Het klinkt als een klassieke Haagse paradox: er wordt gesproken over miljarden aan besparingen op sociale uitkeringen, terwijl in de potten waar die uitkeringen uit betaald worden juist enorme bedragen liggen te wachten. Voor veel mensen voelt dat simpelweg tegenstrijdig.
En juist omdat het over WW en WIA gaat – vangnetten waar je liever nooit gebruik van maakt, maar wél op rekent – schiet de discussie meteen door naar iets groters: vertrouwen. In het systeem, in de premies die je betaalt en in de belofte dat het er is als jij pech hebt.
Wat er in de fondsen ligt
De bedragen zijn niet klein. In het Algemene Werkloosheidsfonds (WW) zit volgens de genoemde cijfers 14,75 miljard euro. Het Arbeidsongeschiktheidsfonds (WIA) bevat zelfs 43,25 miljard euro. Samen is dat zo’n 58 miljard euro.
Alsof dat nog niet genoeg is, verwachten ramingen van het Centraal Planbureau dat die twee fondsen bij elkaar kunnen doorgroeien richting bijna 130 miljard euro in 2031. Een reserve dus die eerder groter wordt dan slinkt.
Waarom er toch wordt gekort
Tegen die achtergrond wil minister Hans Vijlbrief (Sociale Zaken) de uitkeringsrechten versoberen en onder meer maximumuitkeringen verlagen. Dat plan valt slecht bij vakbonden en in de oppositie, die het onnodig en hard noemen.
Jesse Klaver noemde het in scherpe bewoordingen een ‘brutale jatactie’ richting werkenden en werkgevers. En emeritus hoogleraar Flip de Kam sprak zelfs over ‘moddervette spaarvarkens’: potten die uitpuilen, terwijl er toch wordt gesneden.
Premies voelen als sparen, maar zo werkt het niet meer
Veel mensen gaan er intuïtief van uit dat sociale premies een soort verzekeringspremie zijn: werkgevers betalen WW- en WIA-premie en dat geld wordt later gebruikt wanneer iemand werkloos of arbeidsongeschikt raakt. Logisch, overzichtelijk en ‘eerlijk’.
Alleen is die harde koppeling volgens deskundigen in de praktijk grotendeels verdwenen. De Kam zegt dat werkgevers en werknemers in dat beeld ‘in een grijs verleden’ leven, omdat het stelsel door hervormingen rond de eeuwwisseling sterk veranderde.
De rol van UWV en het verdwijnen van directe zeggenschap
Vroeger hadden werkgevers en vakbonden via bedrijfsverenigingen meer invloed op hoe regelingen werden uitgevoerd. Die structuur verdween en werd ondergebracht bij het UWV. Sindsdien is de directe band tussen premie-inleg en uitkeringsbetaling losser geworden.
LEES OOK:Nieuwe foto van Martijn Krabbé maakt veel los bij fans en de reacties zijn hartverscheurend
Het gevolg: premies hebben nog wel een officiële bestemming, maar in de praktijk lijkt het steeds meer op een belasting op arbeid. De overheid bepaalt de hoogte en die kan hoger uitvallen dan nodig is voor de uitkeringsuitgaven.
Waarom die overschotten politiek aantrekkelijk zijn
In een Kamerbrief erkent minister Vijlbrief hoe het begrotingstechnisch werkt. Als sociale fondsen meer binnenkrijgen dan ze uitgeven, verbetert dat het EMU-saldo – grof gezegd: het tekortplaatje waar Brussel en financiële markten ook naar kijken.
Daardoor ontstaat er ruimte om elders op de rijksbegroting meer uit te geven of minder hard te bezuinigen, zonder dat het totale tekort te veel oploopt. Voor werkgevers en werkenden voelt dat als een boekhoudkundige schuif: hun premie helpt mee aan andere doelen.
