Nog geen dag na haar emotionele besluit om te stoppen met behandelen, deelt Jade Kops opnieuw nieuws dat diep binnenkomt. Je merkt hoe snel haar situatie verandert. Waar ze net koos voor kwaliteit van leven, dwingt haar lichaam haar nu tot een nieuwe medische ingreep die ze spannend, maar onvermijdelijk noemt.
Een update die niemand wil geven
Vrijdag deelt Jade opnieuw een openhartige update via Instagram. Door de groei van haar tumor is haar neus bijna volledig afgesloten. Dat heeft directe gevolgen voor haar dagelijkse zorg. Ze schrijft dat sondevoeding via haar neus niet langer mogelijk zal zijn. Daarmee verdwijnt een hulpmiddel waar ze lange tijd op vertrouwde.
Neussonde wordt onmogelijk
Jade legt het helder uit. Door de tumorgroei komt er een moment dat een neussonde simpelweg niet meer geplaatst kan worden. Ze deelt dat zonder opsmuk, maar de impact is groot. Het is opnieuw een bevestiging dat de ziekte terrein wint en haar steeds verder beperkt.
Toch ook een lichtpuntje
Tussen het zware nieuws deelt Jade ook iets positiefs. Ze komt in aanmerking voor een ander type sonde. Ze schrijft: “Dat is een sonde die via je buikwand in je maag wordt geplaatst.” Het gaat om een PRG sonde. Die vervangt het slangetje in haar gezicht.
Blij en bang tegelijk
Hoewel ze opgelucht is dat het zichtbare slangetje verdwijnt, voelt de ingreep spannend. Jade is daar eerlijk over. Ze schrijft dat ze het heel eng vindt. Het plaatsen van de sonde is een medische ingreep. Artsen brengen haar liever niet onder narcose. Daarom gebeurt het met plaatselijke verdoving.
De beste optie met haar vooruitzicht
Toch probeert Jade ook hier vooruit te kijken. Ze schrijft dat dit de beste optie is met haar vooruitzicht. Die zin laat zien hoe realistisch ze is. Ze maakt keuzes die passen bij haar situatie, hoe moeilijk die ook zijn.
De context van haar besluit
Deze ingreep komt niet los te staan van wat ze eerder deze week deelde. Dinsdag schreef Jade een uitgebreid bericht over de uitslag van haar MRI scan. Ze begon met woorden die haar uitputting laten voelen. Ze schreef: “Mijn dagen voelen als los zand in mijn handen. Ik zit al ruim vier jaar in een rollercoaster, maar sinds vorige week voelt alles nog verdrietiger”.
Geen hoop meer op goed nieuws
Maandag kreeg ze de uitslag van haar scan. Ze voelde al dat er geen hoop meer was. Jade schreef: “Het voelde gek, want er was geen hoop meer op een goede uitslag na de klap van mijn verlamming”. Toch bleef die ene wens bestaan. Ze schreef: “Er was geen hoop meer op de woorden ‘de tumor is stabiel’, terwijl ik dat zó graag had gewild”.
De tumor blijft groeien
Die woorden kwamen niet. In plaats daarvan hoorde Jade dat de tumor verder is gegroeid. Ze beschreef het aangrijpend. “Naar alle kanten en dan vooral in de massa. De tumor groeit naar mijn neus, mijn oor, mijn hersenen en hij zit volledig om mijn aangezichtszenuw heen.”
Een vijand met een getal
Jade benoemt haar tumor als haar grootste vijand. Ze schrijft: “Op dit moment is mijn grootste vijand 6,2 centimeter groot. Van dit schrijven lopen de tranen al over mijn wangen. Ik ben kapot..” Die eerlijkheid raakt, omdat ze niets verbloemt.
Het gesprek met haar artsen
Ondanks alles sprak Jade met haar artsen in het Prinses Máxima Centrum over mogelijke bestraling. Ze noemt het gesprek heftig, verdrietig maar ook fijn. De artsen legden uit dat bestraling technisch mogelijk is, maar de risico’s enorm zijn.
Risico’s die niet te dragen zijn
Jade deelt die risico’s zonder omwegen. Ze schreef: “Zo is er 30 tot 40 procent kans dat ik tijdens of net na de bestraling een grote inwendige bloeding krijg waar ik ter plekke aan zou overlijden.” Daarnaast zou ze vrijwel zeker wekenlang hevige pijn krijgen.
Een vraag zonder antwoord
Na die uitleg kwam één vraag steeds terug. Jade schreef: “Wat kan deze bestraling mij opleveren?” Het antwoord bleef onzeker. Het resultaat was niet te voorspellen. Dat maakte de keuze nog zwaarder.
Kwaliteit van leven boven alles
Na alles afwegen nam Jade een dapper besluit. Ze koos ervoor om geen bestraling te doen. Ze schreef: “Erg lastig en dubbel om nee te zeggen, maar in deze fase is kwaliteit van leven belangrijker.” Ze wil geen extra risico nemen dat haar leven verder verkort.
Leven zonder behandeling
Jade kijkt nu vooruit op een ander pad. Ze schreef: “Niet met een behandeling, maar met herinneringen maken terwijl ik probeer te ‘accepteren’ dat de tumor groeit”. Dat accepteren is geen makkelijke stap. Het vraagt moed, tijd en verdriet.
Een lied dat haar gevoel vangt
Aan het einde van haar bericht deelt ze een moment dat alles samenvat. Ze schreef: “Net hoorde ik het lied ‘I would stay’ op de radio. Dit is precies mijn gevoel en daarom sluit ik ermee af. I would stay, nog heel lang.” Het is een wens die niemand onberoerd laat.
