De camera’s staan binnenkort weer aan voor Monique Hansler. Na een eerste seizoen vol opgetrokken wenkbrauwen, harde meningen en veel ‘hoe dan?’-momenten, keert haar reallifesoap terug op SBS6. En dat terwijl kijkers nog maar net zijn uitgepraat over wat nu echt was en wat vooral handig televisie maken.
Want hoe je het ook wendt of keert: Monique heeft een type uitstraling dat blijft hangen. Ze is niet iemand die onopgemerkt door een scène wandelt. Dat maakt haar interessant voor tv-makers, maar het zorgt ook voor een vraag die steeds luider terugkomt: kijken we naar een gezin dat ‘toevallig’ gefilmd wordt, of naar een format waarin iedereen inmiddels weet welke rol hij speelt?
Van b&b vol liefde naar eigen soap
Monique werd bij het grote publiek bekend als een opvallende verschijning in B&B Vol Liefde. Daar werd ze door veel kijkers neergezet als de schoonmoeder die je liever niet tegenover je aan tafel hebt. De serie gaf haar in elk geval iets zeldzaams: herkenbaarheid, discussiestof en een naam die blijft rondzingen.
Het vervolg was bijna onvermijdelijk. Wie in reality-tv aanhaakt bij het publiek, krijgt vaak snel meer zendtijd. Een eigen reallifesoap is dan de volgende stap: meer regie, meer scènes, meer ruimte om een persona uit te bouwen. En ja, ook meer kans dat het ‘echte leven’ langzaam een productie wordt.
Jan uriot: “Alles wordt gescript”
Privé-sterjournalist Jan Uriot kijkt met grote scepsis naar het aankomende tweede seizoen. In de podcast Strikt Privé zet hij vraagtekens bij de spontaniteit van wat er straks te zien is. Volgens hem wordt het zelfs “nog nepper” dan de eerste reeks afleveringen.
Zijn gevoel: de makers zullen inmiddels precies weten welke knoppen ze moeten indrukken om Monique’s karakter maximaal te laten ‘werken’ op televisie. Niet langer observeren wat er gebeurt, maar bedenken wat er moet gebeuren. Of, zoals Uriot het neerzet: dingen die zijn “bedacht” rondom haar.
Een tv-karakter dat om scènes vraagt
Reality-tv leeft van types waar je iets bij voelt. Je houdt ervan, je ergert je eraan, of je vindt het allemaal ongemakkelijk fascinerend. Uriot stelt dat Monique vooral als ‘karakter’ wordt ingezet: een sterke, uitgesproken energie waar je scènes omheen kunt bouwen.
En daar schuilt tegelijk het risico. Als een programma te zichtbaar draait op herhaling—weer een conflictje, weer een scherpe opmerking, weer dezelfde dynamiek—dan kan het snel vlak worden. Uriot vreest dat het tweede seizoen daardoor eentonig kan aanvoelen, omdat er simpelweg ‘iets moet gebeuren’.
Spontaniteit onder druk van de draaidagen
Het lastige met een reallifesoap is dat het aanvoelt als een inkijkje, terwijl er intussen wél productie-eisen zijn: draaischema’s, verhaallijnen en momenten die een aflevering moeten dragen. Zelfs zonder woord-voor-woord script kan er flink gestuurd worden.
Uriot gelooft dan ook niet dat er nog veel ruimte is voor echte spontane gebeurtenissen. Zijn inschatting: het wordt een reeks situaties die vooral ontworpen zijn om te knallen op beeld. Goed voor de kijkcijfers misschien, maar het ‘reallife’-gevoel kan daarmee verdwijnen.
Monique en pr: “Je moet maar kijken”
Uriot is bovendien niet onder de indruk van hoe Monique zichzelf verkoopt richting de media. Hij noemt een moment bij Shownieuws waarin ze telefonisch werd geïnterviewd. De vraag was simpel: wat kunnen kijkers verwachten van het nieuwe seizoen?
Volgens Uriot bleef het bij ontwijkende antwoorden in de trant van: “dan moeten jullie maar kijken”. Begrijpelijk als je niets wilt spoileren, maar tv werkt ook op nieuwsgierigheid. Een klein tipje van de sluier, een concrete teaser—het helpt allemaal om het publiek vast te houden.
Waarom kijkers toch weer gaan kijken
Toch is het niet zo dat ‘gescript’ automatisch betekent dat niemand meer kijkt. Reality-tv draait al jaren op het spanningsveld tussen echt en entertainment. Veel kijkers weten best dat er gestuurd wordt, maar haken juist aan voor de dynamiek en de gesprekken erna.
Monique is daarin een naam die discussie uitlokt. De één geniet van het ongemak, de ander kijkt met plaatsvervangende schaamte, en weer een ander vindt het allemaal overdreven. En precies dat maakt haar televisiewaardig: ze laat zelden iemand onverschillig.
Wat betekent dit voor het tweede seizoen?
Als Uriot gelijk krijgt, gaan we een seizoen zien dat meer lijkt op een zorgvuldig opgebouwd spektakel dan op een toevallige kijk in iemands leven. Dat kan de soap groter en ‘sneller’ maken, maar ook minder geloofwaardig. De balans wordt daarmee alles.
Voor SBS6 en de makers lijkt de inzet duidelijk: nog één keer dat gesprek van de dag creëren. Alleen is de vraag hoe lang dat trucje werkt. Als het publiek het gevoel krijgt dat alles op rails staat, kan de aantrekkingskracht ook ineens omslaan.
De grote vraag: hebben we haar al genoeg gezien?
Uiteindelijk beslist de kijker. Sommige reality-gezichten blijken verrassend lang houdbaar, anderen zijn na één seizoen ‘op’. Monique heeft in elk geval iets losgemaakt bij het publiek—en dat is in televisieland al de halve winst.
Ben jij van plan weer te kijken, of vind je het na één seizoen wel mooi geweest? Laat het ons weten en praat mee onder onze posts op Facebook en Instagram—benieuwd of jij denkt dat het straks nog echt voelt, of vooral gemaakt.
Bron: mediacourant.nl/2026/07/tweede-seizoen-monique-hansler-soap-nep-echt-alles-gescript/