Defensie meebetalen via de WIA-premie
Die discussie wordt extra gevoelig door afspraken uit het coalitieakkoord. Daarin staat dat het bedrijfsleven mee gaat betalen aan extra defensie-uitgaven via een hogere arbeidsongeschiktheidspremie. Burgers betalen daarnaast een ‘vrijheidsbijdrage’ via de inkomstenbelasting.
En dat is precies waar critici op aanslaan: een premie die bedoeld is voor sociale zekerheid wordt dan deels een instrument voor een heel ander beleidsterrein. Daarmee wordt het beeld versterkt dat premies niet meer puur ‘verzekering’ zijn, maar ook een verkapte inkomstenbron.
Wie betaalt de rekening uiteindelijk?
Werkgeverspremies voor WW en WIA zijn onderdeel van de loonkosten. Als die premies hoger worden vastgesteld dan strikt nodig, wordt het duurder om mensen in dienst te nemen. Dat raakt vooral sectoren met veel personeel en relatief dunne marges.
Volgens het CPB komt op lange termijn ongeveer 25 procent van hogere werkgeverslasten echt bij werkgevers terecht. De overige 75 procent sijpelt uiteindelijk door naar werknemers, bijvoorbeeld via minder loonruimte of minder snelle loonsverhogingen.
FNV: ‘Dit stelsel is failliet’
FNV-voorzitter Hans Spekman vindt dat het huidige systeem zijn geloofwaardigheid kwijt is. Hij stelt dat de sociale fondsen nu te veel worden gebruikt om het begrotingssaldo op te poetsen, en dat dat het draagvlak voor sociale zekerheid aantast.
Zijn oplossing: terug naar een meer herkenbaar verzekeringsstelsel, waarin premie en risico weer directer met elkaar verbonden zijn. Het idee is dat werkgevers en werknemers dan samen verantwoordelijkheid dragen, zoals dat vroeger sterker het geval was.
Werkgevers: begrip voor kritiek, maar ook waarschuwingen
Werkgeversorganisaties VNO-NCW en MKB-Nederland begrijpen de kritiek, maar zetten er een kanttekening bij. Als premies volledig lastendekkend worden gemaakt, kunnen ze juist in slechte economische tijden flink stijgen – precies wanneer bedrijven het al zwaarder hebben.
LEES OOK:‘Dit zegt genoeg’: pijnlijk vermoeden rond B&B Vol Liefde-Arie zorgt voor grote ophef
Dat maakt de keuze politiek én economisch ingewikkeld: wil je stabiele premies die in crisistijd niet exploderen, of wil je een systeem dat ‘zuiverder’ voelt maar meebeweegt met schommelingen in werkloosheid en arbeidsongeschiktheid?
En werknemers dan: gaan die weer meebetalen?
Een terugkeer naar een klassiek verzekeringsmodel heeft nog een andere consequentie. Nu betalen vooral werkgevers deze premies. In een striktere verzekeringslogica ligt het voor de hand dat werknemers ook weer een zichtbare premie gaan betalen.
Spekman noemt dat op zichzelf logisch: als iedereen bijdraagt, wordt het stelsel beter te begrijpen en voelt het eerlijker. Tegelijk is het politiek gevoelig, omdat ‘weer een inhouding op je loonstrook’ bij veel mensen meteen weerstand oproept.
De kernvraag waar Den Haag niet omheen kan
Onder de streep blijft het beeld pijnlijk: de potten zijn vol, premies zijn hoog, werknemers dragen een groot deel indirect via lagere loonruimte, en toch wordt er gesproken over versoberen van rechten en lagere maximumuitkeringen. Dat schuurt.
De discussie landt daarmee op één centrale vraag: zijn sociale premies er nog primair om werknemers te beschermen als het misgaat, of zijn ze inmiddels vooral een handige, ‘stille’ belastingbron geworden? Laat vooral weten wat jij ervan vindt op onze sociale media.
Bron: nieuwrechts.nl
