Soms zie je iemand op televisie en denk je: die heeft alles onder controle. Strakke zinnen, rustige blik, precies op tijd bij de kern. Maar achter dat professionele plaatje kan het leven ondertussen gewoon door elkaar schudden.
De afgelopen tijd werd dat gevoel bij veel kijkers sterker rond Dionne Stax. Ze draait door, het werk loopt door, en toch hangt er iets omheen dat je niet met een autocue kunt wegpraten.
Een zomer die anders uitpakt
Voor Dionne is deze periode er één waarin mooi en moeilijk tegelijk binnenkomen. Terwijl haar agenda gevuld is met opnames en afspraken, is er privé iets verschoven dat niet meer terug te draaien valt.
In gesprekken die ze de laatste weken voert, klinkt vooral dat ze haar dagen opnieuw moet leren indelen. Niet omdat ze niet wil, maar omdat rouw zich nauwelijks laat plannen of fatsoenlijk laat uitleggen.
Verdriet dat niet op afspraak komt
In een interview met Televizier vertelt Dionne dat het lastig is om op de vraag “hoe gaat het?” één duidelijk antwoord te geven. Sinds het overlijden van haar moeder voelt bijna elke dag anders.
Ze beschrijft hoe emoties onverwacht kunnen opspelen: tijdens een gewone wandeling, tussen twee draaidagen in, of juist op momenten waarop alles even “normaal” lijkt. Dat maakt het onvoorspelbaar en soms vermoeiend.
Leven met de dag als enige houvast
Wat voorheen vanzelf ging, vraagt nu meer aandacht. Dionne probeert daarom niet te ver vooruit te kijken. Niet omdat ze geen plannen wil, maar omdat ze simpelweg merkt dat haar draagkracht per dag verschilt.
Ze ziet heus dat haar leven nog steeds mooie kanten heeft. Alleen komt het minder direct binnen. Het verdriet reist mee op de achtergrond, ook wanneer er iets leuks gebeurt dat vroeger moeiteloos licht voelde.
Jubileumseizoen op de set, leegte daarbuiten
Zakelijk gezien staat er juist iets feestelijks op de kalender: Van onschatbare waarde is terug met een jubileumseizoen. Het programma heeft inmiddels een vaste schare kijkers die houdt van de mix van objecten en verhalen.
Normaal gesproken is zo’n mijlpaal iets om van te genieten, maar dit jaar schuurt het. Op de set is er energie en focus, daarbuiten is er vooral het besef dat ze dit nieuws niet meer met haar moeder kan delen.
De kleine rituelen die ineens groot worden
Het zijn vaak niet de grote momenten die het meest steken, maar de kleine gewoontes. Dionne vertelde eerder dat haar moeder haar werk op de voet volgde en bijna vanzelf belde na een uitzending.
Even napraten, even delen hoe het ging, even die ene vertrouwde stem. Zulke dingen lijken klein zolang ze er zijn, maar worden enorm wanneer ze wegvallen. Dan voel je pas hoe diep dat lijntje in het dagelijks leven zat.
Werk als afleiding, niet als oplossing
Na het overlijden van haar moeder ging Dionne relatief snel weer aan het werk. Dat klinkt voor buitenstaanders soms alsof iemand “sterk” is, maar vaak is het ook gewoon: je probeert overeind te blijven.
Werk dwingt aanwezigheid af. Tijdens opnames moet je luisteren, schakelen, presenteren. Dat kan tijdelijk lucht geven en structuur brengen. Maar zodra de werkdag eindigt, is het gemis er net zo goed weer.
Een band die meer was dan moeder en dochter
Wie Dionne hoort praten, merkt meteen hoe hecht de band met haar moeder was, zeker in de laatste jaren. Niet alleen trots vanaf de zijlijn, maar echt betrokken, meeleven, volgen wat er speelt.
Dat maakt rouw ook ingewikkeld: je verliest niet alleen een ouder, maar ook een vertrouwd anker. Iemand die je automatisch opzocht bij goed nieuws, bij twijfel, of zelfs bij de meest onbenullige dagelijkse dingen.
Onwerkelijkheid die blijft hangen
Dionne noemt het verlies nog steeds onwerkelijk. Alsof haar moeder elk moment kan binnenlopen, alsof het nieuws zich nog niet helemaal in haar lijf heeft genesteld. Dat herken je bij veel mensen na een groot afscheid.
Je hoofd begrijpt het, maar je gevoel loopt achter. En dan kan een herinnering onverwacht hard binnenkomen: een geur, een zin, een plek. Juist omdat er veel liefde was, voelt de leegte extra scherp.
Een lange ziekte maakt afscheid niet automatisch lichter
Dat haar moeder al langere tijd ziek was, betekent niet dat het afscheid daardoor minder pijn doet. Een lang ziekbed brengt vaak een rare mix van hoop, spanning en een leven dat half in de wachtstand staat.
En wanneer het moment er dan is, verandert alles opnieuw. De drukte van zorgen, regelen en afscheid nemen valt weg, en juist in die stilte kan het verdriet pas echt gaan spreken.
Voorzichtig verder, zonder haast
Wat in haar woorden vooral doorklinkt, is dat Dionne zichzelf geen deadlines wil opleggen. Geen “ik moet na zoveel weken weer lachen” of “ik moet nu weer vol aan”. Ze kijkt wat er vandaag lukt.
Professioneel is het jubileumseizoen een mooie stap, privé is het een nieuw hoofdstuk zonder dat vertrouwde telefoontje achteraf. Wil jij Dionne een hart onder de riem steken? Laat dan vooral een reactie achter op onze sociale media.
Bron: menszine.nl
