Het nieuwe seizoen van The Voice of Holland is nog maar net begonnen of de eerste irritaties borrelen al op onder kijkers. Vooral de rol van Ilse DeLange als coach zorgt voor gemengde gevoelens. Haar enthousiasme en complimenten aan talenten komen op velen overdreven over. Televisiecriticus Victor Vlam gaat nog een stap verder en noemt haar gedrag extreem gemaakt en geforceerd. Voor jou als kijker die het programma met een vergrootglas bekijkt, roept het vragen op over de echtheid van de coaches.
Veilige productie mist scherpe randjes
Je merkt meteen dat de makers dit seizoen extra voorzichtig zijn. Het format blijft vertrouwd, maar voelt braaf aan. De energie lijkt gedempt vergeleken met eerdere edities. Suzan & Freek vormen een uitzondering, maar de andere coaches roepen minder enthousiasme op. Daardoor verschuift de aandacht van de auditanten naar het gedrag van de jury. Elke reactie, blik en woord krijgt nu extra gewicht. De coaches bepalen het gesprek, niet de kandidaten.
Victor Vlam spaart Dinand en Ilse niet
In zijn podcast Victor Duidt TV haalt Victor Vlam hard uit naar twee coaches. Over Dinand Woesthoff zegt hij: “Ik vind Dinand nu al verschrikkelijk irritant en het is pas aflevering één. Het zou fijn zijn als hij zijn kaken eens van elkaar haalt bij het praten. Dat is nou misschien een punt van verbetering, Dinand.” Zijn frustratie richt zich vooral op Ilse DeLange. Zij heeft als enige eerdere Voice ervaring, maar juist dat werkt volgens hem averechts.
Ilse’s enthousiasme voelt geforceerd aan
Victor stelt dat Ilse extreem gemaakt overkomt. “Ik vond haar en dat vond ik een probleem bij meerdere juryleden, maar bij haar nog het meest extreem gemaakt. Het is bijna geforceerd leuk zijn daar.” Die observatie raakt een snaar bij veel kijkers. Haar constante stroom van complimenten voelt voor velen niet natuurlijk. In plaats van eerlijke feedback lijkt het soms op pure showmanship die de aandacht naar haarzelf toe trekt.
Overdreven lof voor auditanten wekt argwaan
Vooral de manier waarop coaches kandidaten overladen met complimenten stoort Victor. “Die mensen worden overladen met complimenten, alsof ze grote wereldsterren in spe zijn, terwijl we inmiddels weten dat dat niet het geval is hoor.” Hij plaatst hun talent in perspectief: hoogstens B sterren. Volgens hem slaat de lof door en dient die vooral de coach zelf. Het overdreven verheerlijken voelt als een truc om nederigheid te veinzen.
Nederigheid als opzichtige zelfpresentatie
Victor doorziet het patroon scherp. “Grappig genoeg is het juist een manier dat jij als coach fantastisch bent, van: kijk mij eens nederig zijn.” Hij legt uit hoe coaches zichzelf in een goed daglicht stellen. “Ik zet die gewone mensen in de spotlights, die gewone mensen eer en waardeer ik! Kijk mij eens even super nederig zijn.” Bij Ilse zag hij dat volgens hem het duidelijkst gebeuren, meer dan bij de andere coaches.
Grote coach portretten stelen de show
De aankleding versterkt die indruk nog. Wanneer auditanten het podium oplopen, passeren ze reusachtige portretten van de coaches. Die beelden domineren het scherm nog voor het talent aan het woord komt. Victor noemt dat een vorm van overdreven verheerlijking. De sterrenstatus lijkt niet voor de deelnemers, maar voor de jury zelf bedoeld. Het zorgt voor een onevenwichtige dynamiek waarin coaches groter lijken dan het echte talent.
Wat betekent dit voor de geloofwaardigheid
De kritiek van Victor en kijkers raakt aan de kern van The Voice. Het programma leeft van het ontdekken van ruwe diamanten. Wanneer coaches die ontdekking te veel naar zichzelf toe trekken, verliest het zijn authenticiteit. Voor jou als kijker blijft de vraag hangen of de coaches bewust acteren of gewoon hun rol spelen. Ilse’s ervaring zou juist een troef moeten zijn, maar werkt nu averechts. Het zet de hele coach dynamiek onder druk.
