkingen stevig kunnen zijn, zeker rond het moment van de kuur. Ze beschrijft hoe ze in Spanje na afloop een soort cortisone-achtige boost krijgt.
Even voelt ze zich dan bijna normaal, alsof haar lichaam een korte pauze neemt van alles wat het moet doorstaan. Maar dat gevoel zakt weg. Daarna volgen pijn en uitputting, en soms is zelfs een afspraak zoals dit interview ineens te veel.
Elke nieuwe ronde brengt weer hoop (en teleurstelling)
Bartina heeft naar eigen zeggen al “ontzettend veel” behandelingen ondergaan. Nieuwe medicijnen, andere therapievormen, telkens weer een traject waarin je jezelf dwingt te geloven dat dit misschien de doorbraak is.
Die herhaalde cyclus van hoop en teleurstelling hakt erin. Emotioneel is het slopend om steeds opnieuw te moeten opkrabbelen. De therapieën lopen grotendeels door, met af en toe een korte rustperiode om op adem te komen.
Wat haar lichaam dagelijks van haar vraagt
Naast de mentale belasting is het lichamelijk zwaar. Bartina noemt neuropathie: tintelingen en een doof gevoel in handen en voeten. Soms maakt dat haar onzeker op haar benen, alsof haar lijf net niet meer doet wat ze gewend is.
Daar komen droge slijmvliezen, vermoeidheid en pijn bij, onder meer door uitzaaiingen op haar wervels. Ze gebruikt pijnstilling, maar het blijft pittig. Elke dag opnieuw moet ze aftasten wat haar lichaam aankan.
De onthulling die veel mensen stil maakt
In het interview doet Bartina ook een onthulling die binnenkomt: in 2024 ontsnapte ze aan de dood. Tijdens het EK kreeg ze sepsis, een bloedvergiftiging veroorzaakt door pneumokokken, en dat ging volgens haar razendsnel.
Het werd spoed: intensive care, antibiotica, volle medische inzet. Ze zegt dat het waarschijnlijk anders was afgelopen als ze toen niet in Nederland was geweest. Die gedachte alleen al laat zien hoe dun de lijn soms is.
Een bijna-doodervaring die haar is bijgebleven
Wat Bartina vervolgens beschrijft, klinkt als iets uit een film, maar voor haar is het een herinnering die ze niet loslaat. Ze vertelt dat ze een tunnel zag, met aan het eind iets dat leek op een terracotta-achtige pot.
Ze zegt dat ze echt even “weg” is geweest. Toen ze wakker werd op de IC, was haar eerste gedachte: het mocht nog niet. Alsof er nog iets onaf is, of alsof ze nog niet klaar is met dit leven.
De rol van Ronald Koeman achter de schermen
In moeilijke periodes wordt vaak zichtbaar wat een relatie echt kan dragen. Bartina spreekt warm over Ronald en noemt zijn steun “ontzettend liefdevol”. Ze zegt dat het haar dagelijks raakt hoe hij er voor haar is.
Ze benoemt ook wat ziekte inlevert: het sociale leven van vroeger, feestjes, spontaan ergens heen. Zij drinkt al zestien jaar geen wijn meer en haakt sneller af door beperkte energie. Hij accepteert dat, zegt ze, zonder drama.
Wat dit verhaal losmaakt bij het publiek
Bekende Nederlanders die zich kwetsbaar opstellen, zorgen vaak voor een golf aan herkenning. Veel mensen kennen kanker van dichtbij: bij zichzelf, een partner, een ouder of een vriend. Juist daarom komt Bartina’s eerlijkheid zo hard binnen.
Tegelijk laat haar verhaal ook iets anders zien: ziekte is niet alleen verdriet, maar ook plannen, kleine overwinningen en het zoeken naar dagen waarop je je even mens voelt. Het is leven in stukjes, met veel moed ertussen.
Een leven dat doorgaat, ondanks alles
Wat blijft hangen, is hoe Bartina telkens terugkomt bij hetzelfde punt: ze wil er nog zijn. Niet als symbool, niet als verhaal, maar als mens met pijn, hoop, humor en een agenda die soms ineens leeg moet.
Hoe het verder loopt, weet niemand. Wel is duidelijk dat “stabiel” op dit moment een waardevol woord is in haar leven. Wat vind jij van haar openheid? Laat het weten via onze sociale media.
Bron: socialnieuws.nl
