Voor Monique Westenberg was het afgelopen jaar een emotionele rollercoaster. Haar geliefde hond Gioia, die al jarenlang aan haar zijde is, kreeg te maken met ernstige gezondheidsproblemen. Van hernia tot artrose en uiteindelijk kanker: de diagnose kwam hard aan. Toch weigerde Monique op te geven, ook toen de artsen hun hoop al hadden losgelaten.
Een zwaar jaar vol zorgen
Op Instagram deelt Monique openhartig haar verhaal en bedankt ze haar volgers voor hun steun. “We hebben echt een stom jaar achter de rug wat haar gezondheid betreft,” schrijft ze zichtbaar geraakt. “Ze begon het afgelopen jaar met een zware hernia en spondylose. Daarnaast heeft ze natuurlijk al zes jaar artrose in haar achterpoten.”
Dankzij acupunctuur en roodlichttherapie knapte Gioia aanvankelijk op. Ze leek weer haar oude energieke zelf te worden. Maar afgelopen zomer sloeg het noodlot opnieuw toe. Artsen stelden vast dat de hond kanker had. “Mijn wereld stond stil, maar we besloten te vechten,” vertelt Monique.
Een gevecht tegen kanker
Om de ziekte te bestrijden, onderging Gioia een reeks chemobehandelingen. Hoewel dat haar leven moest redden, verzwakte het haar lichaam sterk. “Door de chemo werd haar weerstand laag en kreeg ze een bacterie in haar achterpootjes,” legt Monique uit. “Ze belandde in het ziekenhuis en lag te vechten voor haar leven. Machteloos en kapot van verdriet bleef ik hopen dat ze erbovenop zou komen, want ze verdiende het niet om op deze manier te gaan.”
Ondanks de intensieve periode kwam Gioia uiteindelijk weer thuis. De behandelingen hadden effect gehad, al was de herstelperiode zwaar. “De chemo heb ik daarna niet meer opgepakt,” zegt Monique. “Ik wilde haar niet nóg zwakker maken. Ze voelde zich goed en was weer blij, dus ik besloot te stoppen. Het is het één of het ander.”
Het moment van wanhoop
Net toen het beter leek te gaan, kreeg Monique in december opnieuw een harde klap te verwerken. Gioia kon plotseling niet meer opstaan en werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Daar kreeg Monique te horen dat de artsen niets meer voor haar konden doen. “Ik was huilend naar huis gegaan,” vertelt ze.
Toch wilde ze haar hond niet zomaar opgeven. Thuis zette ze alles op alles om het dier te helpen. Ze startte opnieuw met roodlichttherapie in de hoop dat het iets zou doen. Tot haar grote opluchting stond Gioia de volgende ochtend weer op eigen kracht.
Een wonderbaarlijke wending
Sindsdien gaat het stap voor stap beter. “Tot op de dag van vandaag is ze supervrolijk en speels,” schrijft Monique trots. “Ze laat me elke dag voelen dat ze nog zó graag bij ons is.” Voor haar is het herstel van Gioia een bewijs dat hoop en toewijding verschil kunnen maken.
De hond heeft haar naam eer aangedaan: Gioia betekent in het Italiaans ‘vreugde’. Die vreugde straalt inmiddels weer door in Moniques huis. Haar volgers leven massaal mee en overladen haar berichten met steunbetuigingen en hartjes-emoji’s.
Een les uit liefde
Aan het einde van haar emotionele bericht deelt Monique een boodschap die verder gaat dan alleen het verhaal van haar hond. “Luister altijd naar je gevoel,” schrijft ze. “Mijn meisje. Mijn warrior.”
De woorden raken bij veel volgers een gevoelige snaar. Het verhaal van Monique laat zien hoe diep de band tussen mens en dier kan gaan. Want waar medicijnen ophouden, kan liefde soms het verschil maken.
