Je leest haar woorden en voelt meteen hoe rauw en eerlijk ze zijn. Jade Kops is pas achttien, maar leeft al jaren met een realiteit die je op die leeftijd niet hoort te kennen. In 2021 werd een tumor in haar keel ontdekt. Sindsdien staat haar leven op zijn kop. Ze bleef optimistisch, bleef dromen en bleef schrijven. Maar nu is een nieuwe, pijnlijke fase aangebroken. Jade regelt haar eigen uitvaart. Niet omdat ze dat wil, maar omdat ze weet dat ze niet meer beter wordt. Op Instagram laat ze je binnen in een moment dat tegelijk onwerkelijk en onvergetelijk is.
Het bezoek waar je nooit klaar voor bent
De uitvaartverzorger komt bij Jade thuis langs. Ze zit samen met haar ouders te wachten. Alles voelt te vroeg, te zwaar en te groot. Jade beschrijft hoe dat moment begint. “Daar zaten we dan: mijn ouders en ik, met bibberende beentjes, wachtend op het moment waar we al zo lang tegenop zagen. We kletsen wat over koetjes en kalfjes, totdat de deurbel gaat. Na een diepe zucht sta ik op en loop ik – bang, maar vastberaden – naar de voordeur”, schrijft ze.
Je ziet het zo voor je. Een deurbel die normaal iets alledaags is, wordt ineens een grens tussen leven en afscheid. Jade opent de deur en ziet een vriendelijke vrouw. Ze zegt haar gedag en laat haar binnen. Terwijl ze dat doet, schrikt ze van haar eigen woorden. “Ik laat een uitvaartverzorger binnenkomen? Het moment van de waarheid is aangebroken…” Die zin blijft hangen. Hij zegt alles over hoe vreemd dit voelt.
Achttien jaar en ineens stil in huis
Jade zit in een kamer die opeens anders aanvoelt. Ze is nog jong, maar hoort woorden die normaal pas na een heel leven komen. Ze schrijft: “Daar zit ik dan. Achttien jaar, in een kamer die opeens veel te stil is, terwijl iemand tegenover mij praat over dingen waar ik nog helemaal niet klaar voor ben. Haar boek ligt op tafel, haar laptop op de bank en ze heeft een kop thee in haar hand.”
Je voelt haar verbazing. Ze ziet het beeld, ze hoort de woorden, maar haar hoofd kan niet mee. De uitvaartverzorger praat rustig. Ze glimlacht lief. Ze benoemt keuzes en locaties. Ze noemt afscheid alsof het iets is dat later komt. Maar Jade voelt iets anders. Het gaat over haar. Nu. “Niet op deze leeftijd, niet nu.” Dat is wat er in haar speelt.
De film waar je niet om hebt gevraagd
Jade schrijft dat elke zin haar herinnert aan de waarheid. Dit is geen verre toekomst. Het is eerder dan ze wil. Ze noemt het een slechte en verdrietige film. En ze is de hoofdrolspeler, zonder dat ze ooit auditie deed. “Iedere zin herinnert mij eraan dat dit niet een verre toekomst is, niet ‘ooit’, maar eerder dan ik wil. Het is nog steeds niet gelukt om mijn hoofdrol in deze slechte en verdrietige film te beëindigen”, schrijft ze.
Dat beeld snijdt door je heen. Je hoort haar vechten om grip te houden. Niet op het leven dat wegloopt, maar op het gevoel dat ze nog hier is.
Als je gedachten wegdrijven
Tijdens het gesprek probeert Jade op te letten. Ze wil luisteren. Ze wil vragen stellen. Ze wil het allemaal begrijpen. Maar haar hoofd dwaalt. Ze schrijft: “Ik probeer te luisteren, vragen te stellen en alles tot me door te laten dringen. De werkelijkheid is dat mijn gedachten als druppels langs het raam bewegen. Ik dwaal af, krijg in gedachten meer klachten, neem afscheid van familie, zie mezelf in de kist liggen, alle mensen op mijn uitvaart zitten… Nee, stoppen nu, Jade. Zover is het nog niet. Focus je op het gesprek en ga daarna weer door met genieten van ieder moment, hoe moeilijk dat nu ook lijkt. Rustig aan, adem in, adem uit, er is nu nog ‘niks’ aan de hand.”
Je herkent dat mechanisme misschien wel. Je hoofd maakt sprongen als je bang bent. Je ziet scenario’s die je niet wil zien. Jade probeert zichzelf terug te halen. Ze praat zichzelf moed in. Niet uit ontkenning, maar uit liefde voor het nu.
Steun van volgers en een hart dat blijft schrijven
De reacties op haar bericht stromen binnen. Mensen zijn ontroerd. Ze sturen steun. Ze bewonderen haar talent voor woorden. Jade weet dat schrijven haar kracht is. Ze sluit haar bericht opvallend positief af. Ze zegt dat het gesprek heftig is, maar ook rust geeft. Ze wil voorbereid zijn. Niet omdat dat fijn is, maar omdat het haar helpt om te ademen in de chaos.
Ze eindigt met een zin die alles samenvat. “Er staat alvast een punt achter mijn verhaal, maar ik leef hopelijk nog heel lang met komma’s.” Je voelt het licht in die woorden. Jade weigert haar leven nu al af te sluiten. Ze wil nog momenten. Nog liefde. Nog tijd. Hoe klein ook.
Waarom dit zoveel raakt
Jade laat je zien wat veerkracht is. Niet de stoere variant die alles wegduwt. Maar de zachte variant die huilt en toch doorgaat. In een tijd waarin health insurance en medische zorg vaak zakelijk klinken, herinnert Jade je eraan dat achter elke diagnose een mens zit. Een jong mens met dromen. Met humor. Met angst. Met hoop. Haar verhaal raakt je, omdat het je terugbrengt naar wat echt telt. Liefde, tijd en de mensen om je heen.
Je hoopt dat ze nog lang met komma’s leeft. En je voelt dat zij dat ook hoopt. Met alles wat ze heeft.
