Donderdagavond was het weer zo’n tv-moment waarop half Nederland op de bank belandt en de andere helft op X zit om live mee te typen. Vanuit het Drentse Dwingeloo trok The Passion 2026 duizenden kijkers, en zoals altijd werd er net zo hard meegezongen als meegeoordeeld.
Wat meteen opvalt: dit jaarlijkse paasspektakel doet meer dan alleen een bekend verhaal navertellen. Het is ook een soort nationale graadmeter geworden voor smaak, nostalgie en televisiegeduld. En ja, dat levert elk jaar een bonte mix aan reacties op.
Een vaste plek in de paasweek
The Passion is inmiddels al lang niet meer “gewoon een programma”. Voor veel kijkers hoort het bij de paasdagen zoals een paasstol en een vrije vrijdag. Elk jaar reist de productie naar een andere stad, dit keer dus naar Dwingeloo.
Die wisselende locaties geven de show steeds een ander sfeertje: lokale beelden, een ander decor en een nieuwe energie. Tegelijk blijft de basis vertrouwd: het bijbelverhaal, popmuziek in een nieuw jasje en een verteller die alles aan elkaar praat.
Lof voor de cast en de hoofdrollen
Op X regende het donderdagavond complimenten, vooral voor de cast. Kijkers noemden het een sterke editie, met mooie liedkeuzes en rollen die goed leken te passen bij de artiesten. Dat enthousiasme was breed zichtbaar.
Roxeanne Hazes kreeg opvallend veel positieve reacties op haar vertolking van Maria. Mensen prezen haar uitstraling en emotie, alsof ze de rol echt “droeg” in plaats van alleen speelde. Ook dat maakt zo’n live-ervaring overtuigend.
De verteller steelt voor velen de show
Naast de hoofdrollen viel ook de verteller in de smaak. Astrid Kersseboom maakte indruk, zo schreven kijkers, juist door de rustige manier waarop ze het verhaal bracht. Niet te zwaar, niet te licht: precies ertussenin.
Dat is belangrijk, want de verteller bepaalt het tempo en de toon. Als die rol niet werkt, voelt het al snel als losse scènes achter elkaar. Volgens veel reacties wist Kersseboom het verhaal juist mooi en helder te houden.
Marco Borsato duikt weer op in de muziek
Een opvallend moment was de muziekkeuze waarbij een nummer van Marco Borsato voorbij kwam. Zijn lied Hoe Het Danst zorgde voor herkenning en bij sommige kijkers zelfs een klein juichmoment, puur door de nostalgische factor.
Anderen reageerden met een knipoog: bijna alsof het inmiddels traditie is dat zijn muziek opduikt. Dat dubbele gevoel zie je vaker bij The Passion: een mix van “lekker bekend” en “oh ja, daar gaan we weer”.
Niet iedereen blijft hangen tot het einde
Toch was het niet alleen maar hosanna op sociale media. Een deel van de kijkers haakte halverwege af. De reden is elk jaar ongeveer hetzelfde: het verhaal is bekend, en sommigen vinden de spanning daardoor beperkt.
Er kwamen ook nuchtere opmerkingen voorbij, zoals dat het toch “altijd hetzelfde eindigt”. En ja, er werd natuurlijk ook gezapt: een paar mensen vroegen hardop of er iets beters op tv was. Klassiek X-gedrag.
Waarom het toch ieder jaar blijft leven
Dat mensen zo verdeeld reageren, is eigenlijk precies waarom The Passion blijft werken. Het is een groot live televisiemoment waar iedereen een mening over kan hebben: gelovig, niet-gelovig, muziekliefhebber of gewoon nieuwsgierig.
En zelfs als je kritisch bent, blijft het een show die gesprek oplevert. De combinatie van een eeuwenoud verhaal en moderne popnummers maakt het toegankelijk, soms ontroerend en soms een beetje ongemakkelijk. Maar niemand is onverschillig.
De algemene toon: vooral positief, met de nodige prikjes
Onder de streep lijkt de stemming over The Passion 2026 overwegend positief. Veel kijkers vonden het een sterke editie, met mooie zangmomenten, een goede cast en een verteller die de boel bij elkaar hield.
Maar zoals altijd horen de prikjes erbij: een beetje cynisme, wat zappen, wat “ik kijk niet meer”-reacties. Juist die mix maakt het tot typisch Nederlandse live tv. Wat vond jij ervan? Laat het weten via onze social media.
Bron: shownieuws.nl
