Toen mijn ouders ontdekten wat ik had gedaan, waren ze teleurgesteld en beweerden dat de door hen gekozen spelling de betere keuze was. Ik legde uit dat terwijl ik de naam zelf behield, ik alleen de spelling had aangepast naar een vorm die mijn dagelijks leven vereenvoudigde. Hun aanhoudende klachten en mijn uitleg leidden tot een impasse waarbij ik hen simpelweg verzocht de verandering te accepteren. Het was immers mijn naam, mijn identiteit, en mijn beslissing.
Deze ervaring leerde me dat, ondanks de goede intenties van mijn ouders, de naam die zij mij gaven en de unieke spelling ervan een last werd die ik niet langer wilde dragen. Mijn beslissing om de spelling te veranderen was niet uit disrespect, maar een poging om mijn eigen identiteit en gemak in het leven te vinden. Het was een keuze voor zelfstandigheid, voor het gemak van een naam die zonder uitleg correct kon worden geschreven en uitgesproken.
De kwestie van mijn naam en de spelling ervan is meer dan een eenvoudige familieruzie; het gaat over het recht op zelfdefinitie en de vrijheid om keuzes te maken die het beste bij ons passen. In het proces van volwassen worden, leerde ik dat hoewel we onze familie niet kunnen kiezen, we wel kunnen kiezen hoe we onszelf presenteren aan de wereld. En soms, betekent dat de moeilijke beslissing nemen om te veranderen wat ons niet langer dient.
