Lil Kleine doet in zijn nieuwe Prime Video-documentaire Lil Kleine: Geen rem een onthulling die bij veel kijkers binnenkomt. De rapper vertelt dat hij zijn zoon Lío al tweeënhalf jaar niet heeft gezien en dat er op dit moment geen contact is.
Daar blijft het niet bij. In dezelfde docu zegt hij dat Lío, inmiddels zes jaar, niet praat. Het onderwerp is extra beladen omdat zowel Lil Kleine als Jaimie Vaes eerder publiekelijk spraken over hun moeilijke situatie na de breuk.
Pijnlijke afstand tussen vader en zoon
Lil Kleine vertelt dat hij naar buiten toe vaak een ‘makkelijk’ antwoord geeft als mensen naar zijn zoon vragen. Volgens hem zegt hij dan dat alles goed gaat en dat hij Lío vaak ziet, maar dat dat niet klopt.
In de documentaire is hij daar opvallend eerlijk over. Hij zegt dat hij Lío niet ziet, dat zijn zoon hem niet herkent en zelfs niet weet wie hij is. Dat maakt het, hoorbaar, pijnlijk persoonlijk.
‘Hij loopt naar een nieuwe vriend’
De rapper vertelt ook dat Lío tegenwoordig naar een nieuwe partner van zijn ex Jaimie Vaes zou lopen, in plaats van naar hem. Hij noemt het zelf hard om uit te spreken, maar zegt dat dit is hoe het voelt.
Die uitspraak maakt duidelijk hoe groot de afstand inmiddels is geworden. Niet alleen praktisch – elkaar niet zien – maar ook emotioneel: het idee dat je eigen kind meer vertrouwt op iemand anders dan op jou.
Een nummer voor Lío en dromen waarin hij wél praat
Op zijn nieuwe album wijdt Lil Kleine een nummer aan zijn zoon. Hij zegt dat hij veel aan Lío denkt en dat hij regelmatig over hem droomt. In die dromen kan Lío praten, vertelt hij.
Daarmee komt hij op iets wat voor hem zwaar weegt: volgens Lil Kleine praat zijn zoon niet. Hij hoopt dat hij ooit het telefoontje krijgt dat Lío is begonnen met praten, alsof dat voor hem een doorbraak zou zijn.
Kritisch op zichzelf: ‘Ik haal hem niet uit zijn routine’
Lil Kleine is in de docu ook kritisch op zijn eigen rol. Hij haalt een voorbeeld aan uit de periode dat hij tegelijk met Lío in Dubai was. Toch besloot hij zijn zoon toen niet op te halen.
Zijn reden: Lío had hem al lang niet gezien en hij wilde hem niet ineens uit zijn routine trekken, zeker niet als hij daar zou verschijnen met een nieuwe vriendin. Volgens hem zou dat zijn zoon niet helpen.
‘Ik heb een kinderkamer klaar’
De rapper zegt dat hij in Nederland heeft geprobeerd passende zorg te regelen voor Lío, die autisme heeft. Ook stelt hij dat hij hebben aangeboden om zelf twee weken voor hem te zorgen, met hulp van een nanny.
Hij zegt dat hij thuis alles heeft voorbereid: een kinderkamer, een toekomstplan, alles wat nodig is. In zijn woorden: hij heeft alles voor zijn zoon. Tegelijk blijft de realiteit dat ze elkaar niet zien.
Hoop op later: ‘Als hij kiest, staat de deur open’
Lil Kleine zegt dat hij hoopt dat Lío later zélf aangeeft dat hij zijn vader wil zien. Hij wil dat zijn zoon weet dat hij van hem houdt en dat het volgens hem niet zo is dat hij hem bewust in de steek liet.
Daarbij legt hij de nadruk op een toekomstscenario: als Lío ooit zegt dat hij zijn vader wil zien, dan staat de deur volgens hem “wijd open”. Het klinkt als hoop, maar ook als machteloosheid.
Jaimie Vaes: contact loopt via ‘andere wegen’
Jaimie Vaes sprak eerder in een interview met Kek Mama over het alleenstaande moederschap en de intensieve zorg voor Lío. Over het contact met Lil Kleine zei ze dat zij geen direct contact hebben en dat het via anderen verloopt.
Volgens Vaes hoeft dat niet zo te zijn. Ze gaf aan open te staan voor overleg en zei dat ze het liefst gewoon om tafel zou gaan om afspraken te maken over ouderschap, verantwoordelijkheden en wat de volgende stap moet zijn.
‘Hij mag iedere dag bellen’
Vaes zei ook dat het contact tussen vader en zoon minimaal is, maar dat de mogelijkheden er wél zijn. Volgens haar mag Lil Kleine Lío in principe iedere dag halen en elke dag bellen, al ziet ze dat in de praktijk anders verlopen.
Ze plaatst er een kanttekening bij: druk zijn is volgens haar geen excuus als het gaat om opvoeden. Ze noemt ouderschap niet “mooi weer spelen”, maar verantwoordelijkheid pakken, juist wanneer het ingewikkeld is.
De zwaarte van alleen zorgen
In het interview sprak Vaes open over hoe zwaar het is om Lío grotendeels alleen te verzorgen. Ze benoemde de frustratie dat er wél een andere ouder is die ‘voor 50%’ ouder is, maar dat ze zich toch vaak alleen voelt in de praktijk.
Tegelijk probeert ze niet vanuit verwijt te praten. Ze benadrukte dat niemand perfect is, zij ook niet, maar dat ze vooral een betere versie van zichzelf wil worden. Voor Lío, omdat hij haar prioriteit is.
Wat autisme in het dagelijks leven kan betekenen
Vaes vertelde dat ze vóór ze moeder werd weinig wist van het autismespectrum. Door Lío leerde ze pas echt wat het in het dagelijks leven kan vragen van een kind én van een ouder. En dat dat voor buitenstaanders vaak onzichtbaar blijft.
Ze legde uit dat mensen die er dichtbij staan – ouders, familie, vrienden – meestal beter begrijpen hoe intens het kan zijn. Mensen die er ver vanaf staan, onderschatten volgens haar vaak hoe zwaar de zorg kan zijn.
Wachtlijsten, papierwerk en een stroef systeem
Ook het zorgsysteem kreeg kritiek van Vaes. Ze beschreef een wereld van wachtlijsten, onderbezetting en een constante wissel aan contactpersonen. Daardoor gaat er volgens haar enorm veel energie verloren, terwijl je die juist nodig hebt.
Daarnaast noemde ze het gedoe rondom budgetten en formulieren. Op papier lijkt er veel mogelijk, maar het moet volgens haar wél werken in het echte leven. En juist daar loopt het vaak vast.
Wat nu?
De documentaire legt vooral bloot hoe groot de kloof is geworden en hoe ingewikkeld het is om ouderschap vorm te geven als vertrouwen, communicatie en zorgvragen door elkaar heen lopen. Voor de buitenwereld blijft het gissen wat er achter de schermen nog speelt.
Wat wél duidelijk is: beide ouders spreken op hun eigen manier uit dat ze betrokkenheid belangrijk vinden, terwijl de praktijk stroef blijft. Wat vind jij hiervan—en denk je dat er nog een weg terug is? Laat het weten via onze sociale media.
Bron: socialnieuws.nl
