De laatste twee afleveringen van de documentaire Lil Kleine: Geen rem staan inmiddels online, en daarin laat Jorik Scholten (de echte naam van Lil Kleine) zich van een opvallend kwetsbare kant zien. Tussen alle beelden over zijn leven, werk en herstel, zit één moment dat blijft hangen: de rapper zegt dat zijn zoontje Lío hem niet herkent.
Het is een bekentenis die hard aankomt, juist omdat Jorik eerder in het gesprek nog probeert mee te bewegen met wat mensen vaak verwachten te horen. Maar gaandeweg breekt de eerlijkheid door en wordt duidelijk hoe groot de afstand tussen vader en zoon inmiddels is geworden.
Een pijnlijke uitspraak in de docu
In de documentaire krijgt Jorik de vraag hoe het met Lío gaat. Hij zegt dat hij vaak tegen mensen vertelt dat alles goed is en dat hij zijn zoon “elke dag” ziet. Alleen, zo bekent hij meteen daarna: dat is niet de werkelijkheid.
Zichtbaar geëmotioneerd zegt hij: “Hij herkent mij niet. Hij weet niet wie ik ben.” Daarmee schetst hij een situatie waarin er nauwelijks contact is, en waarin de band die er ooit was, blijkbaar steeds verder vervaagt.
Waar de docu vooral één kant laat zien
De documentaire volgt vooral het perspectief van Lil Kleine zelf. Zijn gevoelens, zijn versie van gebeurtenissen en hoe hij hiermee worstelt, krijgen veel ruimte. Dat is logisch in een persoonlijke docu, maar het maakt het beeld ook eenzijdig.
Juist daarom besloot Shownieuws ook Jaimie Vaes, de moeder van Lío en ex van Jorik, om een reactie te vragen. Want als het over een kind gaat, zijn er altijd meerdere werkelijkheden naast elkaar.
Jaimie: “Dat ik Lío weg zou houden is keihard gelul”
Jaimie reageert scherp op het idee dat zij contact zou tegenhouden. Volgens haar bestaat er een groot misverstand dat maar blijft rondzingen: alsof zij ervoor zorgt dat Jorik zijn zoon niet kan zien. “Maar dat is gewoon echt keihard gelul,” zegt ze.
Ze wijst daarbij op iets concreets: volgens haar heeft Jorik zelfs op Lío’s verjaardag geen contact opgenomen. In haar ogen zegt dat genoeg over wie er wel en niet probeert aan te haken in het leven van hun kind.
De suggestie van Lil Kleine over een nieuwe vriend
In de docu lijkt Jorik de oorzaak deels buiten zichzelf te leggen. Hij noemt dat Jaimie een nieuwe vriend heeft, en dat Lío dan eerder naar die man toe loopt dan naar hem. “Het is heel pijnlijk om te zeggen, maar zo is het wel,” klinkt het.
Dat soort uitspraken kunnen bij kijkers al snel de indruk wekken dat de situatie vooral door de omgeving is ontstaan. Maar Jaimie ziet dat heel anders en vindt dat het niet eerlijk is om het probleem bij haar neer te leggen.
Verantwoordelijkheid volgens Jaimie: “Dit helpt niemand”
Jaimie benadrukt dat de verantwoordelijkheid in haar ogen bij Jorik zelf ligt. Ze zegt dat het niet kan werken als hij af en toe opduikt en vervolgens weer verdwijnt. “Eén keer in de twee jaar ophalen voor een Instagram-post en dan weer weg,” noemt ze.
Volgens haar is dat vooral verwarrend voor Lío. Een kind heeft volgens Jaimie behoefte aan stabiliteit en voorspelbaarheid, niet aan korte momenten die voor volwassenen misschien logisch lijken, maar voor een peuter totaal niet te plaatsen zijn.
“De deur staat open, maar hij belt niet”
Jaimie zegt dat er een beeld is ontstaan alsof zij de deur dichtgooit, terwijl zij juist benadrukt dat contact mogelijk is. “Jorik mag me altijd bellen,” stelt ze. Alleen: volgens haar gebeurt dat simpelweg niet.
Ze vindt dat er in de documentaire een “mooi verhaaltje” omheen is gemaakt, terwijl het volgens haar veel simpeler ligt: dat Jorik er volgens haar niet consequent is. En juist die consequentie is, zegt ze, wat een kind nodig heeft.
Jorik droomt over zijn zoon
Tegelijkertijd laat de docu ook zien dat het onderwerp Jorik niet koud laat. Hij vertelt dat hij vaak droomt over Lío. Vooral dat moment waarop zijn zoon voor het eerst zal praten, zit in zijn hoofd, juist omdat hij daar nu weinig van meemaakt.
“Dan droom ik altijd dat hij praat. Hij praat niet,” vertelt hij, en hij hoopt naar eigen zeggen dat hij dagelijks gebeld wordt met nieuws als: “Hij heeft een eerste woordje gezegd.” Het klinkt als gemis, maar ook als machteloosheid.
Wat dit betekent voor hun publieke beeld
Omdat beide ouders bekend zijn, speelt dit soort familienieuws zich onvermijdelijk deels in het openbaar af. Een docu zorgt voor emotie en begrip bij kijkers, maar roept ook vragen op: wat klopt, wat ontbreekt, en wie draagt welke verantwoordelijkheid?
Wat vooral blijft hangen: twee mensen vertellen een heel ander verhaal over dezelfde situatie, met een kind in het midden. En los van wie “gelijk” heeft, is het duidelijk dat er veel te winnen valt als er meer rust en regelmaat komt.
En nu?
Jaimie zegt dat ze zich eerder al over de situatie heeft uitgesproken en dat haar standpunt hetzelfde blijft: als Jorik zijn kind wil zien, kan dat volgens haar “gewoon”. Jorik laat in de docu juist zien dat hij het pijnlijk vindt en ermee worstelt.
Hoe dit zich verder ontwikkelt, blijft afwachten. Wat vind jij: hoort dit soort persoonlijke gezinskwestie thuis in een documentaire, of is dat juist te privé? Laat het weten via onze reacties op social media.
Bron: shownieuws.nl
