Mijn moeder wil dat deze traditie doorgaat en wil dat ik de leiding neem, maar ik wil dit niet met Kat, Luuk en Roos doen. Ik voel me er niet goed bij om het met hen te doen. Mijn moeder is hier erg teleurgesteld over. Ze merkt op hoe anders ik met hen omga in vergelijking met mijn eigen broers en zussen. Ze erkent dat ik nog geen band met hen heb en niet dezelfde vreugde in hen vind. Ze wil me helpen die vreugde met hen te kweken, maar voor mij kunnen ze nooit mijn eigen broers en zussen vervangen.
Mijn moeder smeekte me omwille van haar de traditie voort te zetten, zodat ze kon zien hoe al haar levende kinderen bonden en iets deden dat mooie herinneringen terugbracht. Ik vertelde haar dat ik niet dacht dat ik dat kon; ik zou me afsluiten en ellendig voelen. Haar echtgenoot benadrukte dat mijn moeder ook een verlies had geleden en dat mijn houding het voor haar moeilijker maakt om zich echt gelukkig te voelen en alsof we allemaal samen vooruitgaan.
Mijn moeder en haar man hebben met mijn therapeut gesproken, wat de situatie verergerde. Ze kregen waarschijnlijk niet de antwoorden die ze wilden horen. Nu hangt er een gespannen sfeer thuis en ik zie hoe verdrietig mijn moeder is door mijn beslissing om nee te zeggen. Zou het raar zijn als ik weiger deel te nemen aan deze traditie?
